Gevallen en weer opgekrabbeld

LONDEN - Judo


Vrouwen -70 kg


Edith Bosch moest genoegen nemen met brons, waar ze alleen met goud haar olympische prijzencollectie zou hebben gecompleteerd. Toen dat er niet meer in zat, toonde ze zich toch maar tevreden met een kleur medaille die ze sinds de vorige Spelen al thuis had liggen.


Die kleur klopte misschien niet na de laatste olympische judopartij in haar sucesvolle sportloopbaan. Toch straalde ze bij het zien van haar derde opeenvolgende medaille bij de Spelen. 'Omdat ik er hier wat moois van heb gemaakt.'


Gevallen, weer opgekrabbeld en opgelapt door haar begeleiders, met twee zwaarbevochten overwinningen tot gevolg: Bosch werd woensdag tussen alle denkbare emoties heen en weer geslingerd. Eén judodag was ruim voldoende voor een versnelde samenvatting van alle toppen en dalen in haar leven.


Hoe het gaat met Edith Bosch? 'Van boven naar beneden', vatte Chris de Korte de voortdurende strubbelingen van zijn pupil samen. Hij kon daarvoor maar één verklaring bedenken. 'Omdat ze Edith Bosch heet.'


'Echte topsporters zijn niet de makkelijksten', zei haar andere coach, Marjolein van Unen. In Bosch vond ze in dat opzicht de overtreffende trap. Het verklaarde waarom coach en judoka elkaar met een betraand gezicht in de armen vielen nadat de 32-jarige Bosch in de troostfinale de Koreaanse Ye-sul Hwang onder de duim had gehouden.


Allebei werden ze gevraagd het brons van woensdag te vergelijken met dat van Peking in 2008. Allebei trokken ze dezelfde conclusie: niet de medaille was anders, maar de persoon die hem had gewonnen. Een metamorfose heeft Bosch de laatste jaren doorgemaakt, vertelde ze aan wie het maar horen wilde.


Het genieten gaat haar tegenwoordig stukken beter af. Een judotraining is niet altijd meer een beproeving waarin ze messcherp met zichzelf afrekent. Ze nam een levenscoach in de arm om te ervaren hoe dat kon zijn, genoegen nemen met een zesje.


Het verklaarde misschien het opvallende gemak waarmee Bosch terugkeek op haar vierde olympische exercitie. 'Eindelijk sta ik echt ontspannen op de Spelen', zei ze. Van Unen: 'Ze is menselijker geworden. Edith ziet het leven nu anders in.'


Wie Bosch het woensdag in een van de hallen van het Londense ExCel Center hoorde vertellen, begreep het wel. Dat ze het gewonnen brons van gisteren zelfs hoger aansloeg dan het zilver uit 2004, kon ze ook al goed uitleggen.


In Athene verloor ze onnodig een olympische finale doordat ze tegen alle afspraken in een Japanse in haar nekvel probeerde te grijpen. Acht jaar later vocht ze zich op bewonderenswaardige wijze terug in een toernooi dat na een onverwachte nederlaag tegen de Duitse Kerstin Thiele op z'n kop stond.


Door de gedroomde finale tegen Lucie Décosse kon meteen een streep. Bosch zag haar Franse aartsrivale kampioen worden nadat ze zelf in haar eerste herkansingspartij op een curieuze manier een nederlaag had voorkomen. Terwijl de tijd al bijna was weggetikt, maakte Bosch de stand gelijk. Niet twee minuten stonden nog op de klok, zoals ze dacht, maar slechts twaalf seconden.


De kortsluiting in haar hoofd moet haar familie en vrienden op de tribunes bekend zijn voorgekomen. Dat ze na de nederlaag tegen Thiele wezenloos naar het plafond had liggen staren, was ook te verwachten geweest. Het was niet Van Unen, maar teamgenote Elisabeth Willeboordse die de schakelaar deze keer op tijd omzette.


De oude Edith Bosch was misschien niet in staat geweest zich via de zijdeur terug te vechten terwijl een verdwenen finaleplaats door haar hoofd spookte. Nu moest ze wel, vond ze. 'Ik kon niet met de staart tussen mijn benen vertrekken.'


Ze redde er ook voorlopig het toernooi van de Nederlandse judoka's mee. De laatste dagen waren ze stuk voor stuk met lege handen van de mat gekomen. Dat het de kopvrouw was die de ban brak en de eerste medailleloze Spelen sinds 1984 voorkwam, was geen toeval.


Bosch had het brons niet nodig om toch gelukkig te kunnen zijn, zei ze. Of dat waar was, viel niet te controleren. Het hoefde ook niet, nu ze met een overwinning afscheid kon nemen van een toernooi dat haar steeds beter is gaan bevallen.


Dat haar lichaam zou kraken als ze nog vier jaar zou doorgaan met judo, gelooft ze niet. En op haar 36ste zou ze best nog eens aan de Spelen kunnen deelnemen, vond ze. 'Maar ik kan het niet opbrengen dit mentaal nog eens vier jaar vol te houden.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden