Gevangen in de wereld van een verlaten vrouw

Arianna door De Veenfabriek, regie Lizzy Timmers. Op locatie in Leiden, 23/5, daar t/m 16/6, daarna bij Festival Karavaan. veenfabriek.nl

Er ligt een auto ondersteboven in het zand. Een levenloze vrouw ernaast. Verder is het braakliggende terrein, vlak bij het centrum van Leiden, verlaten. Om de zoveel tijd raast de intercity naar Utrecht voorbij.


In dit stukje niemandsland speelt De Veenfabriek Arianna. Een associatief liefdesverhaal in de open lucht, gebaseerd op de Griekse mythe van Ariadne en, qua muziek, op Lamento d'Arianna van Monteverdi. Regisseur Lizzy Timmers en muzikant Ton van der Meer verwerkten deze klassieke bronnen tot een hedendaags droomspel over een vrouw die verlaten is door haar man.


Ariadne redde Theseus uit het labyrint van de Minotaurus, waarna hij haar in de steek liet. Bij deze moderne Arianna ligt het allemaal wat ingewikkelder. Wat er precies is gebeurd, zal nooit duidelijk worden.


Het begint met Arianna, in de persoon van actrice Yonina Spijker in een gele regenjas, die ontwaakt naast de verongelukte auto. Verward dwaalt ze door het zand. Ook zij is verlaten. Het schuim staat op haar lippen als ze een monoloog uitschreeuwt over de hel van boodschappen doen in een overvolle supermarkt na een dag werken.


Iets dergelijks is ook al eens opgeschreven door de Amerikaanse auteur David Foster Wallace, en net als bij Wallace zijn er duidelijke tekenen van een depressie waar te nemen bij deze Arianne. Ze is letterlijk en figuurlijk gecrasht. Haar verhaal geeft genoeg aanleidingen om aan te nemen dat het auto-ongeluk geen ongeluk was.


Minder geslaagd zijn de verschillende figuren die Arianne bezoeken op haar zandvlakte. Jacobien Elffers speelt ene Kevin Specie, een gek mannetje op een scooter dat platte levenswijsheden debiteert. Milena Haverkamp heeft een mooie monoloog over het extreme compensatiegedrag van haar dochter. Veelal geestig gespeeld, maar wat hebben ze met Arianna te maken? Zijn het afsplitsingen? Geestverschijningen? Timmers laat in deze regie net iets te veel antwoorden in het midden. Dat geeft haar Arianna iets inwisselbaars.


Erg mooi zijn de meerstemmige liederen die de vrouwen zingen, begeleid door Ton van der Meer. Deze produceert daarnaast live elektronische melodieën die het verhaal op belangrijke momenten voortstuwen.


Door de muziek krijg je pas echt het gevoel opgesloten te zitten in de duistere binnenwereld van een verlaten vrouw. Dit wordt versterkt door de koptelefoons, waardoor toeschouwers het geluid van de voorstelling meekrijgen. Alleen de voorbijrazende treinen herinneren nog af en toe aan die andere werkelijkheid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden