Gezond gevecht

Oud-PvdA-voorzitter Felix Rottenberg vertelt in het Volkskrant-Magazine over de chronische ziekte in zijn lijf die hem belemmert in zijn werken en doen....

Terwijl ik dit lees, heeft de Sociaal-Economische Raad net een nieuw WAO-akkoord bereikt. Waarom mis ik in al die gesprekken en rapporten de mens zo? Mag het vooral niet te persoonlijk worden? Maakt het uitschakelen van de mens het makkelijker onrechtvaardiger beslissingen te nemen?

Zomaar een voorbeeld (zonder naam te noemen, want de verborgenheid is hier juist het punt): een dierbare vriend van mij heeft, nog geen 35 jaar oud, reuma gekregen. Niet lang erna dook ook een andere auto-immuunziekte in zijn lijf op. Met name van de reuma heeft hij, inmiddels jaren later, nog stevig last: pijn, krachteloze armen en benen, verstijvingen, soms kost het simpele aankleden hem zoveel kracht dat zijn energie voor de dag daarmee al is verbruikt. Hij slikt zware medicijnen, waarvan de bijwerkingen op lange termijn onbekend zijn. Ze maken wel dat het de laatste tijd redelijk gaat.

Niemand op de werkplek weet van zijn chronische aandoeningen. Hij wil als gezond worden beschouwd en is als de dood te worden afgerekend op zijn ziekte, niet op zijn prestatie als vol meedraaiend lid van het team. Hij houdt zich staande, maar er is geen dag dat hij niet denkt: als ik nu weer een aanval krijg, wat dan?

Rond het WAO-debat hangt de geur van harde maatregelen om mogelijk bewust misbruik tegen te gaan. Alsof mensen het leuk vinden om ziek te worden en voortaan vanachter hun raam gniffelend toe te kijken hoe de rest van de wereld zijn of haar werk doet. Het WAO-beeld van vroeger speelt een bepalende rol: het was een luxe-werkloosheidsregeling. Nu waag ik te betwijfelen dat in die jaren tachtig werknemers vrolijk dansend richting WAO togen, maar daarover gaat het hier niet.

De chronische zwakte van mijn vriend maakt dat hij elke lichamelijke keuring om de WAO in te komen, met vlag en wimpel zou doorstaan. Maar hij wil niet. Net als Felix Rottenberg, die nu alhet gevoel heeft dat hij maar wat in de marge zit te 'mieren'. Zij willen gezond zijn en vechten voor hun plek.

Over hun verborgen dagelijkse strijd waarin ze het uiterste uit hun lijf proberen te halen, hoor ik niemand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden