Geluk is nooit een egale lijn

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: een half leven lang was Paul (49) op zoek naar rust. In Finisterre vond hij zijn bestemming.

'Na jarenlang door Europa lange afstanden te hebben gereden als vrachtwagenchauffeur, was ik het contact met mijn vrouw een beetje kwijtgeraakt. Ik leefde het leven van een rusteloze man, die weg wilde als hij thuis was, en thuis wilde zijn als hij op weg was. Mijn dagen bracht ik door in mijn vrachtwagencabine, alleen met mijn gedachten en luisterend naar Radio 1. Het was of ik niet werkte, ik reed alleen maar. Rijden kan bijna hallucinerend zijn, alsof ik op zoek was naar een bestemming maar die nooit vond. Peter Flik en Ton van der Graaf waren mijn helden, en Het Gebouw van de VPRO mijn programma. Ik had een manier gevonden om waar ik ook was, Radio 1 te kunnen ontvangen. Ver weg, in mijn eentje, maakte elke snipper vaderlands nieuws dubbel zo veel indruk. Het gebeurde dat ik dagenlang nadacht over iets wat ik had gehoord. Zaken waarvan ik hoopte dat ze me verder brachten in mijn zoektocht naar mijn doel. Wat deed ik op deze wereld, wat moest ik hier doen? Er was weinig tijd om daar met mijn vrouw over te praten. Onderweg belde ik haar dagelijks, maar de munten floepten altijd zo snel door het telefoonapparaat. Tegen de tijd dat we weer een beetje begonnen te wennen aan elkaar, was ons gesprek beëindigd.

In 1997 ben ik gestopt met chaufferen. Het werd tijd, vond ik, om te kiezen. Een volwassen man met een gezin kan niet zijn leven lang buitenstaander blijven. Het was tijd om deel te nemen. Maar hoe en waaraan? Wat wilde ik en hoe herstelde ik de verhouding met mijn vrouw? Mijn baas stelde promotie voor en ik werd hoofdplanner bij het transportbedrijf, maar voor ik het wist zat ik tachtig uur per week te plannen en formulieren in te vullen. In plaats van de vrijheid van de vrachtauto en het genoegen mijn gedachten te kunnen laten uitvloeien naar de kleinste plekken, zat ik achter een bureau in een kamer waar de hele dag mensen binnenkwamen die iets van me wilden. Zo schoot het thuis ook niet erg op. Tachtig uur werken, is veel. Mijn vrouw en ik zagen elkaar nog steeds niet.

Toen kwam het plan. Ik had iets gelezen over Finisterre in Spanje. Het einde der aarde, betekende het. Ik dacht, een plek waar je niet verder kunt, is ideaal voor een man met een chronisch gebrek aan rust. Ik zocht Ton van der Graaf van de VPRO op, de omroep die ik jarenlang als een uitgehongerde had beluisterd, en stelde hem voor een programma te maken over die ruige streek in Galicië. Tot mijn verbazing stemde hij toe, hoewel ik totaal geen ervaring had met radio maken.

Daarop toog ik midden op de dag naar het kantoor waar mijn vrouw werkte en deed haar mijn voorstel als was het een aanzoek. Drie maanden Finisterre, wat dacht ze ervan? Zouden we daar met zijn tweeën en de kinderen opnieuw het geluk kunnen vinden dat we in de loop der jaren een beetje waren kwijtgeraakt? Mijn vrouw zei meteen 'ja'. Ze zei ook, dat, als ik dit echt wilde, we beter meteen een jaar konden gaan. Wat een vrouw. Welke echtgenote, met een baan en drie kinderen in de lagere schoolleeftijd, zou haar dit nazeggen? Mijn werkgever was minder enthousiast. Diezelfde dag nog klopte ik op zijn deur: 'Meneer, ik neem op staande voet ontslag.' 'Wel godgloeiende god', zei mijn baas. En, nadat hij van de eerste schrik bekomen was, voegde hij eraan toe: 'Als je maar weet dat je altijd terug kunt komen.'

Daar gingen we. We huurden een eenvoudig huisje met uitzicht op de baai van Finisterre voor 300 gulden in de maand. Ik kende geen Spaans, mijn vrouw ook niet, maar door veel naar de televisie te kijken en kranten te bestuderen kregen we de taal snel onder de knie. Voor het eerst in mijn leven had ik geen verplichtingen. Voor het eerst in mijn werkende leven was thuis mijn bestemming. Als we de kinderen naar school hadden gebracht lag alles open. Mijn vrouw en ik vulden de dagen met niets spectaculairs. Maar de gezamenlijkheid van ons verblijf, van onze verkenningstochten, en onze gedeelde verbazing maakten van ons huwelijk weer een echt huwelijk. Op de visafslag raakte ik bevriend met een visser die voer op een schip dat Temerario heette, wat 'de overmoedige' betekent. Ik mocht dan aan het einde van de aarde zijn, de horizon strekte verder, die lag ver weg in zee. Maar eenmaal op zee raakten we in zwaar weer. Costa da Morte heet deze kust, en niet voor niets. Het schip begon te rollen. Ineens kwam er één enorme schuimende golf op ons af. Ik dacht dat-ie ons krakend zou vermorzelen, maar net op tijd boog die af en bleven we gespaard. Ik vond het bijna apocalyptisch.

Terug aan wal spraken we niet over wat we hadden meegemaakt. Maar ik weet nog dat ik in de auto zat bij mijn vrouw en me ineens realiseerde ik niet langer op zoek was, maar mijn bestemming gevonden had. Zij was het, mijn vrouw en de kinderen waren mijn bestemming en toen, als bij toverslag, verdween alle onrust uit mijn blik en lichaam.

De grote schuimende golf herinnerde me eraan dat geluk nooit een egale lijn is, maar grillig. En dat alles zomaar ineens voorbij kan zijn. Het klinkt misschien nogal wee, maar voor mij was dit een ontdekking. Mijn leven lang was ik op zoek geweest naar iets dat gewoon binnen handbereik lag. Die dag, nu vijftien jaar geleden, zijn mijn vrouw en ik voor mijn gevoel voor de tweede keer getrouwd. Ik was geneigd de waarheid te zoeken in het grootse, maar ik vond haar in de details.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Paul gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden