Glorieloze puberseks in de buitenwijken

Ken Park, een roodharige tiener, pleegt zelfmoord door zichzelf aan de rand van een skateboardpark door het hoofd te schieten....

Het vervolg gaat over zijn vrienden: jongeren die net als hij opgroeien in Visalia, Californië. Ze treuren niet om Ken. Echt kennen deden ze hem niet, en ze hebben zo hun eigen problemen.

De mooie Peaches lijdt onder het liefdevolle schrikbewind van haar diepreligieuze vader, die haar voor zonden wil behoeden, maar zelf niet te vertrouwen is. Claude wordt regelmatig gekleineerd en geslagen door zijn agressieve vader. Tate woont bij zijn seniele grootouders, die vals spelen bij het scrabbelen. En Shawn heeft het ook best zwaar: na school moet hij met zijn vriendin naar bed, en onder schooltijd beft hij haar moeder.

Het welvarende Visalia ziet er fleurig uit, maar blijkt van binnen verrot. Dat verveling en frustratie in Amerikaanse buitenwijken tot onverdraaglijke hoogten kunnen stijgen, werd de laatste jaren in films als American Beauty en Happiness blootgelegd. Ken Park toont nog minder genade. In Visalia zijn alle volwassenen monsters, of op zijn minst ontoerekeningsvatbaar.

Hun kinderen zijn het slachtoffer. Niet dat zij allemaal zo onschuldig zijn; de gestoorde Tate, die zijn grootouders mishandelt en uiteindelijk vermoordt, heeft voor die daad geen enkel steekhoudend motief. Toch is Ken Park vooral een film over overleven. Regisseur Larry Clark laat in zijn vierde film ruimte voor hoop. Sommige kinderen zullen er best goed uitkomen, ook al maken hun ouders er een puinhoop van.

Ken Park sluit direct aan bij Clarks controversiële debuutfilm Kids (1995), waarin hij zonder veel morele bedenkingen het dagelijks leven toonde van nihilistische, vroegrijpe kinderen. Het scenario van beide films werd geschreven door Harmony Korine, al leverde Clark voor Ken Park zelf de verhaallijnen aan. Ondanks het succes van Kids bleef het script jarenlang op de plank liggen; dankzij de Nederlandse producent Kees Kasander kwam de film toch van de grond.

Dat geen Amerikaanse geldschieter zijn vingers eraan wilde branden is niet verwonderlijk. Geweld en seks worden in al hun glorieloze vunzigheid getoond. Veel scènes zijn van een onthutsende treurigheid: een vader die 's nachts wankelend voor de wc staat, pissend en bierdrinkend tegelijk. Een jongen die aan solo-wurgseks doet: met zijn hoofd door een strop, bevestigd aan de deurknop, trekt hij zich af.

Ken Park is een knap gemaakte film; de acteerprestaties en het camerawerk van co-regisseur Ed Lachman wekken indruk. Daarnaast is het een onplezierige film; beroepsprovocateur Clark gaat vaak net te ver. Maar boven alles is het ook een goede film - niet omdat hij een perverse fantasiewereld toont, maar omdat hij raakt aan de doorgaans onzichtbare uitwassen van de werkelijkheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden