'Girls' for gays

Nu eens geen hilarische serie over homo's en over de uit-de-kast-problematiek. Het Amerikaanse tv-netwerk HBO laat Looking juist gaan over de vriendschap van drie mannen. Intiem en levensecht.

Patrick googelt op onbesneden latinopikken, nadat hij zich eerder 'voor de grap' heeft laten aftrekken in de bosjes. Dom neemt zijn Grindr-date tegen de wastafel. Agustín en zijn vriend beginnen een trio met een jongen die op zijn buik de handtekening van Dolly Parton heeft laten tatoeëren. Aan seks en homoclichés geen gebrek in de eerste twee afleveringen van de nieuwe komedie-dramaserie Looking, volgens het Amerikaanse betaalkanaal HBO een 'recht-voor-de-raapse kijk op wat het betekent om tegenwoordig homo te zijn'.


Looking toont zich bepaald niet geslachtsdaadschuw, maar laat geen twijfel bestaan over het voor de hand liggende: homo zijn is meer dan bootycalls plegen. Bovenal is Looking een komediedrama over drie vrienden met verschillende onzekerheden en variërende hoeveelheden gezichtsbeharing. Naast een woonplaats, het homovriendelijke San Francisco van nu, delen ze vooral het verlangen naar een minder rampzalig liefdesleven.


Patrick (Jonathan Groff) is een preppy, naïeve videogamesontwerper. Hij heeft in zijn 29-jarige leven nog nooit een lange relatie gehad. Patricks vrienden zijn de 31-jarige Cubaans-Amerikaanse kunstenaar Agustín (Frankie Alvarez) en de 39-jarige ober Dom (Murray Bartlett). Alle drie zoeken ze naar romantische voorspoed, leuk werk, bevestiging en - uiteraard - zichzelf.


Hun bedenkers zijn Michael Lannan en Andrew Haigh, ondersteund door een schrijversteam van zeven homomannen en twee vrouwen. De Brit Haigh regisseerde eerder de goed ontvangen film Weekend (2012), over de romance tussen twee jongens na een ontmoeting in een Londense homodisco. Een intiem, levensecht verhaal, zacht-warm gefilmd, voor iedereen herkenbaar. Zo moest Looking ook worden. Waarom zou een serie over homo's niet voor iedereen leuk kunnen zijn?, vroegen de makers zich af.


Ergens dus vervelend dat Looking direct te boek kwam te staan als 'die HBO-serie over gays', zei Haigh tegen het Amerikaanse blad The Atlantic, omdat die benaming impliceert dat het alleen interessante tv is voor homo's. 'We willen juist een universele ervaring bieden.' Daarom ziet de kijker drie mannen die toevallig op mannen vallen en van hun seksuele voorkeur geen punt maken.


Homoseksuele karakters in series zijn niet nieuw. Modern Family, Glee, Will & Grace, True Blood en Downton Abbey hebben allemaal minstens één homo in de cast, maar series die volledig draaien om homoseksuele karakters zijn schaars.


Op het Britse Channel 4 schreef Russell T Davies vanaf eind jaren negentig geschiedenis met het grensverleggende Queer as Folk, over het van seks en drugs aan elkaar hangende leven van twee homoseksuele vrienden. Een jongen die bij zijn heteroseksuele klasgenoot een handjob scoort in een compleet burgerlijke Britse setting was ronduit baanbrekend. De gelijknamige Amerikaanse variant van vijf seizoenen ging dieper in op maatschappelijke thema's, zoals aids en het homohuwelijk. Van The L Word, een soap over lesbiennes, werd in 2009 het laatste seizoen opgenomen.


In de meeste series over homoseksualiteit zijn uit de kast komen en homoacceptatie een ding. Dat ligt anders in Looking, waarin de geaardheid van de hoofdpersonen een geaccepteerd gegeven is. De gespreksonderwerpen van Patrick, Agustín en Dom zijn polygamie, de intimiteit van een onenightstand en gevoelig liggende grenzen tussen klassen. Tegelijkertijd ligt er veel nadruk op alledaagse dingen. In aflevering 2 kijken we bijvoorbeeld naar de verhuizing van Agustín, die zich in zijn nieuwe appartement op een schapenvachtje vlijt om met vriend Frank een pizza te delen.


Looking moest de werkelijkheid zo dicht mogelijk benaderen en aansluiten op de opgefriste tijdsgeest, met een bijbehorende jonge generatie. 'Girls voor homo's' klonk het dan ook verwachtingsvol na de aankondiging. Looking loopt synchroon met het derde seizoen van de immens populaire serie, ook van HBO, die werd onthaald als sensatie vanwege een nieuw soort realisme.


Maar waar met de hysterische twintigers in Girls veel te lachen valt - niet in de laatste plaats door hun zelfspot, gevoel voor ironie en rauwe randje - zijn de menselijke helden van Looking stukken kalmer en opgeruimder. Gewoner vooral. Ze werken, ze drinken bier, ze gaan uit, ze maken nu en dan een grapje en ze willen een relatie.


Wat expliciet taalgebruik en seks betreft mochten Lannan en Haigh bij HBO hun gang gaan, iets wat bij het gemiddelde Amerikaanse televisiestation moeilijker zou zijn geweest. Ze kregen alle vrijheid om een eigen cinematografische stijl door te voeren, met beelden die door Instagram gefilterd lijken, een eigen vorm van humor en karakters die, in de woorden van Lannan, 'zowel subtiel als erg emotioneel' zijn.


Herkenbaar, realistisch, goed geacteerd en knap gefilmd, complimenteerden de meeste critici na de eerste paar afleveringen, maar ondanks de steeds op de loer liggende seksscènes ook een beetje tam. Op het online magazine Slate verscheen vorige week een artikel met de uitgesproken kop 'Why is HBO's gay show Looking so boring?' Looking had gedurfd kunnen zijn, eindigde Alexandra Stanley haar relaas op de website van The New York Times. 'Maar bijna alles, met inbegrip van de dialoog, plotten en humor, wordt gedempt.'


Op Gawker werd nog maar eens een vergelijking gemaakt met Girls. 'Ik heb meer gemeen met deze homo's dan met andere homo's die ik op tv heb gezien. [...] Maar waar het snelle Girls voelt als een uitje naar een pretpark, is Looking als bladeren door een tijdschrift in de wachtkamer bij de tandarts.' Vulture.com prijst juist de 'no big deal'-houding van de serie. 'Juist het feit dat Looking geen punt maakt van zijn eigen vooruitstrevendheid, maakt de serie zo vooruitstrevend.'


Dat de serie gaat over gewone jongens is een bewuste keuze van de makers. Regisseur Haigh miste in het serielandschap vooral het alledaagse karakter van het homo-zijn, zei hij tegen The Guardian. 'Het is tv-kijken en pizza eten met je vriendje, of in bed liggen, zoenen en knuffelen, maar ook uitgaan en kontneuken.' Jonathan Groff, die Patrick speelt, verwoordde het iets subtieler. 'Hopelijk laat dit zien hoe de zaken ervoor staan, of waar ze heengaan: dat je geaardheid een groot deel is van wie je bent, maar dat het niet bepaalt wie je bent.'


Elke maandagavond komt er een aflevering beschikbaar op HBO Nederland. Seizoen 1 telt acht delen.

EERSTE HUWELIJK

Een week geleden zagen ruim twee miljoen mensen hoe voor het eerst in de geschiedenis van de Nederlandse tv-soap twee mannen met elkaar trouwden. Het huwelijksfeest van Lucas (Ferry Doedens) en Menno (Dave Mantel) in Goede Tijden, Slechte Tijden werd opgeluisterd door de Backstreet Boys. De trouwerij maakte veel los bij het publiek, net als een zoenscène van Lucas en een ander mannelijk personage in 2011.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden