Godlastering!

De actie van de minister vond ik een slimme zet. Het kwam op het juiste moment. Het was nodig, een moedige stap om de rust in de chaos te bezweren.

Ik heb sympathie voor de heer Donner, ik vind hem een bekwaam politicus die niet met de hysterie van de massa meegaat. Hij is kalm en denkt na.

Velen wilden niets van zijn voorstel horen, maar het gaf ten minste rust aan degenen die zich lange tijd beledigd hadden gevoeld en niet konden reageren.

Of ik het met het plan van de minister eens ben, is een andere kwestie. Zijn initiatief heeft een kalmerend effect, maar past niet meer bij het Nederland van nu.

Jezus mag hard bekritiseerd worden, en Allah ook. De fundamentalistische God moet een grote beurt krijgen, want er wordt te veel gereutemeteut in zijn achterkamertjes. Ook Allah moet leren met felle kritiek om te gaan.

De profeet Mohammed moet met harde woorden aangesproken kunnen worden, ook mag je de koran uit de kast halen en weggooien als je daar behoefte aan hebt, maar je mag niet spugen op alles wat voor een ander dierbaar is. Er is geen evenwicht tussen de zware aanvallen van de massa en de lichte verdediging van de moslims in dit land. Ze worden verbaal gewurgd, maar ze zijn niet in staat zich te verdedigen.

We wonen niet meer in de jaren zestig, aan ons lot over gelaten in de polder met de koeien. We leven in een tijd waarin de Amerikaanse soldaten in Irak vechten en de Nederlandse mariniers met laarzen en geweren dekking aan hen geven.

Het internationale terrorisme loert op de jongeren die niet meer kunnen volhouden, die niet meer kunnen bijbenen in deze samenleving. De moord op Theo van Gogh was niet alleen een gebeurtenis in Amsterdam, zijn moord moet in een bredere context gezien worden: 'De oorlog in Irak.'

Waar is Maurice de Hond die altijd, overal een enquête over weet te houden. Maurice! Verzin een lijstje met vragen en houd een enquête onder de islamieten. En wees dan eerlijk en publiceer het resultaat. Het zou goed zijn voor de gezondheid van dit land.

Als ze gehoord kunnen worden, zal er nooit iemand als Mohammed B. in de handen van de terroristen vallen.

Mohammed B. kwam uit een goede rustige familie, uit een huis waarin boeken werden gelezen. Hij was een beschaafde jonge man, was gevoelig voor poëzie en had talent om te schrijven. En hij zorgde voor rust in zijn wijk en maande de jongeren om hun mening te uiten. Waarom moest hij dan zo nodig zulk extreem geweld gebruiken?

Mohammed B. was niet gek. Zijn teksten verraden dat hij veel te vertellen heeft.

We wonen in een land waarin wordt beweerd dat alles mag, dat alles kan en dat alles moet kunnen. Mohammed B. moet dus zijn mening kunnen uiten. Ik denk dat hij de kans moet krijgen om te spreken. Zijn woorden kunnen een grote bijdrage geven aan het wederzijds begrip in dit land.

Met deze column leg ik een brief op het bureau van de heer Donner: Geachte minister! Geef me de gelegenheid om Mohammed B. te interviewen! Bij hem liggen nog veel ongesproken woorden. Zijn woorden zullen ons aan het denken zetten als ze gepubliceerd worden. Ik weet dat ik de gelegenheid niet zal krijgen, maar de vraag moest gesteld worden.

Hoogachtend,