Gelovig

En hoe vergaat het u in de omgang met gelovigen (chr.)? De r.k. gelovigen, de brengers van de blijde, evangelische boodschap?...

Vroeger, alweer zo'n dertig jaar geleden, was het de rigueur deze mensen met onverholen agressie tegemoet te treden en in het openbaar te vernederen, op feestjes en dergelijke.

'Wat? Je gelooft? In iets dat Meer is? Schenk nog eens bij, dit is zo'n onzin.' De atheïstische inquisitie.

Dan volgde een spervuur aan vragen, eindigend bij dooie kindertjes in Biafra (het was die tijd). En waar was die zogenaamde God dan wel? Nou, hè?

Ze waren nooit verheffend, deze acties van het atheïstisch front, en heel wat verjaarspartijen zijn geëindigd met zo'n koude, natte dweil die plotseling over het gezelschap neerdaalde.

Waar kwam die agressie vandaan? Van nog veel vroeger, toen gelovigen in de meerderheid waren en de goddelozen een bedreigde minderheid vormden.

Voor de goede orde, ikzelf (1961) heb die tijd niet meegemaakt, maar afgaand op verhalen moet er toen veel afgedwongen zijn en afgeknepen: vandaar dat oudere atheïsten - komen ze eigenlijk voor onder de veertig? - nog steeds een waas voor ogen krijgen, en loepzuiver de kapelaan of de dominee weten te treffen die hun in 1939 onrecht heeft aangedaan.

Agnosten, ja, die ken ik, maar die missen de wraakzuchtige strijdlust die de echte Nietsvaarders tekent.

De eigentijdse gelovigen varen ondertussen een koers die zij van president Clinton hebben afgekeken. 'Don't say, don't ask.' Je gedeisd houden. Geen aanstoot geven. Deze richtlijn was eigenlijk bedoeld voor homoseksuelen in het Amerikaanse leger, maar voldoet nu ook voor deze religieuze minderheid.

'Het is duidelijk - het heeft geen zin met u te praten over de inhoud van de christelijke religie', zegt de nieuw-bekeerde Willem Jan Otten tegen 'de verachters' van het geloof.

Zo schiet het niet op en blijft er een pijnlijk onderwerp tussen de wijnglazen hangen: de gelovige wil vooral niet prediken en houdt zijn mond, de agnost niet provoceren, en de atheïst trekt zich mokkend terug bij gebrek aan tegenstanders. Zwijgend ongemak.

'Nog een krab-hapje?'

Making conversation over religie is lastig. De gewone receptietoon doodt het onderwerp.

'Zo, katholiek geworden?'

'Ja.'

'God, interessant - ik bedoel jemig. En bevalt het?'

'Ja hoor, best.'

Hier heeft een gezworen Peugeot-rijder de overstap gemaakt naar Citroën.

Maar heilige gezichten, het apostolische timbre, de genadiglijke oogopslag - dat is toch hoop ik ook niet de bedoeling?

Atheïsten vinden geloven een zonde tegen de geest, om het zo maar eens uit te drukken. Maar het is steeds meer een zonde tegen de wellevendheid geworden. Het maakt niet boos of blij, het maakt verlegen (de gelovigen incluis).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden