Gem is klaar voor het grote werk

Iets tussen Oasis en The Beatles moest het worden, de popgroep die vijf Utrechtse (ex-)studenten vorig jaar begonnen. Voor ze het wisten, werd Gem tot de grote belofte van de Nederlandse pop gebombardeerd....

Nasigoreng, een pindasausachtige smurrie en twee stukjes kip per bord. Dan mag je zogenaamd de meest veelbelovende gitaarband van Nederland zijn, beter eten krijg je er echt niet door bij optredens. En dat terwijl je als aankomende rockster zelf al nauwelijks geld genoeg hebt om een normale maaltijd te betalen. 'Maakten ze maar een keer gewoon patat', zucht zanger Maurits Westerik (22). Hoewel, hij wil niet echt klagen. 'It's rock and roll and I like it', zegt hij blijmoedig. Liever dit dan de pabo. Hij haalt nog maar eens wat biertjes uit de koelkast en ploft neer naast de andere jongens die muziekblaadjes zitten te lezen op de ingezakte leren bank. 'Biertje?'

Het is lang wachten in de kleedkamer van poppodium P60 in Amstelveen, waar iemand, heel gewaagd, in tienvoud 'hoer' op de muur heeft geschreven. Gisteren in Leeuwarden een spetterend optreden voor een volle zaal, nu in P60 valt er nog bijna geen publiek te bekennen. 'Een paar hippies', zegt basgitarist Jeroen Kikkert (22) die even een kijkje is gaan nemen.

En wat een slecht voorprogramma, klaagt gitarist Bas de Graaff (25), als filmmuziekachtige klanken de kleedkamer bereiken. 'Helemaal niet onze doelgroep', zegt hij bezorgd. Want over dat soort dingen maakt De Graaff zich druk. Dat er nu oudbakken veertigers in de zaal staan, in plaats van frisse twintigers zoals zijzelf, die tenminste hun nieuwe cd kopen.

Ze zijn ambitieus, geven de jongens van Gem grif toe. Geen kansloze achterafkroegjes. Niet leuren met demo's bij de platenmaatschappijen. Gewoon meteen in de Melkweg spelen. Het was, een jaar geleden, een ideetje van Maurits geweest om de programmeur een e-mail te sturen toen The Libertines er optraden. Hallo wij zijn Gem uit Utrecht en wij willen wel voor The Libertines spelen. Wist die man veel dat ze pas drie keer in volle (toen nog andere) bezetting hadden geoefend en Vincent Lemmen (27) nog nooit op het podium had gestaan. Ze konden komen. 'Dat was even schrikken', zegt De Graaff. 'We probeerden elkaar dus maar een beetje op te peppen.'

Bij het eerste nummer dat ze vanavond in P60 spelen, wordt meteen duidelijk waarom ze sindsdien door de poprecensenten tot drote nieuwe belofte zijn gebombardeerd - 'de Nederlandse Strokes'. En waarom het eigenzinnige platenlabel Excelsior hen al snel een platencontract aanbood - de cd Tell Me What's New kwam in mei uit. Halflege zaal of niet, de vijf jongens gaan ervoor. In straf tempo stuwen de twee gitaren, de bas en de drums eensgezind de rauwe rock 'n' rollnummers voort. Strak en gedreven gespeeld, maken de liedjes zelfs hier indruk. En de jongens, met halflang haar a The Beatles en Oasis, staan erbij alsof ze nooit iets anders hebben gedaan.

Maurits Westerik, gestoken in een oranje Sergeant Pepperjasje, is het onbetwiste middelpunt. Moeiteloos weet hij met zijn jongensachtige energie, getroebleerde blik en mooie stem de aandacht naar zich toe te trekken - zeker van het vrouwelijk deel van het publiek. Als snel staan de enige jonge meisjes in de zaal helemaal vooraan. The time may have changed you That's nothing new to me No surprises, no saviours Is this what it should be?

I like to see you once in a while You're the one who likes to touch my smile

Once that I loved you Once that I cared Well it's the opposite, opposite opposite from real

Over de vergankelijkheid van de liefde zingt hij graag, zegt Maurits een paar weken later in het appartement aan de Amsterdamsestraatweg dat hij deelt met gitarist Vincent. Zijn teksten gaan over het meisje met wie het een paar maanden geleden is uitgegaan, maar ook bijvoorbeeld over de scheiding van zijn ouders een jaar geleden. 'Mijn moeder trouwde met een jongen van mijn leeftijd.' Een moeilijke tijd. Op de School voor Journalistiek hield hij het niet uit. 'Ik kwam erachter dat ik gewoon niet van leren hield, terwijl ik ook dacht dat een diploma erg belangrijk was.'

In januari vorig jaar reageerde hij op een advertentie van de gitaristen Bas en Vincent, die hij zag in de Staffhorstwinkel waar hij werkte. 'Er stond: zanger gevraagd voor rock 'n' rollband. Invloeden: Buzzcocks en Stone Roses. Dat ongewone sprak me wel aan. Meestal staat er zoiets als REM, U2 en Coldplay.' Toen het klikte, betekende dat een keerpunt in zijn leven, zegt hij. Hij citeert zijn grote voorbeeld, Bob Dylan:

LEES VERDER OP PAGINA 21

VERVOLG VAN PAGINA 18

There are those who worship loneliness, I'm not one of them, In this age of fibreglass I'm searching for a gem.

Ze hebben er vroeger natuurlijk allemaal van gedroomd: een succesvolle carri als popster. Met je kop in elk muziekblad staan afgezien van de schuchtere Vincent ('ik vind het leuker om thuis liedjes te componeren dan om op te treden'). Maar de realiteit was even anders: rommelige bandjes die om onduidelijke redenen uit elkaar gingen. Alle vijf hebben ze het meegemaakt. 'Ik had het er helemaal mee gehad', zegt drummer Ilco Slikker (24). Hij vond een baan als manager bij KPN en ging met zijn vriendin samenwonen in Parkwijk. Maar na het optreden in de Melkweg wist hij het zeker: Gem gaat het worden. 'We zijn allemaal heel serieus, dat is het verschil met andere bands.'

Voordat Maurits ('de perfecte zanger') zich bij hen voegde, hadden oprichters Bas en Vincent (zoon van Gijs Lemmen, die in de jaren zeventig basgitaar speelde in de countrygroep Tumbleweeds) de hoop bijna opgegeven. Zaten ze daar avond aan avond in caftairway to Heaven ('foute tent natuurlijk, nu zitten we in de Postillon') te filosoferen over het grote gemis aan een goede rock 'n' rollband in Nederland. Over de treurigheid van Anouk en Kane.

Vincent: 'We wilden geen top-40-eendagsvlieg zijn, maar ook niet zo'n kunstacademieundergroundband. Daar zijn er al veel van in Utrecht. Die doen het eigenlijk allemaal een beetje voor elkaar.'

Bas: 'Geen elitaire muziek, maar bij wijze van spreken iets wat een ook voetbalsupporter leuk vindt. Denk aan The Beatles, Oasis. Onze grote voorbeelden, hoewel we vaak worden vergeleken met The Strokes.'

Vincent: 'Het was nog best moeilijk daar de goede muzikanten bij te vinden.'

Inmiddels staat hun dagelijks leven helemaal in dienst van de band. Maurits werkt parttime bij muziekzaak Feedback, Bas en Vincent bij de Bijenkorf (schoenen-en cd-afdeling), Jeroen heeft een baantje bij de helpdesk van een energiebedrijf genomen en ook Ilco is drie dagen per week gaan werken. Maurits: 'Vincent en ik kunnen niet zomaar meer een biertje gaan drinken. Dat is soms wel lastig.'

Onlangs is hij gestopt met de pabo-opleiding waar hij net mee was begonnen. 'Het kon er echt niet meer bij, dat zei mijn docent ook.' En zelfs de serieuze, doorgaans in een blauw overhemd gestoken Bas wil zijn studie politicologie aan de Universiteit Utrecht opgeven. 'De band is de kans die ik nu heb. Waar op de miljoen bandjes naar streven, lukt ons. Dit is wat ik altijd wilde.'

De wanden van zijn kamer in het ouderlijk huis in Leidsche Rijn ('ik ga binnenkort het huis uit hoor') hangen vol posters van zijn favoriete band Manic Street Preachers. In de kast staan helmen uit de Eerste Wereldoorlog 'ik vind geschiedenis heel interessant'. Zijn ouders hadden het niet gemakkelijk met zijn keuze. 'Zij hoopten dat ik doorging met studeren, want zij betalen de studie. Aan de andere kant zien ze ook wel weer dat het een goede levenservaring is.'

In de grijs gestoffeerde hal heeft hij vijf gitaren keurig op een rijtje neergezet. Er wordt gespeeld vandaag, in het voorprogramma van The Von Bondies op het Tilburgse poppodium 013. Dan gaat de bus eerst altijd even langs huize De Graaff, want daar doet de schuur dienst als opslagruimte voor de instrumenten en de backdrop: een doek met hun (Playmobil-achtige) logo erop dat standaard achter drummer Ilco hangt tijdens optredens. 'Als we Bas niet hadden, was het een totale chaos', zegt bassist Jeroen.

De volgeladen bus draait net de weg op als moeder De Graaff aan komt fietsen. 'Dag jongens, hebben jullie de backdrop gevonden?' Ilco draait snel de radio zachter. 'Ja hoor, hij hing er mooi bij.' Bas bloost: 'Mijn moeder is ook heel trots op me. Ze verzamelt alles van ons.'

Ilco zet de radio weer harder als ze verder rijden. Keane met Somewhere Only We Know. Ilco zet de radio nog harder. 'Goed nummer'. Maar Bas steekt zijn tong uit. En zo passeren meer bands de revue, onderweg naar Tilburg. 'Ik vond N*E*R*D op Pinkpop best goed', zegt Jeroen. 'Hij maakt energie los.' Bas: 'Hou toch op man, dat is van die echte MTVshit.' Uren kunnen ze het hebben over andere bands en pluizen ze recensies in muziekbladen uit. 'Heb je Razor Light al gehoord?'

Dat ze inmiddels zelf onderwerp zijn van bewondering en ook afgunst, is een heel nieuwe ervaring, zegt Vincent als ze een week later oefenen in de Utrechtse oefenruimte dB's. Twee jongens van hun eigen leeftijd zitten stilletjes in een hoekje te luisteren. Ze hebben net geoefend met hun eigen band: Blackboard Jungle, vertellen ze. Hoopvol: 'Misschien komen wij nog wel eens in het voorprogramma van Gem.'

Dat je anderen inspireert om muziek te maken is eigenlijk het grootste compliment, zegt Vincent. 'Laatst kwamen na een optreden een paar jongetjes van een jaar of vijftien naar me toe. Voor handtekeningen. Bleek dat zij ook muziek maakten. Toen ben ik even op hun website gaan kijken. Stond er onder het kopje invloeden: The Sex Pistols, The Beatles en Gem. Geweldig vind ik dat. Wie weet, misschien staan wij aan de basis van een nieuwe underground in de ziek.' Nederlandse popmu-

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden