Gezinnen met zeven, acht, négen kinderen: 'Ik hoop dat ze allemaal een persoonlijke relatie met God krijgen'

In orthodox-gelovige kringen zijn grote gezinnen nog steeds geen uitzondering. 'Als God denkt dat wij dit aankunnen, gaat het lukken.'

De orthodox-Joodse Moshe (45) en Channa (41) Stiefel-Jacobs hebben negen kinderen. Mussi (19), Sorele (18), Mendy (16), Meirke (14), Menuchele (12), Gitty (10), Levi (8), Yossi (6), Leibele (4). Foto Claudia Kamergorodski

Jozua en Jantina Zeldenrust-de Waal verwachten hun zevende kind. 'We zijn er iedere dag dankbaar voor.'

'Bij mijn eerste bevalling rukte de Duitse brandweer uit', vertelt Jantina. Als schippersvrouw voer ze met 34 weken zwangerschap aan boord van de Deo Gratias op Duitse wateren. 'Toen braken mijn vliezen.' 112 bleek onbereikbaar, de Riviercentrale kregen ze wel aan de lijn. Die stuurde de brandweerboot met een spoedarts aan boord. 'Opeens stond er een team brandweermannen naast mijn bed.' De verloskundige aan de telefoon sommeerde Jantina te blijven liggen.

Zo kon de navelstreng niet onder het hoofdje schuiven. 'Maar de brancard paste niet door de smalle gangen van het schip. De brandweermannen wikkelden me in een deken en droegen me naar de brandweerboot. In het ziekenhuis weigerde Jozua mij alleen te laten. Gelukkig maar, want twee uur later was Julia er al.'

Inmiddels is Jantina zwanger van de zevende. 'Ik heb maar één broer. Mijn man komt uit een gezin van zeven en hij heeft een pleegbroer. Zó gezellig. Eerst droomden we van vier kinderen, mocht ons dat gegeven zijn.' Maar toen ze er eenmaal vier hadden, wilden ze er nog meer. 'Dit grote gezin was onze wens, we zijn er iedere dag dankbaar voor.' En na de zevende, komen er dan nog meer kinderen? 'Wanneer de tijd daar is, zullen we met de Bijbel als uitgangspunt verstandig omgaan met onze kinderwens.'

'De omgeving reageert positief.

Het scheelt dat ik makkelijke zwangerschappen en razendsnelle bevallingen heb.' Anderzijds is het spannend omdat Jozua twee weken achter elkaar vaart. 'Als hij weg is begint het altíjd te rommelen. Sowieso is het zwaar. Juist dán krijg ik een lekke band of raakt de wc verstopt.'

'Gelukkig is hij daarna twee weken thuis. Dan doet hij 's ochtends de kinderen zodat ik langer kan blijven liggen. Hij is een betrokken vader. Als ik hoogzwanger ben, neemt hij de kleinsten mee aan boord om mij te ontlasten. We zijn een echt team. Sinds 2015 woon ik met de kinderen aan de wal. Dat was een moeilijk besluit. Gelukkig zijn we wél elke vakantie aan boord. Als dan een kind ziek wordt, app ik met mijn schoonzus die arts is. Fijn dat zij even meekijkt.'

We hopen dat onze kinderen tijdens het opgroeien Gods zegen in ons gezin ervaren. Het liefst ben ik aan boord. Als gezin onder elkaar, genietend van het wisselende uitzicht. Even géén agenda's. Dat geeft veel rust.'

Jozua (33) en Jantina (33) Zeldenrust-de Waal zijn Nederlands Hervormd en hebben zes kinderen. Julia (8), Jesse (6), Joël (5), Jasper (3), Jirsa (2) en Jaïra (1). Jantina is in verwachting van de zevende. Foto Claudia Kamergorodski

Negen kinderen hebben Moshe en Channa Stiefel-Jacobs. Channa: 'Mijn familie is mijn carrière.'

'Mijn ideaalbeeld was een grote tafel vol met kinderen', zegt Channa. De Nederlandse Channa en de Canadese Moshe komen allebei uit een groot gezin van respectievelijk acht en elf kinderen en zelf wilden ze dat ook graag. 'Hoe meer zielen hoe meer vreugd, vinden wij.' Hun kinderen delen dat sentiment. De jongste heeft er inmiddels genoeg van om de kleinste te zijn. 'En de andere kinderen willen ook nog wel een tweeling, het liefst meisjes haha.'

Aan die tafel schuiven geregeld gasten aan, soms met tientallen tegelijk. Dat komt door Moshes werk als rabbijn. Samen met Channa en de kinderen is hij de drijvende kracht van de Joodse gemeente Chabad Flevoland. Veel activiteiten hebben bij hen thuis plaats. Door de groeiende kinderschare ontstond er ruimtegebrek. Ze kochten het huis van de buren en plaatsten een deur in de tussenmuur. Probleem opgelost.

De kinderen spreken ook Engels, Jiddisch en Hebreeuws. Handig met al die internationale gasten en familieleden. Channa werkt parttime op een orthodox-Joodse school. 'Het lesgeven is iets voor mezelf, een intellectuele inspiratie. Iemand in het gebouw past op mijn kleintjes. Ideaal, want ik breng mijn kinderen liever niet naar de opvang. Zij gaan altijd voor. Als het nodig is zeg ik rustig alles af. Mijn familie is mijn carrière. Zo zie ik dat.'

'Gelukkig had ik makkelijke zwangerschappen en bevallingen. Ik heb altijd veel energie en voel me goed. De omgeving reageert meestal positief op ons grote gezin. We hebben minder geld te besteden, maar we komen niets tekort. Met goed management kun je met weinig veel doen. Ik let goed op dat de kinderen de aandacht krijgen die ze nodig hebben. Het mooiste is dat je de kinderen ziet opgroeien en ontwikkelen. Ze hebben altijd iemand om mee te spelen. Ik hoop dat ze gelukkige mensen worden en goed voor elkaar en anderen zorgen.'

'Ik ontmoette eens een moeder van veertien kinderen. Zij deed de prachtige uitspraak: 'Ik verdeel mijn liefde niet, ik vermenigvuldig 'm'. Die woorden vatten de rijkdom van een groot gezin goed samen.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Meindert en Janine Hoefnagel-Koffeman zijn ouders van acht. 'We zien elk kind als een geschenk van God.'

'Vier of vijf kinderen leek ons leuk, maar wij hadden niet verwacht dat de laatste twee allebei een tweeling zouden zijn', zegt Janine. Onze jongste tweeling was 2,5 toen ik ontdekte dat ik opnieuw zwanger was. Weer een tweeling, vermoedde ik. Volgens de dokter zou dat heel toevallig zijn, zoiets komt zelden voor. Ik schrok niet toen het zo bleek te zijn, maar ik dacht wel: hoe gaan we dit doen?'

Een paar jaar eerder waren ze met - toen nog - vier kinderen op zoek naar rust en ruimte naar Duitsland geëmigreerd. Meindert hield zijn baan als registeraccountant aan, de reisafstand was haalbaar. 'De fijne kerkelijke gemeente die we vonden, gaf meteen een thuisgevoel. Ons gezin was compleet, zo leek het. Tot de jongste naar school ging; toen ging het weer kriebelen. Toen ik zwanger bleek van een tweeling was dat even schrikken. Wel was er de overtuiging: 'Als God denkt dat wij dit aankunnen, gaat het lukken.' Gelukkig verliep alles goed. Ook nadat er drie jaar later nóg een tweeling kwam. Wij zien elk kind als een geschenk van God dat we vol vreugde ontvangen.'

Meindert had inmiddels met een collega de zaak overgenomen. De zaak en het gezin waren zo gegroeid dat de reistijd ging knellen. Het gezin verhuisde na zeven fijne jaren terug naar Urk. 'Het was weer even wennen met een kleiner huis, iedereen zit meer op elkaars lip. Ik redde me prima in Duitsland, toch was in het begin de hulp van familie en vrienden heel fijn met tweelingen van 4 en 1 jaar oud. Ook hebben drie van onze kinderen extra aandacht nodig vanwege adhd en pdd-nos. Dat vereist veel inlevingsvermogen en energie van ons.'

'Ik ervaar het als een luxe dat ik fulltime thuis kan zijn. Buitenshuis ben ik actief op school en in de kerk en ik sport.' Meindert pakt aan zodra hij thuis is. Hij ontspant achter de piano. 'We genieten ervan als gezin muziek te maken. Iedereen zingt of bespeelt een instrument. De gezellige kant van het grote gezin is de interactie. Ik ben absoluut niet zielig, ik heb de waardevolle taak onze kinderen naar de zelfstandigheid te begeleiden en een geloofsopvoeding te geven. Mijn grootste wens? Dat ze allemaal een persoonlijke relatie met God krijgen.'

Tekst gaat verder onder de foto.

Meindert (49) en Janine (44) Hoefnagel-Koffeman zijn Christelijk Gereformeerd en hebben acht kinderen. Pia (22), Aniek (20), Emma (18), Jan (13), Niklas en Lisa (10) en Henrik en Marcus (7). Foto Claudia Kamergorodski

Massimo en Patrizia Paloni hebben er twaalf. 'Ik zie het als mijn roeping.'

Het gezin Paloni uit Maastricht vertrekt 's zomers steevast voor familiebezoek in een busje richting Rome, waar Patrizia en Massimo vandaan komen. Eventjes onderdompelen in hun eigen cultuur. 'Maar we vieren óók Sinterklaas.' Thuis kookt Patrizia doorgaans Italiaans. 'Eten heeft te maken met liefde. Het geeft veel vreugde als we allemaal aan tafel zitten. Een vriendin zei: 'Ik kom graag bij jullie langs, ik ben thuis altijd alleen.'

Patrizia arriveerde zwanger van de zesde in Nederland. 'Paus Johannes Paulus II zond ons veertien jaar geleden uit om hier getuigenis te geven van ons geloof.' Het idee erachter? Dat katholieken die weinig band hebben met de kerk sneller in contact komen met een gezin dat middenin de samenleving staat dan met nonnen of priesters. 'De drang om dit missiewerk te doen was zo sterk dat we Rome konden verlaten. De kinderen maken deel uit van onze missie. Zij voelden zich al snel thuis, ze zijn heel vrolijk en maken graag grapjes. Ikzelf moest wel erg wennen.'

'Zwangerschap is hier in Nederland geen ziekte.' Patrizia waardeerde die relaxte houding, een thuisbevalling ging haar echter te ver. 'Het ziekenhuis stuurt je snel naar huis, gelukkig is er kraamzorg. Wij hadden dit grote gezin niet gepland. Wel namen we onze kerkelijke trouwbelofte serieus: 'Wij zullen alle kinderen die we krijgen aanvaarden en opvoeden in het geloof. Ze zijn een geschenk van God. Een baby is veel werk, maar de puberteit is lastiger. Ik zie deze taak als een roeping. Het verwezenlijkt mij als vrouw. Als moeder voel ik mij compleet.'

'Al na het derde kind hoorden wij: 'En nu basta hè?' Meestal reageert de omgeving echter positief. De vertrekkende buren droegen hen voor als nieuwe huurders. Met beneden een doorgang van het ene huis naar het andere dé oplossing voor het groeiende ruimtegebrek. Dankzij Massimo's baan bij een computerbedrijf redden ze het prima. 'Zondag is de fijnste dag van de week. Alle studerende kinderen zijn er en we houden samen een huisliturgie. We zegenen de kinderen, bespreken de afgelopen week en vragen elkaar om vergeving. Dat zorgt voor een diepe band.'

Tekst gaat verder onder de foto.

De Italiaanse Patrizia (43) en Massimo (47) Paloni zijn rooms-katholiek en hebben twaalf kinderen. Giovanni (22), Simone (21), Miriam (19), Michele (17), Giuseppe (15), Stefano (13), Anna (11), Ester (10), Debora (8), Elisabetta (7), Sara (4) en Davide (2). Foto Claudia Kamergorodski

Sieger en Hendrika Boonstra-Hakvoort hebben zes zonen. 'Dit grote gezin is ons overkomen.'

'Jullie gaan nu zeker voor een meisje?', hoorden Hendrika en Sieger de afgelopen jaren vaak. Ze kregen in tien jaar tijd zes knullen. Kinderen zijn welkom, we zien het wel, was hun houding nadat ze trouwden. Nadat hun vijfde kind was geboren en het wéér een jongen bleek, barstten Siegers collega's in lachen uit. 'Nu moet hij nóg een keer!' Maar het stel vindt het geslacht niet belangrijk. Ze willen het van tevoren niet eens weten. 'Het is een van de mooiste verrassingen van het leven.'

'Vroeger wilde ik er wel tien', zegt Hendrika. Ik kwam vaak bij zo'n groot gezin over de vloer. Die moeder was mijn inspiratie. Ze was altijd bezig, maar vouwde bijvoorbeeld de was op in de woonkamer terwijl ze kletste met de kinderen. Zo kreeg toch iedereen aandacht.

Dit grote gezin is ons overkomen. Als er nog een kind komt, staan we daarvoor open. Gezinsplanning vinden we ieders eigen verantwoordelijkheid, zolang je maar je gezonde verstand blijft gebruiken.

De afgelopen jaren waren heel hectisch, maar ik zou het zo weer doen. Ik raakte makkelijk zwanger en voelde me uitstekend. Behalve die keer toen ik in de twintigste week een blindedarmontsteking kreeg. De operatie was spannend, maar het verliep goed. Pas achteraf besefte ik hoe gevaarlijk het was.'

'De jongens genieten ervan samen op te groeien. Ze gaan samen vissen of melken. Negatieve opmerkingen heb ik nog nooit gehad. Mensen vinden het wel bij ons en onze geloofsovertuiging passen.' In de thuiszorg snelt Hendrika's reputatie haar al vooruit. 'Ik ben die zuster die altijd een rok draagt en die zes kinderen heeft.' Werken voelt voor haar als me-time. 'Even geen kinderen die me telkens storen, maar in alle rust iets afmaken. Als ik werk, regelt Sieger alles thuis.'

'Het grootste nadeel van een groot gezin? Dat je nooit klaar bent. Voor de rest is het druk, maar ontzettend gezellig. Het belangrijkste dat we de kinderen willen meegeven, is de geloofsopvoeding. Normen en waarden, respect voor de natuur, buiten niet zomaar een spin doodtrappen. Ze hoeven van mij qua opleiding niet per se het hoogst haalbare te bereiken. Als ze maar gelukkig zijn met wat ze doen.'

Sieger (43) en Hendrika Boonstra-Hakvoort (43) horen bij de Gereformeerde Gemeente en hebben zes zonen. Eize (13), Albert (11), Rein (9), Mart (8), Durk Wander (6) en Jurian (3). Foto Claudia Kamergorodski
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.