Geurvreters

De lucht is zwanger van de zweetkakkies van mijn oude vriend Peter en ik waan mij weer in mijn huis in Jeruzalem, 25 jaar geleden. De oude stad stinkt al sinds de dagen van Jezus als een oordeel, maar zelfs de Arabische marktlieden deinsden achteruit als mijn Engelse vriend langs slofte.


'Poofter, heb je nou nooit die schimmel laten behandelen? Goddamn, je meurt als een massagraf. Biertje?'


'Well, botty boy, het is er niet op vooruitgegaan sinds ik in Dubai woon. Zelfs Antarctica kan mij niet redden. Let's have a beer.'


Ons studiejaar in Jeruzalem ontaardde onmiddellijk in slemp-partijen en seks met amper meerderjarige Joodse studentes. De intifada was net losgebarsten. Ik nodigde de bakvissen uit voor een diner in mijn huis nabij de Jaffapoort. Rond het toetje zei ik dan dat ze enkel nog met gevaar voor eigen leven naar de campus in west-Jeruzalem terug konden. Peter woonde zo ongeveer bij mij in en had volgens afspraak recht op de lelijkste.


'Aartoer', zeiden Rivka, Shoshanna en Mazal in de onderhavige situatie. 'Je woont in een prachtig huis, maar waarom ruikt het hier zo raar?' Ik vloog dan naar de gang, propte Peters onwelriekende schoeisel in een vuilniszak en keilde het ding op straat.


'Wat kost een biertje eigenlijk in Dubai, Peter?' Mijn stoïcijnse vriend rekent hardop de dirhams om naar Westerse valuta. 'Zo'n 14 Amerikaanse dollars, daar heb je hier in de kroeg dus veertien flessen Sagres voor. Ik koop belastingvrij whisky op de luchthaven, zuip thuis een fles op voor ik naar een strontvervelende hotelbar ga en drink daar nog twee bier. Het fenomeen van een rondje bestaat niet in Dubai.'


'Hoe is het met je ouwe heer, trekt die het nog?'


Ik vierde tweemaal Kerst met zijn ouders en vier broers in Yorkshire. Allemaal hadden ze klassieke talen gestudeerd aan het Balliol College in Oxford. De excentrieke lieve moeder fluisterde mij de laatste keer in het oor: 'We maken ons veel zorgen over Peter, we zijn bang dat er niets van hem terechtkomt, met al die drank en die drugs. Wil jij niet eens met hem praten, jij hebt een goede invloed op hem.' Ik kuchte betekenisvol.


Een maand geleden droeg Peter zijn moeder naar het graf.


'Well, dad - hij mist haar. Ik ook.'


Hij trekt met zijn lip. Dan staat hij op en zegt: 'Je honden zijn duidelijk levensmoe. Ze kauwen op mijn schoenen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.