Gilgamesh

Frank Groothof verlaat met Gilgamesh het pad van de opera en belcanto. Hij kruipt in de huid van een Britse onderzoeker op zoek naar de avonturen van koning Gilgamesh uit Mesopotamië....

Bart Deuss

Wat is gebleven zijn de musici op toneel - het voortreffelijk spelende en zingende trio Charivari - en het sprookjesachtige toneelbeeld: fraaie tinten, een indrukwekkend geschilderd landschap met een tempel op het achterdoek.

Gilgamesh is een woeste krijger die zich een weg naar de troon knokt. In een poging zijn macht te breken, sturen de goden een wildeman op hem af, Enkidoe. Tussen de twee groeit echter een hechte vriendschap en Gilgamesh is ontroostbaar als Enkidoe in een wat ambitieuze ontmoeting met een monster het loodje legt.

Gilgamesh weigert zijn maat te laten begraven, houdt het levenloze lichaam dagenlang vast. Dat gegeven vormt de verbinding met Groothofs autobiografische anekdote, die hij in de proloog voor het doek brengt. Over de cavia Max die hij als jongetje van negen door een inschattingsfout om zeep helpt waarna hij hem onder zijn bed bewaart tot moeder ingrijpt vanwege de stank van het wegrottende diertje.

Gilgamesh vindt de aanblik van zijn dode vriend zo ondraaglijk dat hij op zoek gaat naar een manier om onsterfelijk te worden. Die inzet voert naar de moraal van het verhaal: speurend naar een middel om de meest menselijke eigenschap, zijn vergankelijkheid, te omzeilen, vergeet Gilgamesh te leven. Om uiteindelijk te begrijpen dat hij hier en nu het leven moet genieten, zolang het duurt. Dit carpe diem motto, gehuld in een vijfduizend jaar oud verhaal, ontroert. Te meer omdat het zo nauw verstrengeld is met de voelbare persoonlijke gedrevenheid van de verteller.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden