God van de slachting ****

In een reeks puntige en slimme dialogen wordt de spanning razendsnel opgebouwd.

Theater


Van Yasmina Reza door Senf Theaterpartners, regie Gijs de Lange.


Stadsschouwburg Haarlem, 20/10. Tournee t/m 1/3, ntk.nl


Huub Stapel steelt ongegeneerd de show in God van de Slachting. Met een hoop flair en machtsvertoon speelt hij de cynische hufter Eelco, vergroeid met zijn mobiel en verslaafd aan zijn dubieuze werk. Met deze flamboyante rol, die een strakke komische timing vereist, heeft hij de lachers op zijn hand in deze opvoering van Yasmina Reza's successtuk uit 2006.


In God van de Slachting komen twee ouderparen bij elkaar. Het zoontje van Eelco en Annet (Anneke Blok) heeft het zoontje van Linda en Berry (Johanna ter Steege en Paul R. Kooij) in elkaar geslagen. De drammerige Linda eist genoegdoening. Aanvankelijk doet Annet nog een poging alles als beschaafde volwassenen op te lossen, terwijl haar man Eelco er maar op los buldert en bagatelliseert. Het duurt niet lang of de futiele kinderruzie waar het allemaal mee begon, slaat over op de ouders en escaleert.


Het laagje vernis dat voor beschaving moet doorgaan bij veel mensen is in feite flinterdun. Dat is wat de Franse Reza wil zeggen. Er hoeft weinig te gebeuren voordat gemanierde, weldenkende volwassenen veranderen in onhebbelijke barbaren die eerst slaan en daarna wel verder zien.


Echt een opzienbarend inzicht is dit niet. Iedereen die wel eens een boek leest of een toneelvoorstelling ziet, is hiermee al om de oren geslagen. Reza's korte toneelstuk heeft verder ook niet zo veel te bieden wat thema's betreft. Maar toch, die ene boodschap wordt met overtuiging gebracht. In een reeks puntige en slimme dialogen tussen vier uitgekiende personages wordt de spanning razendsnel opgebouwd. Simpel, maar doeltreffend.


Regisseur Gijs de Lange richtte zich dus logischerwijs op de vier spelers. Alle vier blinken uit in vet aangezette emoties en snel komediespel. Het decor van Paul Gallis levert de sobere arena waarin deze gladiatoren hun gevecht voeren: een uitklaphuiskamer met een metershoge lambrisering en twee banken.


Eerst zijn de bewegingen ingehouden beleefd. Er is het beschaafde gebabbel over de tulpen en de voortreffelijke clafoutis. Paul R. Kooij loopt ondertussen rond met een verraderlijke glimlach en ontpopt zich gestaag als smiechterige onruststoker.


Ook Johanna ter Steeges zelfgenoegzame toontje is treffend irritant. Vreemder is de toon die Anneke Blok aanslaat, als ze na een wat potsierlijke kotsscène, ineens bevrijd lijkt van een jarenlange ingehouden frustratie en de hele tent bij elkaar begint te schelden.


De positie die Stapels Eelco in deze groep van enkel onsympathieke personages inneemt, is cruciaal. Als enige verandert hij nauwelijks. Met als gevolg dat zijn geestig gebrachte cynisme ten slotte de enige waardige houding lijkt in deze wereld vol huichelaars. Dat is knap gespeeld. Maar ook een onaangename conclusie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden