Gezinsportret

e site koninklijkhuis.nl presenteert met enige regelmaat verse portretten van de koning en zijn gezin. Onlangs verscheen er weer een nieuwe reeks, geschoten in een hal met zwart-wit tegels en kotskleurige gordijnen. Op het groepsportret keek hun zwarte loebas van een hond, Skipper genaamd, als enige niet lachend in de camera. Prinses Amalia zat evenals de loebas heel gewoontjes op de kale tegelvloer, met een flink stuk van de prinsessendijen en -knieën ontbloot.


Die knieën van Amalia en het wegkijken van de hond - die vrij wanhopig tussen de kuiten van Willem-Alexander geklemd zat - verraadden dat hier niet zomaar een kieker aan het werk was geweest. Fotografe van dienst was Rineke Dijkstra, zo meldde de credit, wat meteen verklaart waarom het tafereel zo ongepolijst oogde. Eender welke glamourfotograaf had een stilist meegenomen om een kussen onder of een pashmina over de prinsessenknieën te draperen, en een hondenfluisteraar met een zak vol rubber piepkippen en gedrogeerde biefstuk. En als dat alles niet had mogen baten was er achteraf een lachende, recht vooruit kijkende hondenkop op het lijf van Skipper gephotoshopt, en een stuk stof aan het rokje van Amalia.


Wat het decor en de kleding betrof leek wél alles geregisseerd. Naast de bank waarop Máxima en Willem-Alexander zaten, stond een miniatuursinaasappelboompje met drie afgevallen sinaasappeltjes die naast het stammetje lagen, eentje iets meer aan de potrand dan de twee andere. Zou Máxima dat boompje hebben neergezet, drie appeltjes van oranje eraf hebben gerukt en ze eigenhandig hebben geschikt? Of anders haar persoonlijk adviseur Pien Zaaijer?


De drie prinsessen droegen exact dezelfde jurkjes, zoals ze dat wel vaker doen. Best wel Sound of Music, en behoorlijk ouderwets. Herkenbaar bovendien: mijn moeder doste mijn twee oudere zussen en mij vroeger ook graag identiek uit, tot onze nachtponnen aan toe. Met als gevolg dat ik de rest van mijn jeugd eerst de jurken van de middelste en later die van mijn oudste zus moest afdragen. Modetechnisch gezien een Groundhog Day-eske tijdlus, een trauma van jewelste. Het moet daar zijn geweest dat mijn onstilbare honger naar nieuwe kleren is geboren.


Gezien het feit dat Máxima graag kleding recyclet zie ik het somber in voor prinses Ariane, nu nog de meest parmantige van de drie. Die moet een tunnel van Pili Carrera- en Natan-jurkjes door waar geen eind aan komt, en zal tot in haar puberteit 's nachts schuimbekkend al die strikjes en ruches moeten verwerken. Ik hoop niet dat ze van de weeromstuit cybergoth wordt, of emo - het oranjeappeltje dat het verst van de boom valt. Al sluit ik niets uit als op een gekke dag Máxima en Pien, helemáál Sound of Music, besluiten om speelkleertjes te laten maken van die kotskleurige gordijnen.


Cécile Narinx vervangt Aaf Brandt Corstius tijdens haar vakantie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden