Gevoelsurfer

w.dejong@volkskrant.nl..

Het zal niet gauw gebeuren dat een vrouw met een probleem wordt geconfronteerd dat compleet onbekend voor d’r is. Al heel vroeg worden meisjes onder meer door tijdschriften als Yes, Viva en Flair bekendgemaakt met wat ze in het bestaan allemaal kan overkomen. Vervolgens kunnen ze in al hun verdere leeftijdsfasen beschikken over meerdere vakbladen (Libelle, Margriet, Opzij, Cosmo, Red, Psychologie Magazine, Happinez) die ze wekelijks of maandelijks uitgebreid over vrouwenthema’s en vrouwenleed bijpraten.

Zulke bladen zijn er voor mannen niet of amper. Logisch, want ze zouden ze toch niet lezen. Zoals ze uiteraard ook nooit uit zichzelf een boek zullen openslaan over softe onderwerpen als communiceren binnen je relatie, ouder worden, omgaan met teleurstellingen of de dagelijkse verzorging van je prostaat.

De inhoud van het tamelijk recente, uit het Duits vertaalde boek Alles wat een man moet weten mag illustratief zijn voor de onnozelheid van kerels. De uitgave is een aanschakeling van debiele weetjes, zoals wat de grootste torens van de wereld zijn, hoe de morsecode werkt, wie de belangrijkste spionnen waren in de historie, en waarvoor je de hoogste verkeersboete krijgt.

‘Alles wat een man moet weten is een boek dat geen enkele man mag missen!’, verzekert de uitgever. ‘Geen wonder dat we als mannelijk geslacht gedoemd zijn uit te sterven!’, en: ‘Terecht dat we straks geen enkele rol meer in de nieuwe vrouwensamenleving spelen!’, zouden allicht betere achterflapteksten zijn geweest.

Enfin, zo’n boekje mag nog maar eens aantonen hoe ongunstig de omstandigheden zijn voor mannen die, met het oog op die aanstaande vrouwensamenleving en de daaruit voortvloeiende drang tot lijfsbehoud, nog wél even keihard aan zichzelf willen werken. Mannen hebben namelijk zelf nooit goed geleerd om helder te zijn in het benoemen van hun problemen, of ze zelfs maar te onderkennen. Terwijl vrouwen vanaf de Yes-leeftijd altijd zo nadrukkelijk bezig zijn geweest met de shit binnen de eigen gelederen, dat ze de moderne probleemman, als die uit de kast komt, ook niet meer automatisch zullen begrijpen.

Van broeders die deze column lezen, krijg ik met enige regelmaat per e-mail de middelvinger, omdat ik hier de mannelijke eer, de robuustheid en de omerta te grabbel gooi. Waar op hun beurt de talloze lezeressen die mij inmiddels aan hun hart drukken, evenmin goed weten wat ze met al die vrijkomende openhartigheid over de mannenziel en de mannenpsyche aanmoeten.

Kunnen ze chronische aandoeningen als de mannelijke melancholie en de mannelijke blues serieus nemen als daarover werkelijk nog nooit ook maar een letter is geschreven in de Libelle of de Viva? En als dat al het geval is, wat zou je mannen die er last van hebben, als vrouw dan in hemelsnaam kunnen adviseren? De twijfels aan vrouwenzijde zijn enorm, zo blijkt wel uit de binnenkomende correspondentie.

Sommige zusters proberen als een ouderwetse vent te denken. Ze schrijven dat je al die melancholie en andere sores er vooral vaak, hard en lekker ‘uit moet neuken’. Velen suggereren uiteenlopende hulpverleningstrajecten, van gestalt tot coaching tot filosofie tot ademhalingsyoga. Een enkeling weet bijna zeker dat ze deze of gene hang-up persoonlijk wel bij me weg kan knuffelen. En mijn vrouwelijke arts staarde onlangs een seconde of dertig naar haar systeemplafond en schreef toen ambulante ‘leefstijltraining’ voor.

Na twee praatsessies van tweeënhalf uur zit ik daarvoor nog steeds in de intake. Mijn therapeute en haar stagiaire moeten nog een beter beeld krijgen van wat nu precies mijn hulpvraag is. Vast staat al wel dat mij een leefstijltraining wordt aangeboden waarbij ik thuis veel zal moeten opschrijven over wat ik ‘van binnen voel en denk’, en waarbij ik ook veel zal moeten gevoelsurfen.

Geen idee wat dat is, maar op een of andere manier voel je toch dat zo’n begrip annex behandelmethode speciaal voor mannen is bedacht. Een achteropgeraakte mensensoort die nooit gewoon normaal over zijn problemen heeft leren praten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden