Column

Genegeerd worden door laffe journalisten, heerlijk!

Mensen hebben 'onredelijke verwachtingen' van stukjes in de krant en reportages op televisie, zo werd Mark Deuze gisteren in de Volkskrant geciteerd in een boeiend verhaal over het merkwaardige fenomeen dat ik 'HIER ZWIJGEN HUN VAN DE MEDIA'S OVER' noem. Deuze is hoogleraar mediastudies aan de Universiteit van Amsterdam en ook hij verbaast zich erover dat hele volksstammen met grote stelligheid kunnen beweren dat er onder verslaggevers collectief wordt gezwegen over vulmaarin.

Geert Wilders (PVV) in gesprek met de pers op de loopbrug in de Tweede Kamer. Beeld Freek van den Bergh

Ook al wrijf je ze een beeldscherm in het gezicht met links naar 36 reportages over vulmaarin. Ook al hebben ze een krant in handen met een paginagroot artikel over vulmaarin. Dan nog zijn ze in staat te bellen naar de redactie om op overspannen toon te vragen of de krant expres over vulmaarin zwijgt.

Soms laat het zich eenvoudig verklaren. Meer dan eens heb ik aan mensen die in een chique buitenlandse krant iets over een fraaie Nederlandse onderneming hadden gelezen en kwamen informeren waarom wij daar niets mee deden, geduldig moeten uitleggen dat het nieuws in kwestie een week eerder al uitgebreid bij ons in de krant had gestaan. 'O, op de economíepagina zeker!' riep de ander dan uit, met opgetrokken neusje. Luiheid die zich vermomt als nuffigheid.

En anders zijn er dus onredelijke verwachtingen in het spel. Mensen willen, zegt Deuze, dat media hun kijk op de werkelijkheid weerspiegelen. 'Al kun je nooit iedereens waarheid weerspiegelen.'

Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er een aanzienlijke groep mensen rondloopt die juist niets liever wil dan dat media níet hun kijk op de werkelijkheid weerspiegelen. Die dolgraag genegeerd wil worden. Zich wellustig wentelt in de rol van underdog. Willoos slachtoffer van de mainstreammedia. Opdat men redeloos tekeer kan gaan tegen laffe honden die over bepaalde zaken zwijgen en tegen journalisten die te lui zijn om naar de waarheid achter de waarheid te zoeken. Heerlijk.

Ik ken stukjesschrijvers die hun verdienmodel volledig hebben gebaseerd op 'schrijven waarover niet geschreven mag worden'. Zij schrijven daar week in, week uit over in de kolommen van grote kranten en op elk denkbaar multimediaal platform, en ze mogen vrijwel dagelijks primetime bij door de overheid gesubsidieerde radio- en televisieomroepen kond doen van de wijze waarop hun werkelijkheid stelselmatig wordt genegeerd door de gehele vaderlandse pers.

Ik ken ook politici die hun verdienmodel baseren op een vermeend doodzwijgen door de media. Het Volkskrantartikel noemt Pim Fortuyn (kreeg even veel of meer aandacht dan anderen, riep het tegengestelde) en Geert Wilders (de enige politicus wiens complete twitteroeuvre integraal alle nieuwsbulletins haalt).

Een aardige variant daarop viel eergisteren waar te nemen bij RTL Late Night, waar Fleur Agema te gast was bij Humberto Tan. Heel omzichtig maakte Tan zich op om een mild-kritische vraag te stellen over de samenwerking tussen de PVV en Europese partijen met extremistische trekjes. 'Altijd weer die zuurtegraad in extremo!' katte Agema terug. 'De PVV moet eens als een normale partij behandeld worden!'

Volgens mij ís dit de normale behandeling van een partij die aan kop gaat in de peilingen: gewone, vriendelijk-kritische vragen stellen naar allianties, motieven en intenties.

Maar dat zal je wel niet mogen zeggen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.