Go Guetta

Franse dj David Guetta slaagt waar zijn collega's eerder faalden: hij infiltreert moeiteloos de internationale popmarkt met dancemuziek. Met wereldsucces tot gevolg. Comment fait-il?

Een hele normale, opgeruimde jongen eigenlijk, die David Guetta. Zwart leren jackie, spijkerbroek, wit T-shirt met opdruk waaronder de contouren van een buikje zichtbaar worden. Dat mag best want Guetta is inmiddels 43 jaar.


Toch wel betrekkelijk oud voor iemand die wordt beschouwd als succesvolste hitproducer van het moment. Alleen in Nederland al heeft Guetta vijf singles in de top-100 staan. Afgelopen woensdagavond deed de Fransman de Amsterdamse club AIR aan, waar hij uit handen van collega-producer en dj Afrojack een platina disc mocht ontvangen voor zijn plaat One Love uit 2009.


Dat was niet de belangrijkste reden voor dit bliksembezoek. Guetta was speciaal vanuit Stockholm ingevlogen om zijn nieuwe plaat Nothing But The Beat te presenteren. Nadat de paar honderd genodigden een film te zien kregen waarin de dj-producer vooral uitbundig de armen in de lucht gooide tijdens zijn optredens in Engeland en Amerika, nam de popster plaats achter de cd-spelers om wat nummers van zijn vijfde album te introduceren.


Net als op One Love werkt Guetta samen met een keur aan vocalisten. Bekend is inmiddels de samenwerkingen met Snoop Dogg (Sweat) en SIA (Titanium), maar ook de liedjes met Usher (Without You) en Jennifer Hudson (Night Of Your Life) tonen hitpotentie.


Snoop Dogg, Jennifer Hudson en Usher zijn niet de minste namen uit de Amerikaanse 'urban' popmuziek die op Guetta's plaat opduiken. Zij volgen Will.i.am van de Black Eyed Peas, Kelly Rowland, Estelle, Lil' Wayne en Rihanna op die op zijn vorige plaat te horen waren.


Het lijstje namen is net iets imposanter dan die van Joachim Garraud en Chris Willis, die te horen waren op de eerste drie cd's van Guetta, maar zijn adressenbestand is in een paar jaar tijd dan ook flink gegroeid.


Sinds Will.i.am van de Black Eyed Peas bij Guetta aanklopte en uit deze samenwerking in 2009 het miljoenensucces I Gotta Feeling voortkwam, lijkt iedere Amerikaanse r&b of hip-hop-ster met Guetta te willen samenwerken. Het nummer werd al snel recordhouder in het aantal downloads en stond maandenlang op de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade. Alles wat de Fransman aanraakt, lijkt in goud te veranderen, en dat allemaal dankzij de door hem heel slim gemaakte crossover tussen vocale r&b, trancebeats en eurodisco.


Want die ingrediënten vormen de basis voor het grote succes van Guetta's muziek. Wat wereldwijd populairdere dj's als Tiësto en Armin van Buuren uit Nederland of de Brit Paul Oakenfold niet lukte, gaat Guetta moeiteloos af: de internationale popmarkt infiltreren met dance. Het is door voornoemde top-dj's en ook door bijvoorbeeld Junkie XL geprobeerd: samenwerken met vocalisten uit de popwereld en dance van de discotheken naar de mainstream-radio brengen. Met wisselend succes, dat volledig in het niet valt bij Guetta's verkoopcijfers en radiouitzendingen van de afgelopen twee jaar.


Naast Lady Gaga is hij zonder twijfel de belangrijkste hitmaker van dit moment, met een geluid dat uit duizenden herkenbaar is. Hij is schatplichtig aan eurohouse en trance, maar zijn sterke popgevoel overheerst. Precies waar ze in de Verenigde Staten aan toe waren. Even leek dance daar eind jaren negentig met vooral Britse artiesten als de Chemical Brothers, Prodigy en Fatboy Slim de stap van de underground naar de mainstream te maken, om vervolgens weer richting discotheken te verwijnen.


Dance is in de VS - meer dan in Europa - een fenomeen dat ondergronds floreert, maar nooit de populariteit van hiphop en r&b heeft gekregen. Totdat Guetta in zicht kwam.


De Fransman was al jaren als dj actief, onder meer op Ibiza met zijn wekelijkse avond onder de geestige noemer: Fuck Me I'm Famous. Op zijn eerste plaat Just A Little More Love is al een aanzet te horen tot het grote werk waarmee hij nu de hitparades domineert. Ook toen al zocht hij samenwerking met zwarte, soulvolle vocalisten wiens zangkunsten hij verdraaide met computereffecten (autotune) en ondersteunde met een daverende dansbeat. Met I Gotta Feeling van de Black Eyed Peas werd een speciaal geluid gecreërd: een combinatie van typisch Europese dance (vooral de bombastische synths die trance domineren) met aan de Amerikaanse 'urban' (r&b en hiphop) ontleende vocalen.


Het zou een blauwdruk vormen voor alle hits die Guetta de afgelopen twee jaar produceerde. Die nummers zitten steevast heel geraffineerd in elkaar. Zo kopieert Guetta in het door Kelly Rowland gezongen When Love Takes Over heel slim het pianoloopje uit Clocks van Coldplay, waarna het nummer losbarst in een eruptie van beats en met autotune (computergestuurde stemvervormer dan wel -corrigeerder) vervormde zanglijnen.


Nieuw is de aanpak van Guetta eigenlijk niet. Hiphopster Kanye West legde in 2007 voor het nummer Stronger al het elektronische dancegeluid van het Franse Daft Punk onder een van zijn raps. Maar Guetta neemt geen genoegen met slechts een langgerekte tape-loop van een sample. Zoals hij in een interview zei: 'Hoe meer melodie- en akkoordenwisselingen ik in een nummer stop, hoe minder geschikt een nummer is voor in de clubs, maar hoe beter het werkt op de radio.' Al zijn composities zitten inderdaad boordevol effecten, al roept zijn veelvuldig gebruik van autotune ook veel weerstand op. Kil, clean en eenvormig zou zijn muziek zijn, maar het is kritiek die aan Amerikaanse sterren uit de hedendaagse zwarte muziek voorbij lijkt te gaan. Van Rihanna tot Lil' Wayne werken met Guetta samen. Voor hen betekent de toevoeging van dancebeats vooral een vernieuwing van hun sound en geen verarming.


Mogen we hier in Europa, na bijna twintig jaar door housebeats gedomineerde mainstream-pop, een beetje moe worden van de popularisering (of zelfs banalisering van de housecultuur) voor Amerikanen is dat een tamelijk nieuw fenomeen.


Voordat Guetta er op de radio kwam, waren up-tempo popliedjes zo goed als verdwenen uit de hitparades. En niet alleen Guetta profiteert van de honger naar opzwepende Europese dance. Het Zweedse trio Swedish House Maffia scoorde in de Verenigde Staten met Save The World een immense hit en strijkt volgens een recent nummer van het tijdschrift Rolling Stone tussen de dertig en de driehonderdduizend dollar per optreden op, afhankelijk van het podium.


En dan is er de doorbraak van Nick van de Wal, beter bekend als Afrojack. De 23-jarige producer, die eerder dit jaar een Grammy ontving voor een remix die hij samen maakte met David Guetta van Madonna's Revolver, scoorde deze zomer een gigantische hit met Pitbulls Give Me Everything.


Afrojack werkte ook op Guetta's nieuwe plaat met hem samen. Bij twee nummers (The Future en Lunar) wordt hij vermeld als medecomponist. Dat zijn twee instrumentale tracks, want zoals Guetta in Amsterdam al aangaf: tegenover iedere grote radiohit die hij maakt, wil hij een echte dance-track zetten. Nothing But The Beat wordt in Europa dus uitgebracht als een dubbel-cd: één met vocale nummers en één met instrumentale muziek. Zo houdt Guetta handig twee ijzers in het vuur: hij blijft muziek maken voor op de dansvloer, en liedjes voor op de radio. Het zijn voor hem geen gescheiden werelden, want hij brengt geen liedje uit zonder de instrumentale versies uitentreuren op de dansvloer te hebben uitgeprobeerd. Op die manier ontstond ook een van zijn beste radiohits When Love Takes Over.


Kelly Rowland hoorde de instrumentale versie en benaderde Guetta. Precies een liedje voor haar, vond ze. En zo dienen de sterren zich keer op keer bij Guetta aan.


Iedere periode in de popgeschiedenis kent zijn eigen succesproducer. Phil Spector in de jaren zestig, Stock Aitken Waterman in de jaren tachtig en in het vorig decennium de Neptunes. Dit zijn de jaren van David Guetta, maar ook voor Nederlandse producers ziet hij veel mogelijkheden. Zoals hij woensdag zei: 'Er is hier in Nederland zo ongelooflijk veel muzikale creativiteit, dat ik me afvraag wat jullie eten als ontbijt.'


Vijf grote David Guetta hits

David Guetta: Nothing But The Beat. EMI.


The Black Eyed Peas - I Gotta Feeling


David Guetta ft. Akon - Sexy Bitch


David Guetta ft. Kelly Rowland - When Love Takes Over


David Guetta ft. Rihanna - Who's That Chick


David Guetta ft. Snoop Dogg - Sweat


Topproducers in de popgeschiedenis:

Phil Spector: Zijn gloriedagen liggen in de jaren zestig toen zijn Wall Of Sound de hitparades domineerde dankzij bijvoorbeeld The Crystals, The Ronettes en Ike & Tina Turner voor wie hij het magistrale River Deep, Mountain High produceerde, dat vreemd genoeg geen grote hit werd.


Stock Aitken Waterman: Zij waren vooral in de tweede helft van de jaren tachtig continu in de hitparade dankzij successen van Kylie Minogue, Rick Astley, Bananarama en Mel & Kim. Aanvankelijk net zo verguisd door de muziekcritici als David Guetta, maar inmiddels geprezen om hun vakkundigheid. Het zware geschut van synthesizers en galmende linndrums klinkt inmiddels gedateerd, maar was toen heel modern.


The Neptunes: Van Snoop Dogg tot Justin Timberlake produceerde dit duo (Chad Hugo en Pharrell Williams) artiesten, die zichzelf prompt wisten te overtreffen. Herkenbaar aan licht ploppende en bleepende synthesizers, en vaak voorzien van de falset van Pharrel Williams.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden