Gepassioneerd vertolker van Berlioz en Sibelius

Als klarinettist die niet overweg kon met de piano was er voor Colin Davis geen toekomst als dirigent weggelegd, vond het Royal College of Music.

Sir Colin Davis, de Britse Berlioz- en Sibeliusexpert die zondag op 85-jarige leeftijd in Londen is overleden, had helemaal geen dirigent mogen worden. Tenminste, niet van het Royal College of Music. Het Londense conservatorium weigerde hem de toegang tot de dirigentenopleiding. Reden: de klarinettist uit Surrey kon niet overweg met een piano.


Maar Davis, de zoon van een bankbediende, zat niet bij de pakken neer. Met een vriendenclubje vormde hij de Chelsea Opera Group. Toen ze in 1950 met Mozarts Don Giovanni naar buiten traden, hoorde een criticus 'brilliance, spirit and sensitivity'.


Toch zou het nog jaren duren voordat Davis welkom was bij een gevestigd operahuis. Sollicitaties liepen spaak, alweer vanwege die piano. Bij amateurkoren scharrelde de selfmade dirigent aanvankelijk z'n kostje bij elkaar.


Via een assistentschap bij het BBC Scottish Orchestra klom hij vanaf 1957 op. Toen de legendarische Duitse maestro Otto Klemperer in 1959 afzegde voor een Londense Don Giovanni, klopte men aan bij Davis. Het jaar daarop viel hij in voor de zieke Thomas Beecham op het prestigieuze operafestival van Glyndebourne.


Daarna verliep zijn loopbaan gesmeerd. In 1971 volgde hij Georg Solti op als music director van het koninklijke operahuis Covent Garden. Zijn erfgenaam in 1987 heette Bernard Haitink.


Als eerste dirigerende Brit daalde Davis bovendien af in de orkestbak van het Wagnerheiligdom Bayreuth, waar hij in 1977 met Tannhäuser debuteerde.


Parallel aan de opera verliep zijn symfonische carrière. Hij stond als chef voor het Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks, tegenwoordig geregeerd door Mariss Jansons. In 1995, op z'n 77ste, werd hij principal conductor van het London Symphony Orchestra. Dat stokje gaf Davis in 2006 door aan Valeri Gergjev.


Hij noemde Hector Berlioz zijn 'innig geliefde hystericus'. De liefde ging terug op de kindertijd, toen Davis als klarinettistje meespeelde in het oratorium L'enfance du Christ. Later gaf hij de stoot tot de revival van Berlioz' grote muziekdramatische werken, waaronder Benvenuto Cellini en Les Troyens.


Vanaf de jaren zestig dook Davis geregeld op in Nederland. In 2008 leidde hij nog een Matthäus-Passion bij het Nederlands Kamerorkest. Een jaar later doorbrak hij de Bachtraditie van het Concertgebouworkest met de St John Passion van James MacMillan.


Grandeur en passie lagen bij Colin Davis altijd op de loer. Maar soms liet de voormalige stokebrand het erbij zitten. In 1998 vertoonde een concertante uitvoering van Berlioz' opera La damnation de Faust in het Concertgebouw matte trekjes. Twee jaar later kwam hij aanzetten met een Anton-Pieckachtige Haydn en Mozart.


Als orkestdirigent viel hij vooral voor de Fin Jean Sibelius. Diens zeven symfonieën nam Davis twee keer op. Het is muziek als een boek van Joseph Conrad, zei hij in 2002 in de Volkskrant. 'Altijd broeit de vulkaan. Met die somberte voel ik me verwant.'


Ja, als je het goed bekeek was het leven 'a pretty black picture'. 'Vooral in de lente', meende de dirigent die op een fraaie voorjaarsavond overleed. 'Dan is het als een prachtige vrouw die klaarstaat om een mes in je donder te steken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden