Gifschip

Jan Scherpenzeel, 42 jaar, is getrouwd met Marjet en vader van twee kinderen, Kasper (14) en Anniek (12). Hij is twintig jaar leraar aardrijkskunde geweest op een middelbare school....

Alle partijen zijn bezig orde op zaken te stellen. Wij wilden niet LPF-achtig de dag na de verkiezingen met een rolmaat en een gordijnstaaltje de kamers van de PvdA bestormen, maar nu lijkt het erop alsof ze helemaal niet meer van plan zijn om te vertrekken. Tot die tijd ben ik gedwongen kantoor te houden in het tweede kozijn links op de grote gang. Om de armoedigheid van mijn situatie te benadrukken liggen mijn dossiers in een plastic tasje naast me.

In de Kamer wordt raar tegen onze fractie aangekeken, omdat Krabbendam maar geen beslissingen neemt. Vandaag kwam er een VVD'er naar me toe: 'Ik begrijp niet dat jij je zo met die vrouwenonderwerpen bezighoudt.' Ik zei: 'Maar ik wil onderwijs en integratie!' 'Dat bedoel ik', zei hij en liep weg. Zelfverzekerde tred. Handen in zijn zakken en zijn colbert had van die wapperende panden alsof-ie heel stevig tegen de wind in liep. Deed net of hij Van Aartsen was in zijn hoogtijdagen. En hij wist dat ik hem nakeek. Hij draaide zich half om: 'Kom toch in de buitenlandcommissie, leuke reisjes en je kunt één ticket businessclass makkelijk omruilen voor twee economy. En wie je dan meeneemt, hoeft niemand te weten.' Ik voelde dat ik daar een enorme partij karakterslapte stond uit te drukken. Toen realiseerde ik me dat de besluiteloosheid van Krabbendam niet alleen de partij maar ook mij persoonlijk aan het schaden was, want hoe kan het anders dat iemand die bij de partij hoort van Verdeeldheid, Venijn en Demagogie nog zo'n toon tegen mij durft aan te slaan.

Dat Krabbendam toch een vrouw is, bleek uit de daaropvolgende scène. Ik storm haar kantoor binnen en zeg: 'Renate, beslis! Beslis desnoods verkeerd, maar beslis.' Ze zegt: 'Ik wist dat je zou komen. Ga zitten.' Dat zou een man nou nooit zeggen: 'Ik wist dat je zou komen.' Mijn eerste impuls was dan ook om te zeggen: 'Had de deur dan even voor me opengedaan', maar die hield ik onder de tong.

Enfin, de portefeuilles zijn eindelijk en tot ieders tevredenheid verdeeld, behalve dan onderwijs en integratie, waar zowel Yilguz als ik op ingezet heeft. Maar mevrouw Yilguz Otapan komt uit het niets onze fractie binnenvallen en ik ben door de partij op de lijst gezet vanwege mijn betrokkenheid en expertise op dit gebied! Onderwijs en integratie horen samen onder één woordvoerder. Nu is er een bizarre constructie door Krabbendam bedacht, waar ik geheel en al ontevreden over ben. Drijvend gifschip krijgt van integratie 'oudkomers'. Geen punt, oudkomers wil niemand en is ook niet iets waarmee je je kunt profileren. Ze krijgt ook inburgeringscursussen en BVE. Jammer, maar ik krijg de rest van integratie, en ik mag Otapan coachen. Daar valt veel te halen, en het woordvoerderschap ligt dan nu in principe bij mij. Zij mag er naast staan. Maar van onderwijs krijg ik wegingscoëfficiënten, want daar is voor een vrouw niet uit te komen, volgens Krabbendam. Nu niet langer de etniciteit van de ouders als uitgangspunt wordt genomen maar het opleidingsniveau, is de gewichtenregeling ogenschijnlijk eenvoudiger maar in praktijk veel ingewikkelder dan voorheen. En nogmaals, mijn slagzin tijdens de verkiezingen was: 'Geen integratie zonder onderwijs', en daarmee heb ik niet alleen mijn beleidsplan bedoeld, maar ook de portefeuilleverdeling.

Het thuisfront is op het moment meer front dan thuis. Helaas, want ik heb nog nooit zo verlangd naar huis als in deze periode. Thuis zou thuis kunnen zijn, maar Marjet is een beetje van slag door de nieuwe situatie. Ze doet raar. Is nu al een hoed aan het uitzoeken voor Prinsjesdag, over tien maanden. En maar zeuren dat ik net als Wouter ook een 'zorgdag' voor de kinderen op me moet nemen. Onzin. Bizar gewoon, want als ik thuis ben zie ik ze nóóit. En trouwens: sinds ik in de Kamer zit verdien ik netto tweeënhalf keer zoveel als toen ik leraar was. Anniek heeft een eigen computer gekregen en zit daarop de hele dag te kletsen met vriendinnen, Kasper kijkt naar alle sportprogramma's op onze plasma-tv en Marjet rijdt in onze nieuwe hybride auto met de hond naar het bos, want ik ga voor m'n imago meestal met de trein. Mag de samenleving een kleine tegenprestatie verwachten voor al deze luxe?

Maar goed, Marjet kwam in 'de kwestie' wel met het niet onaardige idee om Yilguz en haar man uit te nodigen om bij ons te komen eten volgende week. En nu maar hopen op een couscousakkoord.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.