Ghost Track ****

Oost en west beïnvloeden elkaar in Ghost Track.

Ghost Track door dansgroep LeineRoebana en het gamelan ensemble Kyai Fatahillah.

18/11, Chassé Theater, Breda. Vanavond in Stadsschouwburg Amsterdam. Tournee t/m 23/12. leineroebana.com

Een prachtige craqueléwand met grillig vertakt reliëf rijst omhoog, als achterwand van het podium. Afhankelijk van de belichting oogt hij vlammend geel, alsof de zon opkomt aan een bosrand of zilverblauw alsof het doek een venster is op het oneindig niets. Soms ook aardebruin, als een woud van wortels dat houvast zoekt in de grond. Wortels, roots, daarover gaat Ghost Track, de nieuwe grote-zaalvoorstelling van LeineRoebana. Vijf Europees opgeleide dansers treffen op de dansvloer onder live begeleiding van een modern gamelanensemble drie Indonesische collega's. Hun motoriek en lichaamshouding verschilt hemelsbreed: hun cultuurgebonden opleiding heeft wortel geschoten door hun hele lichaam. De westerse dansers slingeren hun energie de ruimte in, van zich af, doordat ze hun ledematen verlengen met onzichtbare lijnen dwars door het speelveld. Gezeten op één knie schuiven ze over de vloer, hun territorium uitbreidend.


De Javanen verstevigen juist hun positie, door wijdbeens een gevechtshouding aan te nemen. Hun voeten geaard, hun handen sierlijk kronkelend, hun vingers overstrekkend in gracieuze versieringen. Langzame, statige bewegingen lossen gaandeweg op in cirkelsprongen om de lichaamsas of een alerte verdedigingsactie. De drie mannelijke dansers - twee jonge talenten en één langharige leider in blauw brokaat - beelden echter geen traditionele motieven of karakters uit zoals gebruikelijk in de veelkleurige en veelsoortige Javaanse dans. Ze concentreren zich op hun motoriek en op de muzikale energie, zoals moderne dansers in feite gewoon zijn, en op de nieuwe impulsen van de westerlingen om hen heen. Die kijken op hun beurt verwonderd naar de sierlijke finesses van de oosterlingen. Soms trekken ze in duetten even gelijk op, houden armen en bovenlichaam in dezelfde hoeken, maar de lichaamsbouw verraadt een jarenlang gecultiveerde vorming. De vingerkootjes van prachtige dansers als Tim Persent, Heather Ware en Swantje Schäuble strekken zich nooit zo sierlijk uit als die van hun getrainde collega's. En de scherpte van de stoere, sterk geschoolde Boby Ari Setiawan verraadt weliswaar een rijkdom aan culturele ontmoetingen, maar blijft geënt op traditionele basis.


De samenkomst in wisselende formaties levert nooit een botsing op, of een versmelting. De bodem waarop Ghost Track leunt, is nieuwsgierige nabijheid. Dat maakt de voorstelling vriendelijk doch niet dwingend. Ook de fragmentarische structuur verbrokkelt soms deze fascinerende dansreis. De tocht langs losse staties wordt versterkt door de moderne muzikale compositie van Iwan Gunawan op gongs, xylofoons, fluiten en zang: soms energiek met opzwepende klanksculpturen, dan weer plingplong en hang- en sluitwerk uit de zichtbaar opgestelde laptop. Toch blijf je ademloos kijken en luisteren, vijf kwartier lang, naar dit ragfijne netwerk van oosterse en westerse vertakkingen, in dans en muziek.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden