Getroubleerde geest niet te vangen in film

Quick Quick

* *


utrecht Schoenmaker blijf bij je leest. Die gedachte blijft rondzingen na Four Walls, het eerste deel van de dubbelvoorstelling Quick Quick, Face the Wall!! van Club Guy & Roni.


Op een podiumbreed, doorzichtig scherm projecteert het Groningse dansgezelschap een artistiek geforceerde speelfilm, gemaakt door choreograaf Guy Weizman en de Amerikaanse regisseur Grant Barbeito (naar het Jiddische toneelstuk The Dybbuk over een geest van een overledene die bezit neemt van een levende).


Danseres Roni Haver speelt de hoofdrol: een verwarde, verdrietige vrouw die de dood van haar geliefde bij hun auto-ongeluk nog vers op het netvlies heeft. Ze dwaalt door bossen, kerktorens, mortuaria en visioenen van brandstapels na de dood. Maar Haver is geen filmactrice; haar betraande gezicht en vage monologen geven geen inkijkje in de psyche van een wegkwijnende vrouw.


Ook de over elkaar heen gemonteerde beelden van timmeren, bidden en rennen zijn te gekunsteld, net als het doorschijnend effect naar de steigerinstallatie op toneel, met daarop summier uitgelichte danseressen. Af en toe schuift een schim van een van de (live sprekende) vrouwen prachtig in het filmbeeld. Maar de minzame actie achter het scherm blijft ver achter voor een performance. Aan de zijkant speelt pianiste Tomoko Mukaiyama live de gelijknamige pianocompositie Four Walls van John Cage, hamerend op alleen de witte toetsen. Het heldere contrast tussen hoog/laag, hard/zacht, stilte/geluid en snel/vertraagd is bij haar in vertrouwde handen.


Maar de door haar (vals) gezongen solo die Cage op verzoek van choreograaf Merce Cunningham in 1944 toevoegde, verzwakt haar sterke performance. Cunningham choreografeerde 66 jaar geleden verwarring binnen een familie op deze compositie van Cage. Guy Veizman en Roni Haver proberen met film een getroebleerde vrouwengeest te vangen maar hadden zich beter kunnen beperken tot dans en muziek.


Het energieke tweede deel, getiteld Alpha Boys, vertrouwt op de bekende explosieve bewegingsstijl van het duo. Zes mannen en een drummer hangen rond in een retro-bar en troeven elkaar af met feminiene poses, salto's, spagaten, machospelletjes en een liedje. Soms pakken ze samen tot een gemeenschappelijk vat dampend testosteron. Dat zijn de beste momenten. Maar het gehang is minder spannend en broeierig dan in de oorspronkelijke versie voor vrouwen, The Language of Wall.


Annette Embrechts


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden