Gelikte thriller boeit van begin tot eind

LOFT


Regie Antoinette Beumer.


Met Barry Atsma, Fedja van Huêt, Jeroen van Koningsbrugge, Gijs Naber, Chico Kenzari.


In 105 zalen.


Met een brede grijs houdt Matthias (Barry Atsma) de sleuteltjes omhoog. Kadootje voor zijn vier beste vrienden. Exclusieve toegang tot een loft waar niemand wat vanaf weet en buitenechtelijke escapades discreet binnen de deuren kunnen blijven. Een mannendroom, blijkbaar. Alleen Bart (Fedja van Huêt) weigert beleefd. 'Kijk maar uit dat het niet je ondergang wordt', waarschuwt de psycholoog nog.


De kijker van Loft weet dan allang dat Bart een voorziende blik had. De film begint met de vrienden die ontredderd rondom het ronde bed in het luxe gedeelde appartement staan. Daarop ligt een dode, naakte vrouw, op haar buik, een handboei om, de polsen doorgesneden. Worden ze erin geluisd? Of is de moordenaar toch een van hen? Via de beschuldigingen over en weer - ondersteund door flashbacks - wordt snel duidelijk dat alle mannen veel meer te verbergen hebben dan de occasionele affaire.


Loft is een remake van de gelijknamige, bestbezochte Belgische film ooit (bijna 1,2 miljoen bezoekers). Het origineel haalde de Nederlandse bioscopen echter niet: waarschijnlijk uit de angst dat meerderheid van de bioscoopgangers toch wordt afgeschrikt door een Vlaamse tongval.


Want Loft mikt op een groot publiek, en de Nederlandse versie is wat dat betreft niet anders. Het is een gelikte thriller met een fijne cast, aangevoerd door Barry Atsma die net als in Komt een vrouw bij de dokter een charmante vreemdganger mag spelen. Strak geregisseerd door Antoinette Beumer, die dit jaar met De Gelukkige Huisvrouw al een grote publiekslieveling op haar naam heeft staan. Ze schetst Amsterdam als een gladde, steriele wereld van glas en staal waarin ze graag de hoogte opzoekt.


Het is een keuze die goed past bij het verhaal. De vijf vrienden zijn mannen die zich net zo 'on top of the world' voelen als de plaatsen waar ze vertoeven, maar pas doorhebben hoe diep de afgrond is als het te laat is. Ze liegen en bedriegen. In deze kille omgeving bestaat mannelijke solidariteit alleen als ze er zelf beter van worden.


Kortom: je gunt het ze eigenlijk wel, zo'n dood meisje. Het voelt vooral als een knap staaltje slechte karma. Dat je desondanks - eerder verlekkerd dan met mededogen - alle perikelen volgt, ligt vooral aan het originele script waarin Bart de Pauw kwistig strooit met plotwendingen. Ze zijn misschien niet allemaal even sterk of geloofwaardig, maar met een paar details weet hij in elke scène alle zekerheden weer op losse schroeven te zetten en een scala aan nieuwe scenario's plausibel te maken.


Goed, de dialogen van Saskia Noort klinken soms iets te gemaakt, en ook de prima acteurs kunnen daar niet altijd even goed mee uit de voeten. Beumer blijft net iets te veelzeggend op de trouwringen hangen; de komische noot waar Jeroen van Koningsbrugge voor moet zorgen past niet helemaal in deze thriller.


Met zinnen die het vallende kwartje ook nog eens benoemen, neemt de film de meepuzzelende kijker niet al te serieus. Maar dat zijn kleine minpuntjes die bovendien wegvallen als het verhaal echt op stoom komt. Loft weet van begin tot einde te boeien - en dat is voor zo'n publieksthriller toch het belangrijkst.



Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden