Gewoon

Het hardlopen bracht hen samen; het is nu slechts een van de vele dingen die ze samen doen. Miep (48) en Kees (50) hebben elkaar gevonden in hun voorkeur voor simpelheid....

ZIJ: ‘Ik dacht: welke gebonden man stuurt een andere vrouw nu bloemen?’

‘Ik val op mannen die anders zijn dan anderen, die opvallen. Niet omdat ze zich buitengewoon luidruchtig gedragen, maar omdat ze, soms tegen de norm in, zichzelf zijn. Kees wilde niet dansen de avond dat ik hem voor het eerst ontmoette, Kees wilde geen koekjes en snoep in de bus op weg naar Praag. Kees sprak veel onderweg, maar toen ik zei dat ik even mijn Engelse detective wilde lezen, was het ook goed. Kees is zorgzaam.

We waren in Praag voor een hardloopwedstrijd. Na twee uur kwam ik over de finish. Hij stond al klaar met water en wat fruit. Er ontstond een vriendschap. Pas tijdens de terugreis, toen we opnieuw naast elkaar zaten, wisselden we adressen uit. We kochten onderweg biertjes en stopten die lachend in de zakken van onze jassen, leenden bij de chauffeur een opener. Kees gaf me een aai over de wang toen ik zei dat ik het zo’n leuk weekend had gevonden.

Ik vond hem aardig, en toen we elkaar in Nederland gedag zwaaiden, stelde ik voor nog eens af te spreken. ‘Ja, laten we dat doen’, zei hij. De volgende dag al had hij foto’s van Praag op de mail gezet en weer een dag later vond ik na mijn werk een enorme bos bloemen voor de deur. ‘Van de Domme Loper’, stond er. Ik moest lachen; hij doet zo aangenaam relativerend over dat fanatieke hardlopen van hem.

Ik belde hem op, maar op een verkeerd tijdstip, zo bleek. Hij zat net te eten met zijn vriendin. Ik dacht: welke gebonden man stuurt een andere vrouw nu bloemen? Maar veel aandacht schonk ik er niet aan. Het leven heeft me geleerd te genieten van de mooie momenten, dus stond ik toe dat hij me bij de volgende ontmoeting vastpakte, zeker wel tien minuten lang, zonder woorden. Ik stond het toe en genoot ervan. Niet dat ik meende de grote liefde gevonden te hebben, of dat ik tot over mijn oren verliefd was, nee, het was gewoon prettig, dat kriebelende gevoel in mijn maag. Al was het alleen maar omdat het zo lang geleden was. Er volgde nog een ontmoeting en veel e-mailcontact.

Toen, na twee weken, belde hij op: ‘Mijn vriendin is erachter gekomen. Ik kom naar je toe.’ Ja. Waarom niet, dacht ik, en hield me weer voor dat ik van de mooie momenten moest genieten en me niet tobberig door allerlei voor de hand liggende bezwaren moest laten belemmeren. Ik dacht: laat maar gebeuren, we zien wel. Wel informeerde ik voorzichtig of hij geen ander adres had waar hij zolang kon blijven, en ik opperde dat hij misschien te hard van stapel liep.

Ook op mijn voorstel eerst een tijdje te gaan latten, reageerde hij negatief. Twee weken kende ik hem, en allebei hadden we een lang leven achter de rug met andere relaties. Ik stelde dat eerste weekend een lijst op met gewoonten waaraan ik gehecht was. Dat ik post die aan mij gericht was, graag zelf open wilde maken, en dat ik contact wilde blijven houden met mijn vrienden, van wie mijn ex er een is. Vanzelfsprekendheden die misschien helemaal niet zo vanzelfsprekend waren voor de man die na een korte kennismaking bij me in zou trekken. Wat ik voelde was allemaal erg dubbel. Verwarring en verliefdheid tegelijk. Ik was blij én schuchter. Vrienden zeiden: ‘Wat zie je er gelukkig uit’, maar spannend was het wel.

Nog steeds heb ik moeite precies te duiden wat het leven met Kees zo onbekommerd maakt. Liefde blijkt, merk ik op mijn 48ste, een aaneenschakeling van gewone, maar zorgvuldig geënsceneerde momenten. Liefde is de simpelheid waarmee we op zondagavond na een druk weekend op de bank zitten. We schenken elkaar een glas wijn in, ik laat mijn hoofd tegen zijn schouder rusten en zo kijken we naar In Europa. Liefde is ook naar mijn werk rijden, een steek van gemis voelen en dan even bellen dat ik van hem houd. Liefde is zo veel, klein en groot tegelijk. En natuurlijk is het ook leuk wanneer hij me verrast met kaartjes voor een concert, maar zo’n bezoek aan Van Morrison is alleen maar leuk omdat het gebeurt tegen de achtergrond van alle dagelijkse aandacht; ’s morgens als hij om kwart voor zes opstaat om naar zijn werk te gaan, doet hij heel stil om me niet wakker te maken. En toen we het laatst hadden over de paaltjes en het prikkeldraad die we eindelijk eens moesten opruimen buiten in de tuin, had hij tot mijn verbazing twee dagen later alles allemaal weggehaald toen ik even er niet was.

Tja, het is die eenvoud die de liefde tot een feest maakt. De afwezigheid van strijd, van complexiteit, van onrust.’

HIJ: ‘Ik zag er geen bezwaar in haar beter te leren kennen. Mijn relatie liep op zijn eind’

‘Hoewel er in de bus naar Praag ruimte genoeg was, kwam Miep naast me zitten. We hebben de hele reis zitten praten en de volgende dag, tijdens een wandeling door een regenachtig Praag, zonderden we ons als vanzelf af van de rest van het gezelschap. We konden het meteen goed vinden, en ik zag er geen bezwaar in haar beter te leren kennen. Mijn relatie thuis liep op zijn eind en Miep bleek van dezelfde muziek te houden als ik; hield net als ik van wandelen, van de natuur. Dat soort overeenkomsten is belangrijk. Als ik nu op de radio een liedje hoor van Neil Young, Van Morrison of Herbert Grönemeyer, bel ik haar op, houd de telefoon voor de speaker en laat haar delen in het plezier dat de muziek me geeft. Als ik liefde dan toch moet definiëren – als emoties zich überhaupt laten definiëren – dan is het denk ik het vermogen om in de nabijheid van een ander de dingen te kunnen doen die ik altijd heb gedaan. En ja, vertrouwen, dat is waar het om draait. Harmonie, al is dat ook weer zo’n woord.

Wat mij betreft zit het veel meer in daden. Geen grootse wereldschokkende daden, maar kleine gebaren, zoals kaartjes reserveren voor een concert waar ze graag heen wil, haar verrassen met een etentje in een restaurant waar ze nieuwsgierig naar is maar nog nooit gegeten heeft omdat je er zo lang van tevoren moet reserveren. Liefde is behalve zeggen dat je van haar houdt, misschien nog veel meer het onkruid wieden in de tuin als ze naar haar werk is, me verheugen op haar verraste gezicht wanneer ze thuiskomt. Het hardlopen dat we bijna elk weekend doen, is ook iets wat bindt, al zul je mij nooit horen zeggen dat het samen hardlopen essentieel voor me is. Dat zij begrijpt wat het voor me betekent, want in feite betekent het voor mij niet zoveel. Ik loop en ik ga hard, maar niet steeds harder. Ik loop 14 kilometer per uur, doe geen enkele poging mijn record te verbeteren. Tijdens het lopen kijk ik wat om heen, groet de mensen langs de kant en vraag me regelmatig af: waar ben ik toch mee bezig?

Misschien kun je je vinger er wel helemaal niet opleggen en moet je dat dus ook niet proberen. Het voelt goed met haar, en soms iets minder. Wanneer we een bezoekje aan haar ex hebben afgelegd, is de sfeer in de auto op de terugreis soms wat ijzig. Ik begrijp niet waarom haar ex zo belangrijk voor haar is, dat ze hem belt als ze problemen heeft op haar werk, dat ze er zoveel belang aan hecht hem regelmatig te zien. Ik hoef hem niet te zien, zeg ik haar, maar ja, hij maakt nu eenmaal deel uit van haar grote vriendenkring. Langer dan een paar uur duurt die verkilling nooit. De volgende dag is die altijd weer verdwenen. Als ik dan opsta om naar mijn werk te gaan, schrijf ik gewoontegetrouw iets liefs op het leitje in de keuken. Het eerste wat ze ’s ochtends doet is sinaasappels persen. Het leitje hangt naast de vuilnisbak, dus moet ze er wel op kijken. We voeren hele correspondenties op dat leitje. Ik schrijf dingen als: ‘Lekker ding’, en dan schrijft zij haar antwoord op de achterkant, iets als: ‘Mijn hoofd tegen je schouder, je arm om me heen, graag nog even doorgaan zo.’ En als ik dan ’s avonds thuiskom, is het eerste wat ik doe naar het leitje lopen en lezen wat ze geschreven heeft. Dat zijn rituelen, die verzin je niet, ze ontstaan, en na een tijdje blijken ze een van de pijlers van je relatie geworden.

Ik voel me gewoon bij haar. En gewoon is precies hoe ik wil zijn. Ik dacht eerst: die madam op haar hoge positie wil vast niet met me naar een camping, maar zij blijkt net zo gesteld op gewoon als ik. Ze pakt gewoon een spade en gaat de tuin om spitten. Sterker, als ik bezig ben, neemt ze me, als ik niet uitkijk, de spade uit mijn handen. Dan zeg ik: ‘Ga toch weg mens, dat doe ik zelf.’ Ze is zo zorgzaam. Ben ik mijn sokken vergeten, is zij alweer op weg naar boven. Dit najaar gaan we weer een weekend naar Berlijn, dat doen we ook gewoon. Ik heb geen last meer van obstakels. Mijn kinderen zijn volwassen, we verdienen genoeg samen, we hebben geen andere verplichtingen dan aan elkaar. Dit is de meest zorgeloze periode van mijn leven, en ik geniet ervan. Ik dronk altijd bier, maar nu ik haar ken laat ik wijn uit Frankrijk komen, en drink met haar een glas. En als zij in een museum schilderijen wil zien, ga ik gewoon met haar mee en denk als nuchtere Drent: ik zie er niet veel in, maar als jij er gelukkig van wordt, toe maar.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden