Column

Goed gastheerschap, ik hecht eraan

Visite

You guys need some wuppies?

Een Jehova, dacht ik, of erger: kinderpostzegels. (Doe dan maar een gratis Wachttoren. Lekker lezen.) Ik wilde al van mijn fiets stappen, toen ik zag dat het Bonk was die voor mijn studentenhuis stond. Wat moet die hier, peinsde ik, tot de harde waarheid tot me doordrong: mijn jaarclubgenoot kwam bij mij eten.

Goed gastheerschap, ik hecht eraan.

Slapjes aanmeren en tegen Bonkie zeggen dat ik onze afspraak totaal vergeten was? Te pijnlijk. Nog liever draaide ik me om en fietste stiekem Utrecht weer in. Best een goed idee, eigenlijk. Ik beschreef een U-bocht en kreeg de Albert Heijn in het vizier, onze gewaardeerde buurman, een filiaaltje niet groter dan een gestrande SRV-wagen.

Meteen voerde ik uit wat me nog niet eens te binnen was geschoten: klang, fiets tegen de gevel, met een koprol door de schuifdeur en als een assemblagerobot langs de vakken voor de dish die ik in die jaren drie keer per week op tafel zette: spinaziepasta 'Het Student', waarvoor benodigd: pondje gehàk, bakje kabouterwoningen, vlinderpasta tricolore omdat het feest is, één cholesterolbom van Boursin en ten slotte de problematische spinaziebaksteen 'Nova Zembla', zó diepgevroren dat het een schjande is, draaien, keren, hakken, zagen, vloeken, raspen, wat denken ze eigenlijk bij de Iglo? Dat ik niks beters te doen heb?

Weinig.

In de rij voor de kassa moest ik vreemd genoeg denken aan Victor Mids, de goochelprofeet, hoewel die toen nog niet geboren was. Ook dat is magic. Er ontvouwde zich in mijn overvraagde hoofd een fantasie over Mids, die vreemd genoeg via Jerry Lee Lewis liep, die ooit om half drie 's nachts met een geparfumeerde Derringer .38 (wijvenpistooltje) aan de poort van Graceland stond, brullend dat hij Elvis wilde spreken. Onduidelijk is waarom, maar leer mij The Killer kennen, erg onzekere, zoekende jongen, die wilde waarschijnlijk even aan Elvis vragen of die wel écht de koning was en niet iemand anders, zoals bijvoor...

The King sliep door.

Victor Mids, die komt wel naar buiten, want het is niet alleen Hans Klok die onder zijn slaapkamerraam staat te schreeuwen ('Kom naar buiten, fatje, dan laat ik je zien wat street magic is. Hetero!'), maar ook de wonderschone Pamela Anderson. De diva zit in een zilveren jumpsuit achter het stuur van een SRV-wagen die ze met een gangetje van 50 op de pui van Mids' buurman af stuurt, Klok ernaast, druk gebarend, rapapa-rapapa, waarna die complete kar de benedenwoning in knalt en tegelijkertijd, jazeker, onder Mids' slaperige goochelogen verandert in een goed renderende kleine Albert Heijn, mét bedrijfsleider én versafdeling én kristalzegels bij elke 10 euro boodschappen. Achter de kassa, in AH-pakje: Pamela Anderson, of we wuppies willen.

Respect.

Afijn, ik liep dus met een tas vol lekkers de supermarkt uit en trof Bonkie alweer bij zijn fiets. 'Vriend', zei ik, 'wat ben je vroeg, ik was nog even uit jagen en verzamelen. Kom binnen, kom binnen.'

Het eigenlijke onderwerp van deze column, besefte ik tijdens de meltdown van de spinazie, was de kwestie waarover Bonk en ik de uren erna op mijn studentenkamertje kwamen te 'discussiëren', zoals wij in onze jaarclub 'bloedvete' noemen.

Daarover volgende week. (Als ik zin heb.)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.