Gevoel

Het interview anno 2012: eerst het gevoel, dan de inhoud.

Frans Timmermans, PvdA-minister van Buitenlandse Zaken, is ontzettend verdrietig over de dood van Jeroen Willems, die een volle neef was van een van zijn beste vrienden. Timmermans heeft lang geworsteld met de scheiding van zijn ouders en trouwens ook met die van zichzelf, maar wellicht hingen sommige van zijn gedragingen in zijn eerste huwelijk samen met de Amerikaanse priester die hem misbruikte toen hij 13 was en die hij overigens inmiddels heeft vergeven.


Mona Keijzer, Tweede Kamerlid voor het CDA, trekt zich het enorme verlies van haar partij bij de verkiezingen in september niet aan, want ze is 'optimistisch tegen de klippen op' en vindt dat het eigenlijk best goed is gegaan, het afgelopen jaar. Of het in de toekomst nog beter zal gaan, weet ze niet, want 'van het concert des levens krijgt niemand een program'.


Lodewijk Asscher, vicepremier namens de PvdA, is niet snel tevreden over zichzelf. Maar hij heeft wel het zelfvertrouwen om moeilijke beslissingen te nemen: 'Ik sta mezelf niet toe het zekere voor het onzekere te nemen.'


Marlies Veldhuijzen van Zanten, gewezen staatssecretaris voor het CDA, heeft aan het begin van haar politieke carrière heel erg moeten wennen aan alle kritiek, maar inmiddels heeft ze geleerd dat je niet bang moet zijn voor een paar blauwe plekken.


De moderne politicus voelt wat af. Dat is het overheersende gevoel dat je voelt na het doornemen van de grote stapel dubbeldikke kerstnummers en interviewbijlages. Wat is er in 2012 veel gehoopt, gejuicht, getwijfeld en geleden! Niet alleen door politici trouwens, ook door wetenschappers, zangeressen, tv-presentatoren en vastgoedfraudeurs. De ene emotie was nog niet verdwenen of daar stond de volgende alweer aan het hekje te rammelen.


In 1883 schreef bibliothecaris R.R. van der Meulen een boek over de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek. Van der Meulen ging kort in op de merkwaardige gewoonte van Engelse en Amerikaanse journalisten om uitspraken van mensen 'letterlijk en met naam en toenaam' in een krant of tijdschrift te citeren. Dat zogeheten 'interviewen', schreef Van der Meulen, kwam voort uit 'een eigenaardige trek van het Amerikaanse volkskarakter, n.l. de algemeene nieuwsgierigheid naar de bijzonderheden van het private leven en de denkbeelden van openbare personen.'


Tot Nederland zou een dergelijke bezigheid niet doordringen, dacht R.R. van der Meulen. 'De diplomaten en staatslieden van het vasteland zijn te gesloten en laten te weinig los.'


Ruim een eeuw later laten de diplomaten en staatslieden van het vasteland onbekommerd van alles los. De tijd waarin belangrijke types zich verscholen achter inhoudelijke zaken om maar niets over hun gevoelens te hoeven vertellen, is voorbij; nu lijken belangrijke types zich achter hun gevoelens te verschuilen om maar niks over inhoudelijke zaken te hoeven vertellen. Is het de vervrouwelijking van de journalistiek? Is het de tijdgeest? Of is het gewoon luiheid?


Journalist Gerard Mulder waarschuwde in 1998 in een Volkskrant-column al voor de ernstige jeuk die hij kreeg van het zogenoemde 'diepte-interview'. Bibeb Lampe van Vrij Nederland had daar in de jaren zeventig en tachtig furore mee gemaakt, maar inmiddels was deze grande dame ingehaald door een enorm legioen van adepten die hun slachtoffers geroutineerd zo'n stapel intimiteiten en bekentenissen wisten te ontlokken, dat het Mulder als media-consument 'gewoon te veel' was geworden. Hij had besloten geen interviews meer te lezen. Niemand trok zich de jeuk van Mulder aan en het gemiddelde aantal bekentenissen en intimiteiten per interview is alleen maar verder toegenomen.


Er gaat weinig boven een goed gemaakt interview en daarvan stonden er in de bijlagen gelukkig veel. Maar misschien mag ik hier toch een voorzichtige suggestie doen aan interviewers die nog op zoek zijn naar een goed voornemen voor 2013: besteed wat meer aandacht aan de inhoud en wat minder aan het gevoel. Het vóelt gewoon niet lekker.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden