Godallemachtig! Hij zou het rotvogeltje voor zijn raap kunnen schieten

Boekenweek

Een spontane poet's corner, een ratelende nachtegaal en een liedje van Desi Ducrot lieten Arjan Peters maar niet los.

Beeld Io Cooman en Eva Roefs

Als je goed om je heen kijkt, zie je overal het belang van de bijzaak, om met Mariëtte Haveman te spreken, die laatst de vierde Fens-lezing hield. Het is een kwestie van aandacht geven, of een bijzaak je bijblijft. Twee weken geleden, staande op kerkhof Zorg-vlied voor het graf van de dichter Menno Wigman, viel mijn oog op de graven daar vlak naast, van Doeschka Meijsing (overleden in 2012) en M. Vasalis (overleden in 1998).

Postuum zijn de schrijvers weer bij elkaar gekropen. Het doet er niet toe, maar zo'n rijtje valt op, en dan vooral door het spontane ontstaan van zo'n poet's corner.

Nog meer onbelangrijks. De fraaie novelle Praagse kleine luyden (1878) van Jan Neruda, is volgens vertaler Kees Mercks ook opmerkelijk omdat de schrijver de zang van de nachtegaal nogal uitgebreid noteert (Voetnoot; €12,50). Dat klopt: we lezen het dagboek van een zenuwlijderige Tsjechische kandidaat-advocaat (30), die 's avonds aanvankelijk geniet van het verrukkelijke Tijoen tijoen tijoen tijoen, spe tjoe tskwa. De vogel gaat echter maar dóór, met tijo tijo tijo tijo tijo tijo tijo tyx, koetjo koetjo koetjo koetjo, tsy tsy tsy tsy tsy tsy tsy tsy tsy tsy tsi, kworror tjoe tskwa pipikiwi, tskwo tskwo tskwo tskwo, en dan ook nog tsak tsak tsak tsak tsak.

Het begint vervelend te worden. Tsak tsak tsak tsak tsak... de man wordt bang dat dit niet meer ophoudt. Tsak tsak tsak tsak. Godallemachtig! Hij zou het rotvogeltje voor zijn raap kunnen schieten. Dat wordt een slapeloze nacht. Tsak tsak tsak. Goed vertaald trouwens.

Volgens mij verkeert de fluwelen zang van de nachtegaal voor de verteller in horror vanaf het woord 'kworror'. Het gaat nergens over, maar de nachtmerriegaal bleef me de hele week bij.

Net als 'Don't tell me you're a poet' van zangeres Desi Ducrot, van haar debuutalbum In Too Deep (euro 14,90), geschreven tijdens een roadtrip door Amerika. Goed nummer, met Dusty Springfield-strijkers, en de titel mag ironisch gelezen worden: de man die zich dichter noemde bleek niet mee te vallen, want hij was verliefder op zijn eigen strofen dan op zijn vriendin. Die zingt dat zij vooral wilde weten of zij met hem zou rijmen.

Echte dichters snoeven niet dat ze Dichter zijn. Tekstdichter Desi geeft meneer de poëet van katoen. Zonder die titel was haar cd mij niet opgevallen. Een ogenschijnlijke bijzaak groeide uit tot het nummer van de week.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.