Godin

De sm-bestseller Fifty Shades of Grey smeekt volgens Hollywood om verfilming. Alleen is die film er al, gemaakt in 2002.

My inner goddess roars...' Kristen Stewart (Twilight) kijkt op van Fifty Shades of Grey- het boek dat ze op verzoek van de interviewer voor het eerst heeft opengeslagen - en rolt met haar ogen. Dan leest ze hardop verder, steeds sneller en onverstaanbaarder. ...And I push him onto the... Oh wow!


Softie. En ongeschikt. Een actrice die al moet lachen om woorden als 'inner goddess', kan de rol van Anastasia uit het boek wel op haar buik schrijven.


Maar wie dan wel? En wie kan de manipulatieve miljardair Christian Grey spelen, de man met wie Ana in een stomendhete sm-relatie belandt? Het zijn vragen die al dagen het net beheersen. Stewart blijkt daarbij een uitzondering: overal in Hollywood lijkt Fifty Shades of Grey al beduimeld op de nachtkastjes te liggen. Piepjonge actrices die af willen van hun brave imago, halfvolwassen acteurs met broeierige ogen: de een na de ander biedt zich aan in interviews. Schrijver Bret Easton Ellis, die zichzelf via Twitter schaamteloos promoot als potentiële scenarist, weet al wie hij wil als regisseur en acteurs. 'Geen grapje. Ana en Christian kunnen grootse filmpersonages worden.'


Serieus of niet: het is een slimme publiciteitsstunt om nu mee te liften op de populariteit van Fifty Shades of Grey, volgens critici bedroevend slecht geschreven 'mommy porn' dat desondanks een bestseller is. Het boek is zo beroemd dat vrouwen zich wereldwijd afvragen of ze het eigenlijk nog wel met rode oortjes kunnen openslaan in de bus: aan de ene kant weet iedereen dat je verdiept bent in exploderende orgasmes en billenkoek, aan de andere kant kun je het lezen ervan ook beschouwen als sociale studie. Wetenschappers en columnisten buitelen immers over elkaar heen om het fenomeen 'te duiden': hoe kan het dat vrouwen piepen over een glazen plafond, maar stiekem gedomineerd willen worden door de baas?


Natuurlijk schudt zoiets Hollywood wakker. Maar het gekke is: de verfilming van Fifty Shades of Grey is er al en heet The Secretary, en werd tien jaar geleden gemaakt door Steven Shainberg, die al deze ophef ongetwijfeld met lede ogen aanziet. Jarenlang moest hij leuren met zijn idee over een secretaresse die tot bloei kwam doordat ze zich leerde onderwerpen aan haar baas. In Los Angeles waren ze geïnteresseerd, totdat bleek dat de hoofdrolspelers in zijn scenario niet werden 'genezen'. Er zat niets anders op dan Secretary als kleine, onafhankelijke film te maken.


Het vinden van een cast bleek ook lastig. A-sterren van toen durfden het niet aan - Michael Keaton en Alec Baldwin bedankten; Christina Ricci, Reese Witherspoon, Kate Hudson, Claire Danes en Juliette Lewis ook. Het is ook de vraag of Maggie Gyllenhaal - toen nog vooral bekend als 'zus van' - wel in beeld was gekomen als zij niet na driekwart van het lezen van het script uit enthousiasme al een afspraak had gemaakt met Shainberg: dat was nog voordat ze was toegekomen aan de heftigere sm-scènes waarin James Spader bijvoorbeeld masturbeert boven haar blote billen.


Dat Gyllenhaal het toch aandurfde, pakte goed voor haar uit - het leverde haar een Golden Globe-nominatie op. En Shainberg, wiens carrière overigens geen steek verder kwam, heeft eigenlijk een razend knappe film gemaakt: de dialogen zijn goed geschreven, de balans tussen liefdevol en kinky, tussen sprookjesachtig en realistisch valt precies goed bij sm-beoefenaars en/of romantische zielen.


De vraag is: valt zo'n film ook uit Fifty Shades of Grey te halen?


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden