Gianluca had kerstkransjes van bont rond zijn tepels

Zes Volkskrant-auteurs over hun vakantieliefde.

Cécile Narinx
Gianluca. Beeld .
Gianluca.Beeld .

Het was begin oktober 1986 en de avond viel over het Piazza di Spagna in Rome. Een bijzonder zwoele herfstavond, vandaar dat het op de Spaanse trappen wemelde van het volk. Romeinse jongelui met goedkope flessen drank vooral, en mijn 5 vwo-klas van het Henric van Veldeke College uit Maastricht, doodop na een dag sjokken door de eeuwige stad. We zaten wat en we mijmerden wat, totdat mijn vriendin Nicole werd aangesproken door een Romein. Hij heette Marco en vroeg na wat knipoogjes en pluimpjes om haar naam en adres. Zijn makker, met wie ik amper een woord gewisseld had, vroeg mijn gegevens.

Ik schreef ze braaf op.

Een paar weken later lag er thuis in Maastricht een envelop voor gentile signora CECILIA in de bus - ik had mijn voornaam voor de gelegenheid wat opgepimpt. Want 'when in Rome', enfin, aan dat soort ijdeltuiterijtjes doe je als 16-jarige. 'Ciao cara Cecilia', stond er. 'How is everything in Holland? I still remember you very very well, with your blonde hair and your blue eyes!'

Nu ben ik niet blond, nooit geweest ook, en heb ik groene ogen. Maar: kniesoor die daarop let, het was trouwens best donker geweest op de Spaanse trappen. Ik schreef een gezellige brief terug en deed er een foto van mezelf bij, die eerder die studiereis was genomen (poedelnaakt in een zitbad in Florence, maar met handen en knieën op strategische plekken, want ik was dan wel onnozel maar ook weer geen snol).

Ik vond het allemaal reuze spannend. Ik had weliswaar geen idee hoe de beste gozer er ook alweer uitzag, ik was straalverliefd geworden op zijn naam: Gianluca Bacigalupo.

null Beeld .
Beeld .

Acht lettergrepen Italiaanse poëzie.

Spreek dat vooral eens hardop uit: je hoort plots mandolines spelen, ruikt prompt verse basilicum en gaat er vanzelf een beetje van neurieën.

Gianluca, die nog bij zijn moeder woonde, schreef snel terug. Een lange brief in een voor Italianen helemaal niet zo belabberd Engels, met mierzoete kitschfrasen als 'A little bird flew into my room and whispered your name'. Dat vond ik schattig. Waar ik me wel een beetje zorgen over maakte was over zijn foto. Hij was - en eerlijk gezegd had ik het daar zelf naar gemaakt natuurlijk, met mijn badfoto - zo vrij geweest om een kiekje terug te sturen van hemzelf in zwembroek. Daarop zag ik het volgende:

Hij had spierwitte tanden en pikzwart haar.

Hij was stokoud (want al 26).

Hij had ook zwart haar rond zijn tepels groeien, een soort kerstkransjes van bont.

Gianluca en ik bleven nochtans de hele herfst schrijven, de hele winter en het daaropvolgende voorjaar. Aan het begin van de zomer ging de telefoon. Of ik snel naar het Vrijthof kon komen. Hij was met zijn maten in Maastricht, surprise!!!

De ontmoeting was wat onwennig. Hij stelde me voor aan zijn kameraden en toonde trots het witte bestelbusje waarin ze door Nederland toerden. Of ik zin had om mee te gaan.

Al jaren voor de zaak-Dutroux begreep ik dat brave meisjes beter niet in witte bestelbusjes vol overbehaarde mannen kunnen stappen.

Hier eindigde de romance die nooit begonnen was. Gianluca's tepelhaar staat desalniettemin nog scherp op mijn netvlies gebrand. En soms, als er een brutale mus of mees voorbij komt vliegen, dan hoor ik - héél zachtjes - zijn prachtige naam fluisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden