Gezellig feminisme

Het mist in Botox Angels aan focus of een heldere stellingname, hoe goed de actrices en hoe grappig de teksten ook zijn.

Van Rob de Graaf door Dood Paard.

Frascati Theater, Amsterdam, 22/3. Tournee t/m 31/5, doodpaard.nl

'Zaad is gif' is een geloofsartikel voor de drie vrouwen in Botox Angels. Ze hebben ooit nadrukkelijk voor elkaar gekozen, Cocky, Swift en Deedee. Met zijn drieën liggen ze halfnaakt in een groot bed, altijd zonder mannen. Maar uiteindelijk slaan ook bij hen de twijfel en de afgunst toe.

Toneelgroep Dood Paard noemt Botox Angels, geschreven door Rob de Graaf, een 'feministische, lesbische relatiekomedie'. Komisch is het wel, met vinnige dialogen over mannen, borstverkleining en de schuivende machtsverhoudingen binnen een trio. Een klassieke relatiekomedie is dit zeker niet. Wat we te zien krijgen, heeft meer met performancekunst te maken.

Manja Topper, Ellen Goemans en Janneke Remmers spelen alle scènes. Soms zijn ze personages, dan weer gebruiken ze hun eigen namen. De scènes worden afgewisseld door op zichzelf staande monologen, nepinterviews en performance-intermezzo's. Het thema van de voorstelling, vrouwelijke seksualiteit en feminisme, is breed genoeg om van alles en nog wat te behandelen.

Het mist in Botox Angels aan focus of een heldere stellingname, hoe goed de actrices en grappig de teksten ook zijn.

Manja Topper speelt de dominante van het stel. Met haar stem, haar lichaam en haar aanwezigheid is haar overwicht volstrekt natuurlijk. Dit is waar de andere twee bijna aan ten onder gaan. Vooral twijfelaar Ellen Goemans lijkt eronder te lijden. In de nepinterviews, die de vrouwen voeren met een dildo met een roze plopkap, geeft Topper/Cocky tekst en uitleg bij haar militante vrouwenliefde. Het theoretische kader dat ze schetst, in grote termen als 'we moeten genotsmachines worden', lijkt niet meer van deze tijd.

Ook in de performance-intermezzo's verwijzen ze naar de jaren-Dolle Mina. De dames voeren onder andere hun eigen versie uit van De semiotiek van de keuken van Martha Rosler en Yoko Ono's Cut Piece, uit 1965. Een vrouw, in dit geval Janneke Remmers, moet bewegingloos blijven staan, terwijl anderen met een schaar haar jurk aan stukken knippen.

Zo opzienbarend als dat werk ooit was, zo ongevaarlijk zijn deze gekopieerde uitvoeringen. Komedie, inderdaad. Dat geldt ook voor het gezellige slotbeeld. Alle vrouwen uit het publiek worden uitgenodigd om zich te verzamelen op het grote zachte toneelbed. Ze mogen een staande ovatie van het overgebleven, mannelijke publiek in ontvangst nemen. Zo maak je feminisme gezellig.

Of zoals de praktische Deedee het verwoordt: 'Het metafysische en de grote gedachten zijn afgeschaft en daarom moeten wij het met 't menselijke doen, in al zijn zwakke wispelturigheid. Dat blijft behelpen.'

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden