Gevangen in flessen en huishoudtrappen

Iedereen heeft wel eens een gek idee. Zo'n idee waarvan je denkt: 'Als ik nu dit doe. En dan dat....

Dan ga je nog eens dieper nadenken en bij nader inzien blijkt het oorspronkelijke idee toch niet zo hilarisch. Beter gezegd: het is ronduit flauw. Je stapt dus af van je zogenaamd ludieke plan en gaat weer over tot de orde van de dag. Een verstandig besluit.

Als je van gekkigheid niet weet wat je moet doen, doe dan niets. Dat niet iedereen tot dit inzicht is gekomen, blijkt bij de resultaten van Deeenminuten. Dit is een reeks filmpjes van maximaal één minuut, gemaakt door studenten van het Sandberg Instituut, een tweede fase kunstopleiding in Amsterdam.

Een groot aantal eenminuten-filmpjes is te zien tijdens Cinema Sculptuur in Den Haag. Cinema Sculptuur bestaat uit drie zeecontainers op het binnenplein van het Provinciehuis. In deze containers, die genoemd zijn naar beroemde beeldhouwwerken uit de kunstgeschiedenis, worden films van en over kunstenaars vertoond. Nieuw werk ontbreekt.

Het moet gezegd: sommige eenminuten-filmpjes zijn juweeltjes. Tom Vullings' Ubermass tegen de giraffen bijvoorbeeld, een knappe animatie waarin een discotype met een gigantisch Afro-kapsel op gruwelijke wijze lieve giraffen ombrengt. Ook Souvenir van Simone Lecca werkt doeltreffend op de lachspieren.

Lecca doet iets onmogelijks. Elke kunstenaar die na Duchamp, Dali en Warhol met de Mona Lisa aan de gang gaat, begeeft zich op glad ijs. De kans dat je genadeloos onderuit glijdt is groot, maar Lecca houdt zich moeiteloos staande. Zij verving de glimlachende mond van de Mona Lisa door een mond die scheetgeluiden maakt. Serieus, het is echt lachen.

Over grappig gesproken: Erwin Olafs Spankin Clowns is gewelddadig leuk. Hierin beuken twee lolbroeken op elkaar in met opblaasbare hamers en knotsen, terwijl ze dansen op een vrolijk dance-deuntje. Hun pas de deux wordt al snel een danse macabere, waarbij hun gezichten steeds meer besmeurd raken met bloed.

Spankin Clowns is onderdeel van een selectie uit 'Film Lounge', een tentoonstelling die eerder dit jaar in het Nederlands Foto Instituut te zien was. In container 'De Kus' draaien films van onder andere Johan van der Keuken, Sara Blokland, Gerald van der Kaap en Jolande des Bouvrie. In dezelfde container draait Night for Day van Alicia Framis. Framis gaat voor het oog van de camera uit de kleren onder het flikkerende licht van een stroboscoop. Bij elke volgende flits is ze iets naakter. Iemand die we niet zien maar wel horen verlustigt zich aan het tafereel. We horen hem hijgen en steunen, eerst langzaam, maar steeds sneller en harder.

Hoogtepunt van Cinema Sculptuur is Der Lauf der Dinge uit 1987. Deze wondermooie film van het Zwitserse kunstenaarsduo Fischli & Weiss is al jaren een publieksfavoriet en terecht. Der Lauf der Dinge is een half uur durende kettingreactie waarbij alledaagse voorwerpen, als flessen, plakband en huishoudtrappen, in beweging worden gezet door middel van een 'estafette van de impuls'. Vang je als voorbijganger een glimp op van die film, waarin de kinetica tot kunst wordt verheven, dan ben je voor de rest van de tijd gevangen.

Bezoek het filmprogramma overigens niet op een zonnige middag, maar wacht een bewolkte dag af. De zon zorgt voor hinderlijke reflectie, zodat je continu jezelf ziet. Daar kun je allerlei kunstfilosofische concepten aan verbinden, maar in dit geval is het gewoon storend. Misschien hadden de projectieschermen wat dieper in de container geplaatst moeten worden. En een paar stoeltjes - het totale programma duurt meer dan twee uur - had ook geen kwaad gekund.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden