Gezin

Het gezin zat op de bank. Het Jeugdjournaal had de lijsttrekkers van de vier grootste partijen in de studio...

'Wat een stomme trui heeft ie aan!', riep de jongste dochter (8) toen ze Balkenende zag zitten.

'Kijk naar jezelf', riep de oudste (10) die een zwak heeft voor Jan Peter.

Er werden korte filmpjes vertoond. Eerst Balkenende, en zijn moeder. Daarna Wouter en drie vrouwen die als kleuter bij hem in de klas hadden gezeten. Toen Jan Marijnissen die in een worstfabriek had gewerkt. Tot slot Gerrit Zalm wiens broer vertelde dat Gerrit als jongetje veel bollen had gepeld. De meeste indruk maakte de worstfabriek. 'Hij lijkt zelf op een rookworst', riep de jongste dochter toen Marijnissen na zijn filmpje aan het woord kwam.

De oudste moest daar om lachen.

De lijsttrekkers mochten vertellen dat ze vroeger allemaal wel eens wat hadden gestolen. Zalm dubbeltjes van zijn moeder. Wouter snoep in de winkel. Marijnissen een boek over filosofie. Balkenende een potlood.

'Een potlood!', schamperde de oudste.

'Je mag helemaal niet pikken', riep de jongste.

De ouders keken elkaar aan.

Daarna was het de beurt aan Hamid, een jongetje met een smal koppie en dramatische bruine ogen. Hij was al jaren in Nederland, zijn ouders waren Iran ontvlucht omdat de vader een boekhandelaar was die opruiende literatuur verkocht. Nu dreigde uitzetting, en gevangenschap voor de vader.

Het woord was als eerste aan Balkenende. Het gezin op de bank keek ademloos toe. 'Wat zegt hij allemaal pap?', vroeg de jongste toen Balk al een tijdje bezig was.

Pap wist het werkelijk niet.

Jan Marijnissen mocht wat zeggen. Hij was goed te volgen. Wat hem betrof was Hamid hier al zo lang dat hij mocht blijven. In de studio klonk gejuich, net als thuis. Wouter Bos vond hetzelfde als Balkenende, maar dan anders. Een tussenshot liet Hamid zien. Zijn onderlip trilde.

'Ooh, kijk hem nou . . .', zuchtte de oudste dochter.

'Ik kan er niet tegen', kreunde de jongste.

Jan Peter Balkenende was weer aan het woord. De presentatoren probeerden hem te laten zeggen dat hij zijn best zou gaan doen voor Hamid en zijn ouders, maar hij gaf geen sjoege. 'U belooft niets, maar u gaat er wel naar kijken', drong Brecht aan. Zelfs daar wilde Balkenende geen 'ja' op zeggen. De teleurstelling in de huiskamer was voelbaar.

Zalm zei wat.

'Die vind ik eng', zei de oudste dochter.

De jongste knikte, in gedachten nog helemaal bij Hamid die zo goed voetballen kon dat hij in het Nederlands elftal onder de twaalf jaar speelde. Toch werd hij het land uitgezet, probeer het ook maar eens te begrijpen.

De natuur kwam aan bod.

'Waar is Femke?', vroeg de oudste dochter meteen.

'Ik ben voor de partij voor de dieren', deed de jongste haar duit in het zakje.

Papa en mama keken elkaar over de koppen van het kroost aan. Een paar dagen geleden hadden ze zich op de mouw laten spelden dat ze strategisch moesten stemmen, maar nu zagen ze dat het zweven toch weer was begonnen. Het ging nog een lange avond worden, en vooral: een lange woensdag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.