Generations ***

De dansers bewegen alert en sensitief

Is het gewaagd of naïef? De net afgestudeerde, gelauwerde choreograaf William Collins (winnaar It's Festival 2010) krijgt van Dansgroep Amsterdam de kans direct een groepsstuk te maken voor de grote zaal: Exclamations (openingsstuk van het drieluik Generations). Zijn dansidioom, vol verknipte en geëxalteerde bewegingen, is zeker opvallend. De zeven dansers - vier vrouwen, drie mannen, in nuffige kleren - stamelen met hun ledematen, trekken rare grimassen en schreeuwen geluidloos clichés de zaal in als 'I love you'. Hun vale gezichten, met witgekleurde wallen en gitzwarte wenkbrauwen verkleuren door vegen schmink. Ze wankelen naast hun hakken, klappen tegen muren en nemen elkaar in een houdgreep, of juist bij de hand.


De jonge Collins toont echter nog weinig ruimtebesef: hij bespeelt de schouwburglijst en toneeldiepte maar matig en valt daarbij terug op gemakkelijke trucjes als dansers uit de zaal laten opkomen of nonchalant tegen de lijst laten leunen.


Jammer dat hij daarin onvoldoende lijkt begeleid door het Amsterdamse stadsgezelschap onder huidige leiding van Beppie Blankert, (na de crisis van vorig jaar) geformeerd rond huischoreografe Krisztina de Châtel. Die laatste geldt toch als meester van de ruimte.


Dat bewijst ze weer in Infinite, haar bijdrage aan Generations. Twaalf gesluierde dansers kruipen in soepel werktenue gezichtsloos over de grond, staccato, in lineaire en circulaire lijnen, als gekoeioneerde arbeiders. In typisch De Châtel-idioom van subtiel verschuivende, repetitieve bewegingen komen ze geleidelijk overeind. De motoriek refereert aan rituele gebaren: vuisten, zelfkastijding, harakiri, wanhopige wappers. Soms breekt iemand los, maar voegt zich alras weer in deze Wals der Wanhopigen, ritmisch voortgestuwd door Gidon Kremers felle uitvoering van Piazolla's Eight Seasons. Deze lijkt door bewerker Han Otten op de snelweg gelegd: basklanken wisselen af met gierende banden. Infinite oogt degelijk maar mist de flow van een hoogvlieger in De Châtels repertoire.


Verrassend is de bijdrage van improvisatiegoeroe Michael Schumacher (lid artistieke raad Dansgroep Amsterdam). In Remains to be seen verleidt hij acht dansers tot een vloeiend tableau van komen en gaan, op een scherp muziekdecor van roffeltjes, piepjes en trillertjes. Zijn vertrouwde motoriek van grote stappen, los draaiende torso's en wijd uitschietende armen, manifesteert zich in afzonderlijke solo's. Hoewel geen rijk dansidioom, bewegen de dansers sensitief en alert onder een opvallend lichtplan (Pink Steenvoorden) van geïsoleerde fietslampjes tot een razendsnel cirkelende spot, die de rennende dansers op de hielen zit. Het is een van de weinige momenten tijdens dit drieluik, die een rilling veroorzaakt.


7/12, Stadsschouwburg Amsterdam. Tournee t/m 3/3; dansgroepamsterdam.nl


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden