Gejaagd op het podium, geduldig werkend aan debuut

De Amsterdamse gitaarband Voicst is al jaren bekend in het clubcircuit, maar komt nu pas met een debuut, vol gerijpte liedjes....

Door Menno Pot

Op het podium lijken maar weinig Nederlandse gitaarbands zo veel haast te hebben als het Amsterdamse adrenalinebandje Voicst: zanger/gitarist Tjeerd stuift als een bezetene over het plankier, bassist Sven marcheert blootsvoets rond en drummer Joppe gaat tekeer als Animal van de Muppet Show. Voicst is een band met ADHD. Gejaagd, onrustig, broeierig. Een indieband met een gedrevenheid die je in Nederland niet zo heel vaak tegenkomt.

Wie regelmatig bandjes gaat kijken in het clubcircuit (en dan vooral het Amsterdamse) kent Voicst al jaren. Wie de popmuziek volgt aan de hand van releaselijsten van platenmaatschappijen heeft vermoedelijk nog nooit van de groep gehoord. Want zo gejaagd als Voicst op het podium is, zo geduldig werkten ze toe naar het moment dat nu eindelijk is aangebroken: de release van hun eerste album, 11-11. Een langverwacht debuut? Dat zou een understatement zijn. Met een beetje sjoemelen kun je zeggen dat het verschijnen van het albumdebuut samenvalt met het tienjarig jubileum van de band.

Tjeerd: 'Er waren wat onderbrekingen en pas in 2000 werd het echt serieus. Maar okin 1994 begon ik met Sven in een bandje te spelen. En de naam Voicst was er ook al vrij snel.'

Een Essent Award winnen, optreden in Paradiso, op Lowlands, zelfs in Engeland en Amerika. Voicst heeft het allemaal al meegemaakt. Van een stampvolle Lowlands-tent tot een show in de VS waar nul betalende toeschouwers kwamen opdraven. Alleen de dame van de popcorn was aanwezig. Zij vond het goed.

Maar plaatwerk? Er zijn wat singles, een EP (Eat The Evidence, 2003) en twee bijdragen aan de College Radio-compilatie (2003) van het Nationaal Popinstituut (NPI). Een album is er nu pas. Het eigen label waarop 11-11 verschijnt, hebben ze met een knipoog Duurt Lang Records gedoopt. Waarom het zo lang duurde? Tjeerd: 'We hebben altijd gedaan wat op dat moment goed voelde. Of klink ik dan te ''hippie''?'

Laten we het erop houden dat Voicst nu eenmaal geen band is die de makkelijkste weg kiest. Dat was al zo in het prille begin: Sven werd door Tjeerd geschikt geacht om een band mee op te richten omdat hij 'de goede T-shirts droeg, van bands die ik okond'. Een basgitaar had hij nog nooit vastgehouden. Tjeerd: 'Tijdens repetities ging het ongeveer zo: kijk Sven, je wijsvinger op de derde snaar, dan je middelvinger hier. . .'

Of kijk naar de totstandkoming van 11-11. Waar de meeste bandjes met een demo gaan leuren bij platenmaatschappijen, om met een budget van het label de studio in te kunnen duiken, besloot Voicst het allemaal zelf te doen. Sven: 'Platenlabels geven tegenwoordig niet meer zulke grote budgetten. Je bent gedwongen zelf al heel veel bij te leggen. We hebben wat zitten rekenen en kwamen tot de conclusie dat het niet zo veel duurder is om het in eigen hand te houden. En dan ben je eigenaar van je eigen opnamen.'

Een dure grap was het wel, zeker toen de band 'min of meer bij toeval' besloot om de plaat in New York op te nemen. Een band met zulke diepe wortels in het zalencircuit kent nu eenmaal mensen. Voicst bood zich vroeger bij zalen aan als voorprogramma voor bands die de groepsleden goed vonden, zoals Millionaire, Mclusky en het Amerikaanse Enon. Enon raadde Voicst producer Eli Janney aan, tevens bassist van Girls Against Boys. Die wist een perfecte studio in Manhattan en had ook nog een oefenruimte.

Dus wat doe je dan, als band? Tjeerd: 'Al je geld bij elkaar gooien, een lening afsluiten, creditcard mee en vertrekken.'

En zo werkte Voicst vijf weken lang elke dag aan 11th Avenue. Probleempje: halverwege was het geld al op. En bands die niet kunnen betalen, krijgen van de studio hun tapes niet mee. Voicst stapte over op plan B. Drummer Joppe maakte een rondje langs ATM-machines, om met de creditcard op zo veel mogelijk plaatsen in zo kort mogelijke tijd het maximale bedrag op te nemen. Sven: 'Alles moest cash. Ik liep met opgerolde pakken dollarbiljetten in mijn portemonnee, dat wil je niet weten.'

Financieel verantwoord? Niet bepaald. Tjeerd: 'Liepen we met een beker koffie door Brooklyn, langs zo'n pleintje met basketballende kids. Dus ik zeg: kijk eens om je heen! We zitten mooi wel in fucking New York! Zegt Sven: ja, leuk man, en over drie dagen hebben we nog achtduizend dollar nodig.'

Voor ontspanning was geen tijd. Voicst logeerde bij een vriendin, werkte aanvankelijk elke dag van elf uur 's ochtends tot elf uur 's avonds (ziedaar de albumtitel) en op het laatst het klokje rond op een rantsoen van koffie en oude donuts, en nam in ruim vijf weken maar twee dagen vrij. Om het hoofd leeg te maken. Tjeerd: 'We hebben nog voetbal gekeken in een cafNederland-Zweden, op het E.K.'

Bovendien: producer Eli Janney gele in Voicst. Hij deed niet te moeilijk over zijn salaris en wist uit eigen ervaring bij welke studio's in Manhattan ze welwillend staan tegenover rockbandjes in acute liquiditeitsproblemen. 'Bijna iedereen matste ons', zegt Tjeerd, 'ik ben nooit bang geweest dat het verkeerd zou aflopen.'

Het moet gezegd: het resultaat is een alternatieve rockplaat die nu eens niet sympathiek rammelt, maar klinkt als een klok en spettert van energie. Hier is geen haastwerk geleverd, de songs hebben kunnen rijpen op de podia. Tjeerd: 'Het n doen, was geen optie.'

Nu alleen nog de schulden aflossen. Tjeerd: 'We wilden beslist iedereen in New York netjes betalen. Daar hebben we ook voor gezorgd. Maar hier in Nederland hebben we nog wel een paar issues met de bank, zeg maar.'

'Komt ook wel weer goed', zegt Sven.

Wat doen ze eigenlijk voor de kost, de mannen van Voicst?

'Ik werk bij een helpdesk', zegt Tjeerd. 'Twintig uur per week.'

'Ik ben werkzoekend', zegt Sven.

En ze kunnen een grijns niet onderdrukken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden