Gek is Macbeth op zijnbest

Stijlvol schimmenspel in Luk Percevals 'Macbeth'

Theater Macbeth ****

Macbeth van Shakespeare door het Thalia Theater Hamburg en Ruhrtriennale, regie Luk Perceval.


Maschinenhalle Zweckel, Gladbeck, 2 september. Daar t/m 17 september: ruhrtriennale.de


Terwijl het buiten langzaam donker wordt, verliest binnen in de Maschinenhalle Zweckel een door angst en overlevingsdrang geleide Macbeth zijn laatste restje verstand. Het duister zal de koning van Schotland uiteindelijk volledig verzwelgen.


Luk Perceval regisseerde op uitnodiging van de Ruhrtriennale een sobere en sombere Macbeth. Voor de locatie koos hij een voormalige machinehal van een kolenmijn in het Duitse Gladbeck. De onttakelde, industriële ruimte, met hoge ramen en een betonnen vloer, is het perfecte canvas voor het existentiële landschap dat Perceval wil tonen.


Shakespeares tragedie krijgt van de Vlaamse regisseur een filosofische uitleg. Macbeths angst voor de dood en zijn verlangen naar onsterfelijkheid zijn de kern van de voorstelling.


Vandaar ook de vele stiltes, het spaarzame, maar effectieve lichtgebruik en het voor het grootste deel subtiele acteren. Alles wordt hier met mate gebruikt. Het verstilde schimmenspel dat zo ontstaat, en dat doet denken aan Percevals Hamlet van vorig seizoen, is stijlvol en geheimzinnig. Maar het duurt, in tegenstelling tot die Hamlet, iets te lang waardoor de concentratie soms kan verslappen.


Het eerste half uur staat Bruno Cathomas, die Macbeth speelt, als versteend op één plek. Hij hoort de voorspelling van de heksen aan, die zeggen dat hij koning van Schotland zal worden, maar onderneemt geen actie. Lady Macbeth (Maja Schöne) beraamt plannen om de huidige koning Duncan te doden, maar haar Macbeth blijft apathisch staan. Pas als zijn vrouw een terloopse opmerking maakt over hun gestorven kind, begint hij te lopen, te lachen en te huilen. Pas dan neemt hij het heft in eigen handen, en maakt hij zijn bloederige ambities waar.


Cathomas ondergaat een wonderlijke transformatie. Lange tijd lijkt hij, met zijn handen in zijn zakken en verzonken in gedachten, op de rand van de afgrond te staan. En dan valt hij er schreeuwend en spugend in. Als de waanzinnige Macbeth zich toont, zijn Cathomas en deze regie op hun best.


Indrukwekkend is ook het immense decor, net als bij Tristan und Isolde, de openingsvoorstelling van de Ruhrtriennale vorige week. Scenograaf Annette Kurz bouwde een gigantische, wankel uitziende stellage van houten tafels. Het enige licht dat er is, valt door deze sculptuur op de personages, die daardoor iets nietigs krijgen. Het is een machtig, mysterieus en vooral beangstigend bouwwerk. Kortom, een prachtige verbeelding van Macbeths binnenste. En niet toevallig ook de plek waar de heksen zich bevinden.


Die heksen zijn trouwens een opmerkelijke verschijning. Het zijn er geen drie, maar negen. Naakte danseressen met het haar voor hun gezicht. Langzaam komen ze uit de donkerste en verste uithoeken van de Maschinenhalle gekropen, om zich, als een virus, in de toren van tafels te wurmen. Dit soort beelden maken deze Macbeth bijzonder.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden