GENIETEN

De oudste wil in de kabelbaan. Dat mag. Vader gaat mee. De kleinste wil in de botsauto's. Dat mag niet, want hij is te klein....

NELL WESTERLAKEN

Pinksteren bij de watervallen van Coo in België.

Watervallen? Ook ja. In het voorbijgaan drie patatverkooppunten geteld, zeven restaurants, twee galerijen met tientallen souvenir-, snoep- en fotowinkeltjes, een treintje, een kabelbaan, een kanoverhuurder, een wafelbakker, een betaalde parkeerplaats, een pretpark, en een stenen trapje van twintig treetjes waarvoor je moet betalen om dicht bij de watervallen te kunnen komen.

Het is druk ondanks de regen. 'Wat stelt dit nou nog voor als je Victoria Falls hebt gezien', zegt een motormuis tegen z'n vriendin. Broodje warme worst en bier. 'Het is nog verrekte duur ook.'

Andere watervallen, ander continent, ander stel, herfst vorig jaar. De watervallen in de Blauwe Nijl zijn grotesk zo net na de regentijd. Vanuit een breed delta-achtig rivierenweb dondert het water tientallen meters naar beneden, over een breedte van enkele honderden meters. Een flauwe regenboog verschijnt in de nevelwolk onderaan de vallen. Adembenemend mooi.

We moeten oppassen, want het bergpaadje naar het uitkijkpunt is glibberig door de nevel en niet gemaakt voor toeristen. Die komen er niet zo veel, het land is te arm en het natuurwonder afgelegen. Vanuit een dorpje onderweg lopen zes kleine kinderen achter ons aan, op blote voetjes en gekleed in smerige beige en grijze rafels. Ze hebben wat versierde kalebasjes bij zich. Een jongetje heeft een netje van touw met flesjes cola en mineraalwater over z'n rug geslingerd en loopt stoer met ons mee. Als je hem aankijkt, begint hij te giechelen en houdt hij z'n pas in.

De mannelijke helft van het stel maakt de foto's. Zij beheert een flessenvoorraadje water. Hebben ze gekocht in het stadje waar we anderhalf uur eerder zijn vertrokken met een man of vijf. We moesten ervoor omrijden. Ze hadden gehoord dat de flesjes water op de berg 1,20 gulden kosten in plaats van negentig cent. Dat is ook zo.

Een van de kinderen komt aarzelend naar voren met een kalebasje. De man pakt het aan. Een jongetje dat tot tien kan tellen in het Engels voert de onderhandelingen. Het jongetje heeft een lelijke zweer tussen zijn neus en bovenlip. De man trekt een borstelige wenkbrauw op naar zijn vriendin, het souvenir losjes in de hand. De kinderen klitten bij elkaar. Ze kijken schuw en afwachtend naar de vreemdelingen.

De vrouw kijkt even naar het voorwerp. 'Stofnesten', beslist ze resoluut met een pruimemondje. Het jongetje doet verlegen nog een kwartje van de paar kwartjes af, maar stofnesten blijven stofnesten. 'No, no', zegt de man, 'je moet het ook allemaal weer meeslepen.' Hij maakt een foto van de watervallen met haar op de voorgrond. Hij maakt een foto van de kinderen en begint aan de terugtocht.

'Vergeet de lege flesjes niet', miespelt ze. Ze heeft beloofd de flesjes weer in te leveren bij het winkeltje beneden. Anders moet ze nog wat bijbetalen, en dan had ze net zo goed de duurdere flesjes van de kinderen op de berg kunnen kopen, nietwaar?! Dan heeft ze het allemaal voor niets naar boven lopen sjouwen, toch?

Het vreselijk nare vermoeden dringt zich op dat ze straks thuis bij de foto's van de watervallen gaan opscheppen over hun scherpe inzicht in de lokale verhoudingen.

Nell Westerlaken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden