Gepensioneerden

Het woord was aan mevrouw De Haan, Herma de Haan - wethouder van financiën te Leeuwarden. Aan haar de taak uit te leggen wat er mis was gegaan tussen burgemeester Loekie van Maaren en de rest van bestuurlijk Leeuwarden....

Het was nogal wat.

Mevrouw De Haan sprak op monotone toon. Ze bediende zich nauwelijks van retoriek, maar veegde gewoon recht op en neer de vloer aan met Loekie van Maaren. Details liet ze achterwege, want specifieke incidenten, ach, die hebben toch geen toegevoegde waarde. Loekie van Maaren was een wat zielige figuur die maar zelden de juiste toespraak op het juiste moment wist af te steken en van Friesland niet meer had opgestoken dan dat er Beerenburg werd gedronken.

Terwijl Loekies incompetentie in de mond van Herma almaar aanzwol, liet omroep Friesland af en toe een detail van haar zien: een hand die schreef met een blauwe Bic, een prachtige, gouden armband, een vermoeide blik naar het plafond van de Statenzaal, een haarlok die ze van het voorhoofd veegde. Ondanks alles zag ze er kwiek uit.

Dan mevrouw De Haan.

Zij deed denken aan de aanklager tijdens een showproces in vervlogen tijden en landen: alles aan haar was zwartwit, maar toch droeg ze een paarse constructie en was ze voorzien van een grote, rode broche. Onder haar ogen hingen wallen. Haar stroblonde kapsel riep associaties op met een afwasborstel die zijn beste tijd heeft gehad. Je kon aan haar zien dat ze als wethouder al diverse malen onder vuur had gelegen, maar nooit het veld hoefde te ruimen omdat er geen vervanger voor haar was.

Toen De Haan klaar was, mocht Loekie wat zeggen. Haar toespraak was kort en duidelijk. Met ritmische piepstem declameerde zij háár gelijk. En passant wierp zij een schel licht op mevrouw De Haan, en háár pogingen een belastingaffaire onder het tapijt te vegen. Van Maaren was solistisch optreden verweten, maar ze had nooit iets gedaan wat De Haan niet van te voren wist. De dames wilden alleen allebei iets anders.

Loekie: snel onderzoek. Openbaarheid. Randstad.

De Haan: rustig aan. Binnenskamers. Provincie.

Conclusie: einde Van Maaren.

Maar nu speelde ze de bal nog een laatste keer terug. En De Haan was er niet op voorbereid. Nogal zakkig zat zij achter de bestuurstafel. Omroep Friesland (de club had monitoren in de zaal staan) kon bij haar geen detail vinden. Ze leek het steeds warmer te krijgen, dat wel. Had ze zelf in algemene termen gesproken, ze werd nu met naam en toenaam aan de schandpaal genageld, al zal nog moet blijken of Leeuwarden de paal ergens op wil stellen.

Amper had Van Maaren haar laatste woorden gesproken ('om bij de bron te komen, moet men tegen de stroom in zwemmen') of ze haakte haar tas al aan de schouder. Zonder te gaan zitten, liep ze de zaal uit. Men zegt dan: verbijstering alom.

Voor de ingang van het provinciehuis werd ze opgewacht door een zilverkleurige BMW. Alleen de cameraploeg van Nova was wakker genoeg haar op te wachten. Ze zei dat ze nu naar huis ging, een Beerenburger drinken. Ze stapte in de auto. Waarom is het altijd zo mooi om een gevallen gezagsdrager achterin een auto te zien zitten? De auto gleed weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.