'Gestampte aardappels zijn hier traditioneel eten'

Wat maak je mee in de Nederlandse asielopvang? Door de ogen van de Palestijns-Syrische Mohannad en zijn gezin volgen we het dagelijks leven in de noodopvang, eerst in tentenkamp Heumensoord en sinds half maart in Lelystad. Deel 10: Mohannads vrouw Layla zou graag weer zelf koken.

Layla aan de thee in het winkelcentrum.Beeld Marcel van den Bergh

Layla stapt de Turkse bakkerij Anadolu binnen en bestelt thee en een pide met kaas. Veel dichter bij de smaken van thuis gaat ze niet komen, hier in het winkelcentrum van Lelystad. Maar echt Arabisch eten is het natuurlijk niet. Ze wijst op een broodje shoarma dat hier ook over de toonbank gaat. 'Ze noemen dat hier shoarma, maar dat mag die naam niet dragen. Het is niet zoals shoarma in Syrië, ik heb nog nooit zulke lange dunne slierten gezien. Maar het is wel leuk om eten uit andere culturen te proberen.'

In de noodopvang in Lelystad krijgen gezinnen 68 euro per week om zelf in hun ontbijt en lunch te voorzien. Bijna elke ochtend haalt Layla bij Anadolu een plat Turks brood. Dat is al een hele vooruitgang ten opzichte van de bruine boterhammen met kaas die het gezin in kamp Heumensoord elke ochtend kreeg uitgereikt, vindt Layla.

Het zelfgekozen ontbijt van de familie bestaat nu uit Turks brood met olijven, schapenkaas en komkommer. In de Turkse supermarkt in de hoek van het Lelycentre heeft haar man Mohannad ook za'atar ontdekt, een kruidenmengsel uit het Midden-Oosten. Hij roert het door de olijfolie en dan eten ze het met brood.

Layla zegt dat ze vriendinnen heeft die het wel prima vinden dat ze hier in Nederland even zijn verlost van het urenlange roeren in potten en pannen, bij gebrek aan een keuken in de noodopvanglocaties. Maar Layla snakt naar haar eigen gerechten. 'Ik ben een echte kokkin. Gevulde druivenbladeren, gevulde aubergines, levertjes, mmm, ik mis het echt.'

Laatst nog stak haar moeder haar vanuit Turkije de ogen uit met een zelfgemaakte schotel. Layla scrollt door haar Samsung-telefoon. Ze houdt een foto omhoog van een schaal met gevulde schapendarmen. 'Pff, ze maakt me jaloers hiermee. Ze weet dat we al zeven maanden geen echt Arabisch eten hebben gehad, waarom stuurt ze me dit?'

Het avondeten in de noodopvang wordt geserveerd in zwarte plastic magnetronbakjes. Kip met groente, rundvlees met rijst. Dinsdag is visdag. Dan brengen vrijwilligers uit Lelystad versgebakken moten kabeljauw.

Layla's man Mohannad helpt de cateringmedewerkers elke avond met de voorbereidingen. Op elk dienblaadje plaatst hij een bekertje yoghurt en een appel of banaan. Groep A eet om zes uur, groep B om kwart voor zeven.

Het diner in Lelystad is vergelijkbaar met dat in kamp Heumensoord. Met één verschil, zegt Mohannad: als veel mensen een bepaald gerecht niet lekker vinden, dan komt het ook niet meer terug. 'In Nijmegen kregen we elke week dezelfde dingen, ook als niemand het lustte. Er was een bakje met een soort aardappelpuree en daarnaast iets groens dat echt niet lekker was. Geen groente, ik weet niet wat het was. Ik hoorde van iemand dat het uit Spanje kwam.'

Soms willen hun zoontjes Ibrahim en Ziad hun bakje niet leegeten. In Nijmegen ging Mohannad een paar keer het bos in dat het tentenkamp omringde. Tussen de bomen bereidde hij dan op een vuurtje wat döner met rijst voor zijn jongens. In het betonnen Lelystad waar ze nu wonen, ligt wildkoken wat moeilijker.

Verantwoording

In de noodopvang in Lelystad verblijven maximaal vijfhonderd migranten. Onder hen Mohannad El Jechi (39), zijn vrouw Layla (34) en hun twee kinderen Ziad (9) en Ibrahim (8). De familie is van Palestijnse origine maar verbleef de laatste jaren afwisselend in Syrië en Saoedi-Arabië.

Er zijn asielzoekers die voortdurend klagen over het eten. Mohannad en Layla waken ervoor daar aan mee te doen. Ze zijn dankbaar dat ze überhaupt te eten krijgen, benadrukken ze steeds. 'Gestampte aardappels bijvoorbeeld, dat is gewoon een Nederlandse maaltijd', zegt Mohannad. 'Het is vreemd voor ons, misschien is het niet zo lekker, maar het is geen slecht eten.'

Bij de HEMA heeft hij het assortiment bestudeerd en zag hij naast de rookworsten ook dezelfde zwarte magnetronbakjes in de koeling staan die zij in de noodopvang krijgen. 'Sommige van die bakjes kosten wel 8 of 9 euro per stuk. Dus het is niet zo dat ze ons alleen maar het allergoedkoopste of het slechtste geven. Andere vluchtelingen denken dat soms, maar het is gewoon het traditionele eten hier.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden