Column

Getatoeëerde Talibanhipsters blijken nichten uit Luxemburg

Met de trein door Portugal reizen stemt nostalgisch. Er is niets veranderd aan het stationnetje van Faro sinds 1980.

Beeld Garbriël Kousbroek

Toen kwam ik hier voor het eerst, met mijn Interrail. Ik was in een ruk doorgereisd van Helsinki naar Zuid-Europa. Het weer in Finland was kut, de drank onbetaalbaar, slapen in de trein scheelde overnachtingen in de jeugdherberg en de pas moest vol met stempels want dat was de sport. Wachtend op de aansluiting naar Lagos raakte ik spontaan verliefd op een meisje uit Loosdrecht. De trein kwam maar niet. Toen hebben we het op een zuipen gezet en deden het op een bank in een parkje dat er nog steeds is.

Op het perron zit een verschrompeld vrouwtje met een uit de kluiten gewassen mongool die zich nuttig maakt als kruier. Drie koffers, een mand vol proviand en een mauwende poes in een kooitje. Het besje heeft al tien keer de stationschef aan zijn jasje getrokken. Ze is op van de zenuwen, durft haar zoon geen seconde uit het zicht te verliezen. Waarom reist ze? Een begrafenis?

Van de Algarve naar het Komrijk in Vila Pouca da Beira kost me een dag. De Comboios de Portugal zijn bevroren in de tijd. Na de beklemmende leegte van de Alentejo met zijn eeuwige kurkeiken en de verlaten stationnetjes in spookdorpen, ben ik opgelucht als de trein de rafelranden van Lissabon bereikt.

Charles Hofman haalt me zoals altijd op in Coimbra. Dan is het nog een uur rijden, door de nevels van de Mondego-rivier naar de Serra da Estrela. Het Komrijk is mijn tweede thuis. Bij aankomst is altijd weer even slikken omdat Gerrit niet meer staat te wachten bij de poort. Sjako is er wel. De rolmops met zijn rare blafhoest slaapt op het bed van Charles hetgeen ik de normaalste zaak van de wereld vind, maar leg dat maar eens uit aan een mohammedaan.

We eten in restaurant l'Artista. Naast ons zitten drie zwaar getatoeëerde knullen met enorme baarden druk te appen. Talibanhipsters, zeg ik tegen Charles. Het blijken nichten te zijn, derde generatie-Portugezen uit Luxemburg. Ze zijn dolblij met ons, in de rimboe. Charles moet dat via Skype bevestigen aan een onnozelaar in Luxemburg. Een nicht in Oliveira!

We liggen in een deuk. Ik moet denken aan de woorden van Gerrit, in zijn Brieven uit Alvites: 'Het genot om jezelf, tussen mensen voor wie je niets betekent en niemand bent, te moeten handhaven.'

Portugal is mijn patrie de coeur geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden