Gewone diva's

Volgende week brengt Loïs Lane voor het eerst in veertien jaar een studio-album uit. Zelf vinden de zussen dat ze nooit zijn weggeweest. Wat hebben ze in de tussentijd gedaan?

Comeback of nooit weggeweest?

Monique: We zijn nooit weggeweest. We zijn een tijd niet zichtbaar geweest voor het grote publiek, maar we zijn altijd blijven optreden. Ook als Loïs Lane. We hebben platen opgenomen met ABBA- en Motownliedjes.


Suzanne: Die cd's waren niet voor de reguliere verkoop. We verkochten ze tijdens bedrijfsoptredens. Eigenlijk leefden we de afgelopen veertien jaar vooral van bedrijfsfeesten.


Monique: Prima.


Suzanne: We begonnen met het zingen van ABBA-nummers tijdens de Marlboro Flashbacks in 1997, een tournee waarbij Nederlandse bands nummers van hun helden speelden. Dat hebben we vijf, zes keer gedaan.


Monique: Het was een succes. Daarmee hebben we het soort publiciteit gekregen dat bedrijfsfeesten aantrekt. Puur entertainment: bam... gaan!


Suzanne: ABBA, dat snapt iedereen.


Monique: Op een gegeven moment werden het tape-optredens. Bedrijven vroegen dat steeds vaker. Een band was te duur.


Suzanne: En te ingewikkeld: een hele crew over de vloer. Een tape of een dj hoef je alleen in te pluggen en na een half uur ben je weer weg.


Monique: Die tape hebben we wel met onze band gemaakt. Het was onze eigen interpretatie. Voor muzikanten waren die tapes natuurlijk verschrikkelijk. Je artisticiteit gaat eraan. Aan de andere kant waren wij heel ambachtelijk ingesteld: ik kan geld verdienen en ik ga er lekker op uit met mijn zuster.


Suzanne: Het was ook niet onze tijd. We voelden ons lang niet geïnspireerd. De trend was dance. De echte liedjes verdwenen uit beeld. De laatste jaren zijn de singer-songwritersongs terug. Het begon weer te kriebelen en Mo was al bezig met schrijven.


Monique: Met een kleine basis aan liedjes zijn we naar Berlijn gegaan, waar we onder anderen met Michiel Flamman verder zijn gaan schrijven.


Diva of doe maar gewoon?

Monique: Je bedoelt of we op een gegeven moment een beetje blasé waren? Jawel...


Suzanne: Nee hoor, ik niet.


Monique: Kom op Suus. We moesten per se tequila in de kleedkamer hebben. En er waren dingen die we écht niet deden. Dat valt daar ook onder.


Suzanne: Omdat we ineens bekend werden, gingen mensen van alles van ons verwachten. We gingen regels stellen. Dat is geen divagedrag.


Monique: We kwamen uit het niets. We waren een gewoon bandje. De manager was een student belastingrecht. Alles kwam op ons af. We hebben toen vast wel eens gezegd: nu even niet.


Suzanne: Als je een publiek figuur wordt, denken mensen dat ze je heel goed kennen.


Monique: We kregen ook rare brieven, met vreemde verzoeken. Kogelbrieven. Er stonden mensen te wachten in onze portieken. Maar we kregen ook leuke aandacht. Mensen die liedjes over je maken: 'Ik ben verliefd op Monique Klééééman.' Kreeg ik op een cassettebandje in mijn bus, heb ik bewaard.


Suzanne: Ik werd 's nachts gestalkt.


Monique: Door lesbiennes.


Suzanne: Nee Mo, niet door lesbiennes.


Monique: Wel Suus, van die meisjes die nog net niet uit de kast waren. En die jou héél interessant vonden.


Suzanne: Dat was geen stalken, dat waren brieven. Of ik werd 's nachts gebeld.


Monique: Een paar keer je nummer moeten veranderen, dat was toen nog.


Zingen over oudste zus: eerbetoon of verwerking?

Monique: Beide. Op elk Loïs Lane-album staan wel één of twee liedjes over Caroline. Op het nieuwe album gaat You and You and Me over haar.


Suzanne: Als je liedjes schrijft, schrijf je meestal over het leven. Caroline is nog steeds een groot onderdeel van ons leven, ze was de oudste. Toen ze verongelukte, was ze 25. Ze is samen met haar man in een helikopter neergestort, hij was de bestuurder. Hij was in de leer als helikopterpiloot en wilde een reddingsvlieger worden. Caroline durfde nooit mee, dit was de eerst keer dat ze het probeerde.


Monique: Het ging mis, ze kwamen in een soort cycloon terecht.


Suzanne: Ze woonden in Zwitserland, daar heb je veel van die windhozen. Het was maar een klein voertuig eigenlijk. Ik heb er ook wel eens ingezeten. Door de wind zijn de wieken scheef gaan staat en hebben ze de staart eraf geslagen. Dan ben je weg.


Monique: Suus en ik waren toen net begonnen met Loïs Lane.


Suzanne: Dat kwam door Caroline. Mo was al een jaar aan het zingen. Ze was ingeloot voor de voorronden van De Grote Prijs: een heel belangrijk optreden in de Melkweg in Amsterdam. De zangeres waar Mo toen mee zong, stapte uit de band, twee weken voor het optreden.


Monique: Toen vroeg ik aan Suus: kan jij niet meezingen? Ze zei nee.


Suzanne: Ik vond het doodeng. Ik wilde alles voor mijn zus doen, maar optreden: No way. Toen belde mijn oudste zus uit Zwitserland: 'Hoezo nee? Je moet! Ik woon hier en kan niet even naar Nederland komen. Je doet het maar gewoon.'


Monique: Daar gaat het liedje ook over. You put us like one and one together.


Suzanne: Die avond in de Melkweg was het eerste optreden met Loïs Lane. Ik was nooit een artiest geworden als Mo mij niet had gevraagd. Echt nooit.


Niels Zuiderhoek of Prince als producer?

Monique: Niels!


Suzanne: Dat is geen moeilijke keuze. Prince wilde als producer te veel zijn eigen stem doordrukken. Na de toer met Prince (Nude, 1991, red.), hebben we een album met hem gemaakt. Hij wilde eigenlijk het héle album produceren, maar we hadden zelf ook nummers. We werden uitgenodigd om in zijn studio in Minneapolis aan de liedjes te werken.


Monique: Daar zeg je geen nee tegen.


Suzanne: Uiteindelijk heeft hij twee nummers voor ons geschreven, Sex en Qualified, maar volgens mij had hij die nummers al liggen. En hij heeft twee nummers van ons aangepakt op de Prince-manier.


Monique: We waren er niet echt blij mee.


Suzanne: De liedjes hadden een heel andere sound dan wat mensen van ons gewend waren. We gooiden daarmee onze identiteit overboord.


Monique: Het voelde toch een beetje alsof je covers stond te zingen. We zeiden wel tegen hem: zoiets als Manic Monday van The Bangles past bij ons. Maar hij zag meer Diamonds and Pearls voor zich. Sorry, dat waren wij niet.


Suzanne: Niels (producer van o. a. Kensington, red.) kennen we al vanaf kleins af aan.


Monique: Hij heeft met ons het Motown-album gemaakt en ook mijn soloalbum On Patrol. Hij snapt de verschillende muziekstromingen goed, hoewel dat hij nog jong is.


'Mooiste vrouw van Nederland': compliment of last.

Suzanne: Totale last. Ik vond het niet erg hoor, dat die opmerking vaak bedoeld was voor Monique. Maar ik vond het bloedirritant dat het zo vaak over ons uiterlijk ging. Ik wilde dat journalisten over onze muziek schreven. Vaak wisten ze niet eens dat we zelf liedjes schreven en onze eigen albums produceerden.


Monique: Ik heb die frustratie inmiddels achter mij gelaten. Vroeger reageerde ik vol onbegrip op die opmerkingen. Natuurlijk, het is ook leuk mooi gevonden te worden. We kregen meer gedaan omdat mensen ons graag op tv zagen. Aan de andere kant zijn Nederlanders zeikerds. Het moet allemaal gewoon. We houden niet van te mooie en te slimme vrouwen. In Italië, of waar we ook kwamen, werd de loftrompet over ons gestoken. In Nederland werd ons uiterlijk eerder gebruikt als een stok om mee te slaan.


Suzanne: 'Twee gratenkutten met de uitstraling van een boterhamzakje.' Dat is de ergste opmerking die we ooit hebben gehad; stond in Oor.


Monique: Ik had een zwarte catsuit aan. Dat droeg toen nog niemand in Nederland, maar ik vond hem heel cool. Als je op het podium staat, trek je toch iets moois aan? Er kwam een excuusbrief die ik niet wilde lezen.


Suzanne: De opmerking was te pijnlijk.


Fijn om ouder te worden of investeren om jong te blijven?

Suzanne: Ik vind het niet erg ouder te worden.


Monique: Ik ook niet. Ik vind het wél belangrijk gezond te eten. Dan conserveer je jezelf beter. Bewust leven is nu ook de trend.


Suzanne: Nou, er zijn genoeg jongeren die helemaal niet gezond leven.


Monique: Rokend en zuipend.


Suzanne: Niet dat wij dat niet meer doen. Weet je, als je ouder wordt, gaat het niet meer alleen om jou. Het belangrijkste in je leven zijn je kinderen. Je hebt een zorgplicht en die is fijn.


Monique: Op mijn 28ste wilde ik echt een kind. Ik was vanaf heel jong intensief bezig geweest met, ja, mezelf. Daar was ik klaar mee. Toen ik een relatie kreeg, heb ik meteen gezegd: ik wil kinderen.


Suzanne: Dat is gelukkig goed gegaan. Mo is bijna twintig jaar samen met Jeroen en heeft twee kinderen. Ik ben 23 jaar samen met Minka en Uma is nu 6.


Monique: Ja, tot nog toe gaat het goed. Veel artiesten in onze omgeving zijn gescheiden. Je moet een relatie wel onderhouden. Je moet er zijn. Ik vind mijn carrière niet meer het belangrijkste. Zo simpel is het.


Indisch koken of Indisch halen?

Suzanne en Monique: Halen.


Suzanne: Mijn moeder maakte bijna nooit Indisch eten klaar. Het was een vrouw met een carrière, directeur van lagere scholen, ze had geen tijd om uitgebreid te koken. Er werd op zaterdag boodschappen gedaan bij de Albert Heijn en daar aten we de hele week van.


Monique: Er stond wel altijd goed eten op tafel.


Suzanne: Heel goed. Maar Indisch, daarvoor moet je de hele dag in de keuken staan.


Monique: In het weekend, als er familie langskwam, kookte ze soms Indisch.


Suzanne: Maar dan alleen voor de familie van mijn moeders kant. Mijn vaders familie at anders.


Monique (knikkend): Kaasfondue.


Credit: Loïs Lane speelt 22 en 23/10 in Paradiso, Amsterdam. Kaarten: paradiso.nl


CV Loïs Lane

1963 Suzanne geboren op 25 januari


1965 Monique geboren op 18 september


1984 Oprichting Loïs Lane


1985 Eerste optreden van Suzanne met Loïs Lane in de Melkweg, Amsterdam


1986 Platencontract


1988 Amsterdamned, titelsong van de gelijknamige film


1989 It's The First Time


1991 Voorprogramma van Europese tour Nude van Prince


1998 Combat, titelsong van de gelijknamige televisieserie


2005 Monique speelt Lynn Bloem in misdaadserie Parels & Zwijnen


Monique woont samen met haar vriend Jeroen Den Hengst en heeft een dochter van 17 en een zoon van 12 jaar. Suzanne is getrouwd met Minka Mooren en heeft een dochter van 6.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.