Gezeur over naamgevingen als Witte de With steunt op onwetendheid en onwil

De ingezonden brieven van maandag 11 september.

Een standbeeld van Thorbecke in het Haagse stadhuis. Beeld Freek van den Bergh / de Volkskrant

Brief van de dag: stop aanvallen op verleden

Het oeverloze gezeur over naamgevingen als Witte de With voor een gebouw of instelling (+) steunt op onwetendheid of onwil om de realiteit te erkennen. Iedereen kan immers begrijpen dat het onzin is om van het verleden te verlangen dat het op het heden had moeten lijken. Wie het verleden door een huidige bril bekijkt, zal dan ook altijd ontdekken dat het verleden mislukt is.

Tegenwoordig is het mode de slavernij als ijkpunt te nemen (negerend dat de Europeanen de eersten zijn geweest die dit stelsel hebben afgeschaft en dus eigenlijk een compliment moeten krijgen) en om vrijwel alles en iedereen daarmee te verbinden, ook als dat nergens op slaat zoals bij Michiel de Ruyter. Behalve nepnieuws wordt kennelijk ook nepgeschiedenis steeds populairder.

Als het een keer mode zal worden het vrouwenkiesrecht als ijkpunt te nemen, zal Thorbecke als seksistische schurk worden neergezet en moet er een tekst bij zijn standbeeld komen dat hij in 1848 heeft verzuimd om vrouwen kiesrecht te verlenen. Dit soort intellectuele armoede zal zich dan eindeloos blijven herhalen.

Wat Witte de With betreft: hij was een moedige zeeman die in opdracht van de marine aan het voortbestaan van Nederland in de eerste helft van de Gouden Eeuw belangrijke bijdragen heeft geleverd. Het is volkomen terecht dat hij in naamgeving voortleeft.

G.C. Molewijk, Amsterdam

De moeder van Max Pam

In het interview van Sara Berkeljon met Max Pam verwijst hij terzijde naar het beroep van zijn moeder, stenograaf (Sir Edmund, 9 september). Ik was in verwarring, want was zij niet (ook) onderwijzeres geweest? Ik heb er The Max Pam Globe ('sinds 1998') op nageslagen. In zijn artikel van 30 april 2007 voor de Volkskrant bevestigt hij dit: 'Mijn moeder was onderwijzeres op de Marius Bauerschool, een lief klein schooltje.'

Ik heb zoete herinneringen aan haar, letterlijk. Op mijn 6de was zij mijn juf in de eerste klas van deze Amsterdamse lagere school in Nieuw-West. Het was 1963, een fijn jaar, waarin mevrouw Pam over ons waakte als een tweede moeder.

Ik heb nog wel een vrij goed beeld van haar in mijn hoofd, maar wat mij het meest is bijgebleven is haar parfum. Een zoet-weeïge geur die zich dagelijks door het klaslokaal verspreidde, een rustgevend odeur tijdens dat spannende eerste jaar. Zoals Max Pam eveneens vermeldde in zijn stuk van tien jaar geleden, is de school 'uiteraard gesloopt in het kader van de schaalvergroting'. Die is inderdaad al lang geleden door de slopershamer geveld, maar mijn prettige gedachtenis aan mevrouw Pam blijft onverwoestbaar.

Tom van den Broeke, Haarlem

Max Pam. Beeld Adrie Mouthaan

Ware aard

Met stijgende verbazing heb ik het artikel 'Bekentenis van een dopingdokter' (Zaterdag, 9 september (+)) gelezen. Onder het mom van er moet eindelijk schoon schip worden gemaakt in het wielrennen vertelt dokter Peter Janssen met onverholen trots dat hij jarenlang meegewerkt heeft het dopinggebruik onder wielrenners te maskeren, maar ook te stimuleren.

Hij is niet de enige in die wereld, maar het opportunisme van Janssen viert hoogtij als hij later in het interview met voldoening toegeeft dopingzondaars aangegeven te hebben bij het UCI.

Tja, je kunt voortschrijdend inzicht hebben, maar je laat pas echt je ware aard zien als je de nabestaanden van Simpson - die het leven verloor op de flanken van de Mont Ventoux - weigert het wielershirt terug te geven dat hij op die fatale dag 13 juli 1967 droeg.

Jos Bonink, Tilburg

Tekst gaat verder onder de foto.

Het wielershirt dat Tommy Simpson droeg op de dag dat hij overleed op de Mont Ventoux. Beeld Thomas Blom

Schaamte

Als arts/hulpverlener hoor en zie je dingen die normaal uit zicht horen te blijven. Dat is een kwestie van vertrouwen en fatsoen. Als je meent dat jij jouw misstappen naar buiten moet brengen (+), mag je nooit namen noemen. Ik zou misselijk van schaamte zijn.

A. Plantinga, Dokkum

Van Gewest tot de West

Nu Sint Maarten is verwoest, is er veel aandacht voor dit eiland. Zeer terecht. Helaas komt Caribisch Nederland slechts groot in het nieuws als er rottigheid is. Ik zeg niet: laat ook eens iets goeds zien, maar: laat hoe dan ook vaker iets uit dat deel van ons koninkrijk (vervelende juridische term) zien. Het is toch bijzonder dat een deel van ons land in de tropen ligt, buiten Europa en dat het hoogste punt niet de Vaalserberg is. Waar blijven de documentaires?

Eigenlijk zou er op een publieke zender weer een vast tv-programma naar het voorbeeld van het voormalige Van Gewest tot Gewest moeten komen, met aandacht voor kleine bijzondere zaken uit alle hoeken van ons land, Caribisch Nederland ingesloten. De naam? 'Van Gewest tot de West'.

Frens Bakker, Nijmegen

Vergrijzing

'Vergrijzing leidt tot meer sterfgevallen', aldus de Volkskrant (Economie, 8 september (+)) in een beschouwing over de groei van de uitvaartbranche. Dat lijkt me sterk. Vergrijzing betekent juist dat mensen hun sterven uitstellen. De groei van het aantal sterfgevallen moet een gevolg zijn van de bevolkingsaanwas. De vergrijzing maakt die groei alleen wat kleiner (!) dan hij zonder vergrijzing zou zijn geweest.

Eduard van Hengel, 's-Hertogenbosch
Pathologie UMC Utrecht

Boekhouders

Bij de kabinetsformatie wordt er, onder leiding van de financiële deskundige Zalm, alweer wekenlang gesteggeld over punten, komma's en de cijfers erachter (Ten eerste, 9 september). Pijnlijk duidelijk wordt zo de juistheid van de stelling: 'Waar visie ontbreekt, grijpen boekhouders de macht.'

Thomas de Boer, Groningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden