Gesink kent zijn plek na zeperd in Alpen

VALLOIRE - In het hooggelegen niemandsland tussen Télégraphe en Galibier staat geschreven: 'Te land, ter zee en op de berg!' Het is een speelse variant op een fiere groet uit vervlogen tijden, toen Holland nog een woordje mee sprak.


Op het asfalt, waar deze kreet is gespoten, eindigt zondagmiddag ook de ontsnapping van Robert Gesink (26) in de vijftiende rit van Ronde van Italië. Aan de voet van de Télégraphe heeft hij de benen genomen en sleept hij een stel collega's als gewillige hondjes achter zich aan.


Die eerste col houden Gesink & co stand. Daarna volgen enkele relatief vlakke kilometers, voordat de weg weer omhoog gaat naar de finish op de Galibier. Op dat hobbelige stukje wordt wielrenner Gesink opgeslokt door het peloton.


Het blijft zondag niet bij een poging van Robert Gesink. De Nederlandse delegatie in de Giro doet van zich spreken. Voor hem is Pieter Weening al aangehaakt bij de vroege ontsnapping die Giovanni Visconti de overwinning brengt. Na Gesink doet talent Wilco Kelderman nog een vlucht naar voren, waarop het predicaat stijlvol valt te plakken.


Maar hoe moet die van Robert Gesink worden gekarakteriseerd?


Hij is twee weken geleden aan de Giro begonnen met de ambitie om, ver weg van de Tourhectiek, de topvijf te halen. Na de euforie van de eerste week, waarin hij een foutloos parcours over de bekende hindernissen aflegde, lag de lat al bij het erepodium.


Toen Gesink zaterdag begon aan het weekeinde waarin de kaarten zouden worden geschud, zag het er in spreekwoordelijke zin zonnig uit. Zelf stond hij vierde, de troeven Hesjedal en Wiggins waren uit het spel verdwenen.


Zeperd

Het wordt, in de natte en koude realiteit van de Alpen, een zeperd. De achterstand op klassementsleider Nibali loopt minuten op. Het erepodium raakt uit beeld.


Alle ambities stranden in feite op een traject van zeven kilometer. In het Italiaanse wintersportoord Bardonecchia draait het peloton zaterdagmiddag de Jafferau op, een steile klim met stukken van 14 procent. De temperatuur is een paar graden boven nul en de wielrenners zien er geteisterd uit. De regen en de kou hebben diepe sporen getrokken op het gezicht van Gesink.


In de mistbank waar de weg omhoog schijnt te gaan, moet hij lossen. Steile beklimmingen heben hem nooit gelegen, maar nu is het meteen gedaan. 'Zo koud dat ik mijn benen niet kon bewegen', meldt Gesink op Twitter. Dat lukt - zul je altijd zien - de andere klassementsrenners wel. En dus kan er weer eens een streep door een poging van Robert Gesink aan te haken bij de top van het internationale wielrennen.


Zijn tragiek is tegelijkertijd de tragiek van een gemiddelde wielernatie waarvoor het gouden decennium van zo'n dertig jaar geleden nog steeds de verwachtingen bepaalt. In elk beloftevol plantje schuilt een Zoetemelk.


Ruim vijf jaar geleden diende Gesink zich aan als talent en zijn toenmalige ploeg Rabobank besloot zich helemaal op hem en zijn generatiegenoten te richten. Alle verdachte pakketjes uit het buitenland gingen de deur uit (en de verdachte pakketjes uit eigen land hadden hun tijd gehad).


Gesink was ook veelbelovend. Hij kon al meteen met de besten mee omhoog en trainer Louis Delahaije liet weten dat Gesinks fysieke vermogens hem deden duizelen. En toch is de grote sprong voorwaarts nooit gemaakt. Per saldo is Gesink de renner gebleven die met de besten omhoog kan.


In voetbaltermen gesproken: Robert Gesink is Europa League en geen Champions League. Het zal best dat hij lichamelijk iedereen aan kan, maar dat is niet genoeg. Wielrennen is ook mentale weerbaarheid, ploerterigheid, inzicht, grandeur en misschien ook nog wel een medicijnkast.


Zelf is Gesink er best van doordrongen dat het hem aan wat dan ook ontbreekt, dat hij een subtopper is. Maar er blijft altijd de druk van de natie en nu ook die van een ploeg in acute nood.


Misschien valt daarmee die aanval op de Télégraphe het best te karakteriseren. Je kunt het dapper noemen of stom, maar er spreekt vooral wanhoop uit.


Het is de wanhoop van een wielrenner die er altijd het beste van probeert te maken. En het is de wanhoop van een land dat wel ter zee is en ook in de lucht, maar niet op de berg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden