Geweldsexplosies

Vorig jaar maakte het grote publiek voor het eerst kennis met de van oorsprong Deense filmmaker Nicolas Winding Refn, die met de harde, hippe en vooral onorthodoxe misdaadfilm Drive in één klap zijn Amerikaanse filmcarrière lanceerde. In Denemarken en Engeland maakte de regisseur voor een kleiner publiek naam met onder meer de Pusher-trilogie, Bronson en Valhalla Rising, stuk voor stuk films die uitblinken in hun even harde als poëtisch verbeelde explosies van geweld. Als een soort Tarantino zonder ironie balanceerde Refn tussen commercie en kunstfilm, een act die in Valhalla Rising wellicht het best tot uiting komt. De film volgt een naamloze, éénogige, stomme slaaf (Mads Mikkelsen) die zichzelf bevrijdt en daarop als een mysterieuze Viking-strijder naar een nieuwe wereld trekt. Wonderlijk, dromerig spektakel.


Valhalla Rising (Nicolas Winding Refn, 2009)


RTL 7, 22.30-0.20 uur.


Bienvenue chez les Ch'tis

(Dany Boon, 2008) Met meer dan 20 miljoen bezoekers werd het in Frankrijk de best bezochte Franse film ooit. Eén op de drie Fransen ging ervoor naar de bioscoop. Welke briljante film viel die eer in 2008 te beurt? Stelt u zich er niet al te veel van voor, tenzij u een fan bent van de komedies van Fernandel en Louis de Funès, die met 17,6 miljoen bezoekers voor La Grande Vadrouille uit 1966 het vorige record bezaten. Want Bienvenue chez les Ch'tis is een even simpele als warme komedie die alle clichés exploiteert die in Frankrijk bestaan over de noordelijkste streek van het land: Nord-Pas de Calais, met inderdaad grauwe streken, armzalige dorpjes, maar ook mooie kuststreken (Les deux caps) en prachtig glooiende landschappen. Vele grappen doen de ronde wanneer de postmedewerker in de Provence na een paar faux pas niet naar zijn gedroomde Côte d'Azur mag, maar naar Bergeux wordt verbannen, vlak onder Duinkerken. Noordelijker kan bijna niet. Het vriest of regent er altijd, iedereen ziet er zwart van het werk in de mijnen en lijdt bovendien aan cholera. En het taaltje van deze Ch'tis is niet te verstaan. Alleen het laatste kun je anderhalf uur later nog volhouden. Alle andere vooroordelen zijn opgelost in een vrolijke reeks gebeurtenissen die afwisselend harder en zachter doet lachen, maar die toch vooral duidelijk maakt dat humor een behoorlijk lokale - nou vooruit, nationale - zaak is.


ARD, 20.15-21.55 uur.


Paycheck

(John Woo, 2003) Gevraagd naar de reden van zijn terugkeer naar China, waar hij zojuist de laatste hand had gelegd aan Red Cliff, de duurste Chinese film aller tijden, antwoordde regisseur John Woo: Paycheck. De luchtige Philip K. Dick-adaptatie was in zijn ogen de zoveelste identiteitsloze film die hij in opdracht van een filmstudio maakte. En dat terwijl hij begin jaren negentig na spektakelfilms als The Killer, Bullet in the Head en Hard Boiled als het nieuwe Chinese actiewonder naar Hollywood werd gehaald. 'Ik kon er geen betekenis in vinden', zei de filmmaker in een interview met de Volkskrant over de film die hem artistiek de das omdeed. 'Ik heb in Amerika zo'n vier, vijf grote Hollywoodfilms gemaakt, maar op een gegeven moment was alles wat ze me aanboden hol van binnen.' Goed, de plot van Paycheck, over een ingenieur (Ben Affleck) die zijn geheugen laat wissen nadat hij drie jaar werkte aan een geheim project, is inderdaad een oninteressante warboel die het verhaal van Dick weinig eer aandoet, maar Woo raakt zelfs in een inspiratieloze film als deze zijn gevoel voor dynamische actie niet kwijt. Voor de liefhebbers, dus.


SBS 6, 20.30-22.50 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden