REPORTAGEParijs

Gele trui in code rood: Parijs ziet eruit als een filmset waar een Touraankomst wordt nagespeeld

Toeschouwers kijken vanaf een terras naar het peleton op de Champs d'Elysees.Beeld AP

Normaal gesproken is de Touraankomst in Parijs een van de drukste dagen van de zomer, maar door de coronamaatregelen ziet het er dit jaar heel anders uit. ‘Nu er geen toeristen zijn levert het vooral overlast op, met al die wegafzettingen.’

Toegeven: het is maar een soundcheck. Toch klinken de woorden ‘Bonjour Paris’ – door de speaker van dienst uitgeschreeuwd met een van enthousiasme overslaande stem – een tikkeltje surrealistisch. Want het mag nog een aantal uur duren voor het peloton de Champs-Élysées opdraait, Parijs is niet bepaald uitgelopen voor de aankomst van de Tour. Afgezien van de honderden gendarmes en officials van de Tourorganisatie is het rond het middaguur zelfs zo goed als uitgestorven. Het ziet eruit als een filmset waar zo dadelijk een Touraankomst wordt nagespeeld.

Later, nadat de speaker nog een laatste keer een hartstochtelijk bienvenue à tous heeft geroepen, klinkt uit dezelfde boxen een heel andere boodschap. Het is een informatiebericht van het ministerie van Volksgezondheid. ‘Het virus is nog altijd onder ons’, schalt over de trottoirs van de Champs-Élysées. ‘Het is gevaarlijk.’

Schizofrene omstandigheden

Zo eindigt de Tour van 2020 onder dezelfde schizofrene omstandigheden als hij begon, drie weken geleden aan de Cote d’Azur. Terwijl het aantal besmettingen in Frankrijk bleef oplopen – het zijn er inmiddels geregeld meer dan 10 duizend per dag – reden de renners van de ene coronabrandhaard (Nice) naar de andere (Parijs), onderweg departementen doorkruisend die allengs van kleur verschoten. De spectaculaire ontknoping van de Sloveens-Sloveense tweestrijd ten spijt; de meest memorabele Tourprestatie is vermoedelijk het feit dat het peloton Parijs überhaupt heeft gehaald.

Het peloton fietst langs de piramide van het Louvre.Beeld EPA

Van de weinige toeschouwers die in de vroege middag al klaarstaan om het peloton naar voren te schreeuwen hebben er opvallend veel dezelfde wit-blauw-rode vlag bij zich. Vanochtend vroeg nog vertrokken er vanuit Slovenië twee speciale vluchten met in totaal zo’n 300 fans die winnaar Tadej Pogacar (en nummer twee Primoz Roglic) in levenden lijve willen aanschouwen, vertelt Jurij Kerw. Zelf vloog hij donderdag al naar Parijs, samen met zijn vrouw Tea. De Kerws hebben een speciale reden om hier te zijn: Pogacar is hun buurman.

Als je dan toch een weekendje in Parijs bent, wil je natuurlijk wel iets zien. Lachend laat Tea een foto zien van haar man die op zijn smartphone naar de koers kijkt, lopend door het Louvre. ‘Daar zag ik hoe Tadej de tijdrit won. Ik was aan het schreeuwen in het museum, ik huilde van geluk.’ Jurij wil vertellen over het welkomstfeest dat hij in zijn dorp gaat organiseren voor zijn buurjongen, maar hij wordt onderbroken door een gendarme. Zijn Sloveense vlag steekt te ver uit.

Speculaties

In de eerste week gingen weinigen ervan uit dat de Tour zou worden uitgereden. Het gonsde van de onbevestigde speculaties over een vroegtijdig einde. Bij drie positieve renners zou de ASO de stekker uit de ronde trekken, klonk het. Sommige renners zouden vroeg willen pieken: na een dag of tien zou het toch gedaan zijn. Maar al snel verdwenen dat soort coronageruchten naar de achtergrond. Bij de twee tests op de rustdagen testte niet één renner positief. Dat Tourbaas Christian Prudhomme dat wel deed en ‘zijn’ wedstrijd tussentijds moest verlaten, mag een ironische speling van het lot worden genoemd.

Tadej Pogacar rijdt langs de Arc de Triomphe.Beeld AP

Voor de laatste etappe was besloten dat maximaal 5 duizend mensen zouden worden toelaten op de Champs-Élysées, verdeeld over met dranghekken afgebakende vakken die ieder plaats bieden aan 250 personen. Een paar uur voor de komst van het peloton staan er slechts plukjes toeschouwers in de grotendeels lege vakken. Op de Place de la Concorde komt het meeste geluid van het stromende water van de fontein. ‘De ambiance is wel erg dood’, zegt Tarik Ouzin, die zoals ieder jaar samen met zijn vader Mohamed vanuit Rennes naar Parijs is gekomen voor de laatste etappe. ‘Het hoort een feestje te zijn. Nu kunnen we elkaars gezichten niet eens zien.’ 

Overlast

‘Normaal gesproken is de Touraankomst een van de drukste dagen van de zomer’, zegt Louis Ribero, die een bar bestiert in de nabijgelegen Rue la Boétie. ‘Nu er geen toeristen zijn levert het vooral overlast op, met al die wegafzettingen.’ Ribero heeft geen idee hoe de winnaar van de Tour heet, geeft hij toe, terwijl hij met een schuin oog naar de andere kant van zijn lege café kijkt, waar op een groot scherm de wedstrijd Southampton – Tottenham is te zien.

Het is een paradox die in dit coronajaar duidelijker bloot ligt dan ooit tevoren: de grootste wielerwedstrijd ter wereld, die ieder jaar in hun stad eindigt, kan de inwoners van Parijs maar zeer matig boeien. Een paar honderd meter van het parcours drinken mensen koffie op een terras of lopen ze met tassen van dure modemerken over hun schouder langs een laveloze dakloze die in een portiek ligt. Het lijkt alsof de Tour niet bestaat.

Cultuurstad

‘Dit is een cultuurstad’, zegt Jean-Francois Guy, die in de lobby van hotel Élysées werkt. ‘Le sport à Paris, c’est compliqué. Normaal komen er veel wielertoeristen af op de Touraankomst, vertelt Guy. ‘Dan staan er zo tien racefietsen in de lobby. Maar de gasten die wij nu hebben komen vanuit de voorsteden een weekendje naar Parijs. De Tour kan hen niets schelen.’

Zelf stopte Guy een jaar of dertig geleden met wielrennen kijken. Niet geheel toevallig de laatste periode dat Franse renners écht meestreden om de eindoverwinning. Dit jaar eindigt de beste Fransman, Guillaume Martin, als 11e. Darlings van het Franse publiek als Romain Bardet en Thibaut Pinot konden geen rol van betekenis spelen. Voor Pogacar of Roglic loopt de gemiddelde Parijzenaar niet warm. Guy trouwens ook niet. ‘Wie?’

Eén Fransman sprak wel zijn bewondering uit voor de twee Sloveense renners. ‘Een ongelofelijk duel, de allergrootsten waardig’, tweette president Macron. ‘Zelfs in september is de Tour de France magisch.’

Verbetering: In een eerdere versie van dit artikel werd Thibaut Pinot als Jerôme Pinot aangeduid. Dat klopt niet en is gecorrigeerd.

Lees verder

Pogacar sluit Tour af als winnaar, dagzege is voor Sam Bennett
De Sloveen Tadej Pogacar heeft de eindzege in de Tour de France binnen. De dagzege ging naar de Ier Sam Bennett.

Hoe debutant Pogacar in de Tour de macht greep
Tadej Pogacar spotte zaterdag met allerlei wielerwetten en greep de macht in de Tour. De bijna 22-jarige Tourdebutant koerste opvallend volwassen.

Fotograaf Klaas-Jan van der Weij: ‘Voor mooi beeld moet je soms gekke dingen doen’
Volkskrantfotograaf Klaas Jan van der Weij deed voor de vijfentwintigste keer verslag van de Tour de France. Een terugblik op drie weken koers. ‘Ik mocht niet verder met de auto dus toen ben ik zelf gaan klimmen. Ik was kapot maar heb wél het beeld kunnen maken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden