Geweldsspiraal

The New York Post was, net als meer Amerikaanse en Israëlische kranten, uiterst negatief over Munich van Steven Spielberg.


Zoals vaker (Schindler's List) durfde Steven Spielberg een film te maken over een groot drama uit de geschiedenis, waarbij zijn invalshoek en uitwerking op nogal wat kritiek konden rekenen. In Munich gaat het om de wraak van de Israëlische geheime dienst, de Mossad, na de gijzeling van Israëlische sporters tijdens de Olympische Spelen van München, 1972. Een gijzeling die eindigde met de dood van alle gegijzelden.


Kort daarop krijgt geheim agent Avner (Eric Bana) van de Israëlische premier Golda Meïr in hoogst eigen persoon de opdracht de Palestijnse daders van de gruweldaad te vermoorden. Wat volgt lijkt aanvankelijk een nauwgezette thriller met een overdadige artdirection die de jaren zeventig glorieus doet herleven in alle steden waarlangs de wraaktocht voert. Maar samen met hoofdpersoon Avner komen we langzamerhand tot het inzicht dat moord geen sluitstuk is, maar altijd het begin van een mechaniek dat haat op haat stapelt. En dat plegers van geweld los komen te staan van de werkelijkheid om vrede te vinden met wat ze aanrichten. Dat Spielberg erin slaagt die omslag teweeg te brengen zonder dat de afwikkeling van de film aan spanning inboet, bewijst eens te meer dat hij een groot cineast is.


Marie Antoinette

(Sofia Coppola, 2006) Met redenen koos Sofia Coppola voor de hoofdrol in haar biografie van Marie Antoinette een actrice met wie ze al eerder samenwerkte (in The Virgin Suicides): Kirsten Dunst. Ze blijkt perfect gecast als sensueel en gevoelig mens dat de hautaine en hypocriete mores van Versailles te lijf gaat met humor, muziek en heel veel taartjes. Als geen ander bleek de jonge hoogblonde actrice in staat van de echtgenote van Lodewijk XVI iets anders te maken dan de verwende lesbische nymfomane waarvoor ze in sommige geschiedenisboekjes wordt versleten. Bij Coppola is ze een opgewekte jongeling die geen vat krijgt op het leven en van de weeromstuit recalcitrant wordt.


Mocht de kijker daarvan nog niet genoeg in verwarring raken, dan zorgt de unieke, gedurfde en geslaagde combinatie van een uitbundige, historisch verantwoorde artdirection en grotendeels hedendaagse soundtrack van onder andere Air, The Cure en The Strokes daar wel voor. Hoe weelderig de op locatie gedraaide film ook oogt, met welke dilemma's de heldin ook te kampen heeft, Marie Antoinette draait vooral om schitterend verpakte leegte - de opkomst van de Franse revolutie is weinig meer dan een achtergrond van geschreeuw en brandende fakkels. En dat lijkt precies Coppola's bedoeling te zijn geweest. Net als Lost in Translation (2003) en Somewhere (2010) is Marie Antoinette bottomline een treffende oefening in verveling.


RTL 8, 20.30-23.00 uur.


Apocalypto

(Mel Gibson, 2006) Mel Gibsons visie op de ondergang van de Mayacultuur is ronduit bizar. De regisseur annex acteur creëert een schijn van authenticiteit (de cast bestaat uit Maya-afstammelingen zonder acteerervaring die spreken in Mayataal), maar zet de Maya's zonder nuance neer als een groep grenzeloos bloeddorstige wilden. Met bijna obscene geweldsscènes brengt hij hun gruweldaden in beeld - één hand verlekkerd aan de slowmotion-knop. Het kloppende hart dat uit een lijf wordt gerukt vormt een hoogte- danwel dieptepunt. De kijkervaring is zonder meer ambigu: Apocalypto is een rauwe, energieke film die zowel irriteert als beklijft.


RTL 7, 22.15-00.55 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden