Gloedvol gevecht tegen de altijd weer onmogelijke liefde

Don Quijote door de Needcompany. Regie/choreografie: Grace Ellen Barkey. De Lantaren, R'dam t/m 25/2. Brussel: 28/2 t/m 4/3. Antwerpen 6 en 7/3....

In een zwart zijden pyjama zoekt Don Quijote zijn gedroomde geliefde, de goddelijke Dulcinea. Hij slaapwandelt, droomt en cirkelt rond in zijn illusies. Zij wil best figureren in die mannenfantasie, maar wel op haar eigen manier. Nu eens als blondgelokte pin-up, dan weer als een dame die zegt:'Those who need myth are poor.'

Het is een tekst van Albert Camus uit zijn essay De mythe van Sisyfus, waarin hij afrekent met de romantische vlucht uit de realiteit. Sisyfus naast Don Quijote, de onvermoeibare vechter naast de dromer.

Allebei geloven ze in wonderen, je kunt immers nooit weten? Maar er dient strijd geleverd te worden. Tegen rollende vaten of kwellende, onvervulbare verlangens.

Het is een gevecht met de zwaartekracht, deze parafrase op de onmogelijke liefde. Dansers maken op hun spitzen een beheerste sur-place en maken even later razende sprongen, op muziek die varieert van Bach tot Iggy Pop. Diens Cry for love verandert het toneel voor even in een vibrerende disco waar de spelers hun uitbundige pirouettes draaien.

Don Quijote van choreografe Grace Ellen Barkey is een indrukwekkende collage. Barkey is al jaren als danseres en actrice verbonden aan de Vlaamse Needcompany. In de manier waarop ze uitersten combineert, toont ze verwantschap met regisseur Jan Lauwers. Met enorme sprongen werpt Claude Godin zich telkens op de grond. Hij knokt met zijn rivaal Christian Spock in een heftig duet, dat onder de begeleiding van zanger Simon Versnel uitloopt op een mannelijke, erotische omhelzing.

De verdwaasde Mil Seghers met zijn slungelig lange gestalte blijft intussen zoeken naar zijn gedroomde geliefde, terwijl de drie overige mannen elkaar de loef afsteken voor die ene vrouw, Petra Bolte.

Hun stoeipartij verandert zelfs in een gewelddadige verkrachting waarbij het slachtoffer ook haar ridderlijke redder van zich afstoot.

Telkens doemt het beeld op van de pieta, de lijdensfiguur. Want wie lijdt het meest onder de liefde? De dwaze romanticus, die hitsige kerels of het object van al die verlangens? Zij gooit zich agressief tussen de dansende mannenparen of schreeuwt wanhopig als men haar dreigt te vergeten. Breekbaar zingt Seghers tenslotte het liedje van verlangen naar slaap, de verzachtende slaap. Alleen in een droom is de liefde immers volmaakt.

Marian Buijs

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden