Glasvezel

De zegeningen van de snelste computerverbinding wordt door een colporteur de wijk ingepompt. Voor je het goed en wel beseft, heb je een contract getekend.

TOINE HEIJMANS

Er stond een man voor de deur. Hij had haast. Dat had ik ook, maar de man wilde iets verkopen en dat vond hij belangrijker. Hij bleef aandringen op een manier die ik niet eerder had meegemaakt. Het was mijn laatste kans, zei hij. Het was gunstig voor mijn portemonnee. Hij wilde niet verkopen, hij wilde alleen helpen. Tien minuten later had ik een contract ondertekend; ik vraag me nog steeds af waarom.

Colporteren is een ouderwets woord, maar de methode is dat niet. Ik geloof zelfs dat zij wint aan populariteit. In elk geval staan er de laatste tijd steeds vaker colporteurs aan de deur. Soms verkopen ze planten, soms kunst, en soms het leed van zielige dieren. Als het niet werkte, zouden ze het niet doen.

Deze man verkocht glasvezel. Hij was van KPN. Veel van wat hij vertelde was gelogen, maar daar kwam ik pas achter toen ik mijn handtekening had gezet. Het was helemaal niet mijn laatste kans, het was ook niet om mij te helpen, en het was ongunstig voor mijn portemonnee. Op het contract had hij stiekem vakjes aangevinkt, waardoor ik zonder het te weten extra dingen kocht.

Hij keek opgefokt uit zijn ogen. Ik begreep zijn agressie wel: de man kreeg waarschijnlijk betaald per afgesloten contract. Plus een bonus bij honderd afgesloten contracten. Dat is de moderne, flexibele economie: gebouwd op stukloon en prestatieprikkels.

Achter zo'n colporteur van KPN gaat een heel bouwwerk schuil van mensen die hard werken om hun targets te halen. Zijn baas krijgt een bonus bij duizend contracten, de baas van de baas krijgt een bonus bij tienduizend contracten, en daar weer de baas van krijgt een bonus als hij een hoop mensen ontslaat. Zo betalen we allemaal elkaars bonussen, en jagen we samen achter onze targets aan.

De volgende avond belde een vrouw namens KPN Glasvezel of ik een contract wilde. De avond erop belde er weer één. Zo hoog was kennelijk de nood.

Ik heb zo'n callcenter met verkopers weleens van dichtbij gezien. Als iemand wat had verkocht, moesten de anderen applaudisseren. Op een flip-over werd bijgehouden hoeveel geld de verkopers bij elkaar hadden geharkt, en er hing een portret van de medewerker van de maand. Stachanovisme in de praktijk - ook een ouderwets woord dat eigenlijk heel modern is gebleven.

Van de agressieve KPN-colporteur had ik een glasvezelverbinding gekocht.

In glasvezel had ik me nog niet verdiept, al wordt mijn wijk er op dit moment voor opgebroken. Kilometers kabel gaan er de grond in. Dat gebeurt door de firma Glashart ('verbindt u met de wereld van morgen'), die beweert dat er zonder glasvezel geen toekomst is. Zolang we allemaal maar steeds sneller gaan internetten, blijft de wereld draaien.

Vroeger was ik enthousiast over mijn 14k4-modem, dat me krakend en piepend met de rest van de wereld verbond. Daarna werd het de kabel. Daarna werd het wifi en G3 en nu is het glasvezel en daarna komt er vast iets anders. Zoiets als een internetverbinding met dubbelgalactische snelheid via turbokabels van geslepen diamant, afgewerkt met zuiver zilverstof. Duur, maar noodzakelijk vanwege de toekomst.

Tegen die tijd zal er weer een verkoper voor de deur staan, die het aan komt bieden. Wat dat betreft draait de wereld zonder snel internet ook wel door.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden