Goed verhaal dankzij 'kutkinderen' ****

Zijn strijd met 'cognitief uitgedaagde' leerlingen is hard, maar liefdevol.

PATRICK VAN DEN HANENBERG

Theater Bellevue Amsterdam 16/2. Tournee.

Nieuwe docenten krijgen vaak te horen dat je een rumoerige klas rustig krijgt door gewoon demonstratief te wachten tot het stil wordt. Maar ja, ondervond Johan Goossen, op een gegeven moment wordt het weekend, en dan wil je toch naar huis.

Wat aan zijn schoolloopbaan vooraf ging: Goossens hing wel erg vaak lamlendig voor de tv. En ook al waren zijn twee cabaretvoorstellingen aardig ontvangen, de speellijst werd niet echt lang. Er moest dus iets gebeuren in het leven van Goossens.

De opening van Leer mij de mensen kennen lijkt heel erg op zijn vorige programma A-Boom. Toen liep hij burgertruttig door de Albert Heijn met een stickervel met Jokers en meldde zich vervolgens voor vrijwilligerswerk in Ghana. Goossens heeft dus inzichtmomenten nodig om weer even vooruit te komen. Zijn tweede grote levensinzicht bracht hem voor de klas.

Geen ervaring, zelfs geen lesbevoegdheid, en toch voor de leeuwen gegooid om Nederlands te geven aan leerlingen in het mbo, niveau 2. Het is slikken voor een docent die zelf gymnasium en universiteit heeft doorlopen. 'Voor mij zijn hbo'ers al mensen met een vlekje.'

Je hoeft zelf niet in het onderwijs te zitten om de problemen te zien aankomen met leerlingen die al een strafblad hebben, de taal nauwelijks spreken, geen boeken en schrijfgerei meenemen en liegen dat het gedrukt staat. Het happy end aan deze strijd met de 'cognitief uitgedaagde' leerlingen ligt er misschien iets te dik bovenop, maar Goossens maakt er zeker geen slijmerig feel good-verhaal van. Het is hard met een liefdevolle ondertoon.

In zijn vorige programma's prikte het talent van Goossens al door zijn liedjes. Hij gaat op dezelfde toer verder en snijdt ook onderwerpen buiten het onderwijs aan. Simpele wijsjes, scherpzinnige teksten, waarin kleinkunstgeschiedenis doorklinkt. Kutkind (prachtige dialoog tussen docent en een ouder) heeft dezelfde opbouw en kadans als Ik haat je van Brigitte Kaandorp, en verder horen we ook de studentikoze Jaap Fischer van vijf decennia terug. Je kunt slechtere vergelijkingen over je heen krijgen.

Waar in de vorige ronde het Ghana-verhaal te mager bleek om er een heel programma aan op te hangen, zit de avond nu hechter in elkaar. Goossens heeft stevig materiaal in handen en heeft als verteller een grote sprong voorwaarts gemaakt. Zijn confrontaties in de klas zullen ook wel met die groei te maken hebben.

Hij zal ongetwijfeld geen docent blijven tot aan zijn pensioen. Maar Goossens kan die 'kutkinderen' wel dankbaar zijn, want zijn speellijsten zullen nu wel langer worden.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden