Column

'Goede doelen, ze komen je aanwaaien op een tochtig plein'

Columniste Lidy Nicolasen pakt het nieuwe jaar resoluut bij de kop en gaat in haar financiële uitgaven op zoek naar niet te verklaren posten. 'Ik sta ingeschreven als Nico, leest hij voor. Geen voornaam, geen voorletters, geen achternaam. Alleen Nico.'

Jonge telemarketeersBeeld AFP

Weet u wel zeker dat u altijd uw post opent?', vraagt de man van de Vriendenloterij aan de telefoon gluiperig. Je kunt dan twee dingen doen: door de telefoon klimmen en hem bij zijn strot grijpen of vragen of hij zijn vraag wilt herhalen. Ik doe het laatste, waarna hij zich in alle bochten wringt om, uiteraard, misverstand, ja natuurlijk, weet ik heus wel wat ik met mijn eigen post doe. Mij begint het langzamerhand echter te dagen. Hij zou weleens gelijk kunnen hebben.

Ik pak het nieuwe jaar resoluut bij de kop en ga in mijn financiële uitgaven op zoek naar niet te verklaren posten. Steeds terugkerende uitgaven waarvan de herkomst mij duister is of is geraakt. Ik ben ongemerkt van veel goede doelen. Ze komen je aanwaaien op een tochtig plein, in regen of koude, je blijft uit mededogen staan, je laat je naam noteren en je zit eraan vast.

Hoe ik aan de Vriendenloterij kom, geen idee. Elke drie maanden maak ik geld over, een deel daarvan gaat naar een goed doel. Niks mis mee. Of ik plezierig woon vraagt de man van de Vriendenloterij kruiperig, voordat hij me vertelt dat ik deelneem met twee loten, dat de VU er een spiksplinternieuw kankercentrum van heeft kunnen bouwen, dat ik een aantal malen leuk in de prijzen ben gevallen.

Prijzen? Ik? Wanneer dan? En dan komt de vraag of ik mijn post wel open. Irritatie op irritatie op een maandagmorgen.

Nico
Ik sta ingeschreven als Nico, leest hij voor. Geen voornaam, geen voorletters, geen achternaam. Alleen Nico. Terwijl hij moeite doet de ijzige sfeer door te prikken, zie ik de enveloppen op de deurmat voor me. Groot en schreeuwerig. 'Openmaken. U heeft een prijs!', roepen ze je toe. Ze zijn geadresseerd aan NICO, in kapitalen. Ik ken genoeg Nico's, maar ze wonen op andere adressen en ik heb bij deze enveloppen nooit aan ze gedacht.

Ik vertel de man aan de telefoon niet dat hij weleens gelijk zou kunnen hebben. Het komt er niet eens van. Ik moet alle zeilen bijzetten om te voorkomen dat hij mijn deelname GRATIS verlengt (zo'n trouwe klant moeten we wel belonen!), dat hij me een formulier toestuurt voor wijziging van mijn NAAM of dat hij subiet gaat uitzoeken welke reis naar DUBAI ik ben misgelopen door eigen schuld.

Ik wil STOPPEN.

Waarom zou je niet zonder loterij aan goede doelen kunnen geven? Zonder prijs, zonder bergen te beklimmen of op te fietsen, zonder rondje om de kerk of weddenschappen af te sluiten. Ik ben bereid ruimhartig te geven, maar verkopers van goede doelen willen het je nogal eens lastig maken. Ze zijn de nieuwe Jehova's Getuigen. Of nog erger. Hun voet is niet meer tussen de deur vandaan te rammen, omdat ze je telefoonnummer, mailadres en postadres hebben. Je staat op een lijst van 'niet-te-bellen', maar u bent al van ons, nogmaals hartelijk dank, maar we hebben nog een vraag...

Kinderdorpen
Drie jaar geleden smeerde een vrolijke studente me in de vrieskou op de markt SOS-kinderdorpen aan. Een maandelijks of jaarlijks bedrag, extreem weinig, ik kon het zo weer opzeggen, zei ze. Ik matste niet alleen Kinderdorpen maar haar ook. Ik had wel waardering voor die verkooptechniek. Nooit opgezegd. Van de week vraagt iemand aan de telefoon of ik het bedrag toch niet wil verhogen, het is zo laag. Gevolgd door een telefoontje van een ander die me dwingend verzoekt te luisteren naar de slachtoffers van Iran. Ook dat tochtige plein en die donatie herinner ik me.

Er zijn goede doelen die je helpen de fiscus een poot uit te draaien. Een jaarlijks bedrag, dan hoor je verder niks meer van ons, suggereren ze. Ik heb het gedaan, nog geen maand later lag er een nieuwe bedelbrief voor weer een ander goed doel, een andere calamiteit, verpakt in prachtige foto's en ronkende teksten. Schrijvende en fotograferende collega's verdienen er goed geld aan. Het zij ze gegund, maar waarom blijft mij dat gebedel per mail, post of telefoon zo irriteren?

De Lotto - een goededoelenloterij waarvan ik eens in de zoveel weken vijf euro op mijn rekening krijg bijgeschreven - stuurt een brief. Of ik wil meedoe aan hun continue onderzoek, ze willen hun dienstverlening verbeteren. Het kost me hooguit vijf minuten en ik kan een bon winnen van 100 euro, een bol.com-bon. Er zijn er vijf te vergeven. Ze zullen voor 18 januari laten weten of ik die bon heb gewonnen.

Lidy Nicolasen is redacteur van de Volkskrant. Iedere zaterdag schrijft zij een column voor Volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden