Geplaagde mens in een jachtige tijd

Niets treuriger dan een liefdespaar dat de liefde heeft opgezegd en zijn huis te koop aanbiedt. Ooit was dat huis het warme nest waarin de relatie bloeide, nu is het een kaal vertrek waarin mensen die het huis willen kopen, in en uit lopen....

Die situatie schetst Jean-Claude Carrière, voornamelijk bekend als filmscenarioschrijver van onder meer Luis Buñuel en Milos Forman, in zijn toneelstuk Het Terras (1997).

Tijdens het ontbijt zit de man de krant te lezen en zegt de vrouw doodgemoedereerd dat zij bij hem weggaat, voorgoed. Binnen anderhalf uur zal haar minnaar in zijn Alfa Romeo voor de deur staan om haar mee te nemen naar Venetië.

Bij het Vlaamse gezelschap Malpertuis, dat na het plotselinge vertrek van artistiek leider Sam Bogaerts een beetje met de handen in het haar zat, is Het Terras een vrolijke en toch ook tot nadenken stemmende voorstelling geworden.

Het stuk was drie jaar terug bij het Ro Theater te zien in in een terughoudende regie van Catherine ten Bruggencate. Malpertuis pakt veel meer uit, met een bijna absurdistische, uitvergrote speelstijl die alle facetten van het stuk goed tot hun recht laat komen.

Want Het Terras mag dan een relatiekomedie (of drama) zijn, het gaat ook over de zoekende mens in de moderne wereld. Aan de hand van een licht neurotische makelaar (in fraaie travestie gespeeld door Steve de Schepper) dringt een stoet personages dit house for sale binnen. Met elkaar vormen ze een dwarsdoorsnede van de door de jachtige tijd geplaagde mens.

Aan deze potentiële huurders zit stuk voor stuk een steekje los (eenzaamheid, onthechting en hang naar aandacht hebben hun tol geëist), hetgeen tot bizarre taferelen leidt. Zo is Warre Borgmans een zoekende zakenman met een omgekeerde telefoonfobie die zich onmiddellijk in het huis probeert te nestelen. Een jongeman met zelfmoordneigingen en een chique echtpaar waarvan de man blind is, domineren dit gezelschap.

Het echtpaar dat uit elkaar gaat wordt mooi gelaten gespeeld door Tania van der Sanden en Dirk Buyse. De man probeert tussen de bezoekers door erachter te komen wat er mis is gegaan, maar de vragen die hij voortdurend stelt ketsen af op een muur van onverschilligheid. Borgmans is met zijn schitterende tekstbehandeling en gave motoriek opnieuw de tragikomische motor van de soms absurde handelingen.

Met Het Terras heeft Carrière op subtiele wijze aangegeven hoe de mens zich terugtrekt in een eigen bastion - of dat nu een relatie of een goed beveiligd appartement is. Zodra men zich in dit stuk op het terras buiten begeeft, blijkt daar een harde, kille wind te waaien.

De personages komen met verwaaide kapsels en tamelijk in de war van het terras terug. Ook de pogingen van een enkeling om van vier hoog naar beneden te springen, lopen op niets uit. Dood gaat niemand, er zal hoe dan ook geleefd moeten worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden