Gejaagd door de wind ***

Mooi verzorgd historisch drama, dat spannender had mogen zijn.

Theater


***


Gejaagd door de wind, naar Margaret Mitchell, door Matzer Theaterproducties/Bos Theaterproducties, bewerking en regie Madeleine Matzer


14/3, Verkadefabriek, Den Bosch. Tournee: matzer.org


Scarlett O'Hara is koppig, vurig, ongeduldig, doelgericht, egocentrisch en naïef. Onder andere. Mooi is ze ook. Maar niet erg beleefd of inschikkelijk of dienend. Ondanks haar schoonheid deinzen mannen een terug voor deze verwende southern belle. Het is de tweede helft van de 19de eeuw. Scarlett is de legendarische heldin uit Margaret Mitchells lijvige roman Gone with the Wind uit 1936, bekroond met de Pulitzer Prize en verfilmd met Vivian Leigh en Clark Gable als Scarletts mannelijke tegenhanger Rhett Butler.


In Den Bosch ging dit weekeinde de theaterversie Gejaagd door de wind in regie van Madeleine Matzer in première, 75 jaar na het uitkomen van de Hollywoodfilm. Matzer bewerkte het boek en vroeg Jan Taminiau voor de kostuums; Helge Slikker tekende voor de muziek, die je bij binnenkomst tegemoet swingt. Vrijwel direct vertelt dan één van de personages waarom dit verhaal ook nu nog boeit: het gaat over de liefde en over omgang met verlies van geliefde dingen in onzekere tijden, zoals we die nu evenzogoed kennen.


Daar valt iets voor te zeggen en de sfeervolle muziek en de fraaie creaties van Taminiau, die ook deel zijn van het decor, vormen een veelbelovend begin. Helaas blijken ze gaandeweg de spannendste elementen te zijn in wat een sympathieke, maar kabbelende, weinig verrassende voorstelling is.


Matzers Gejaagd door de wind is een theatrale vertelling, waarin personages soms een politieke kwestie of iets aangaande de figuren onderling toelichten. Het epos omspant woelige jaren: liefde en leed tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog, het officiële einde aan de slavernij, de opkomst van de Ku Klux Klan.


Anna Drijver als Scarlett en de om haar heen cirkelende vrijbuiter Rhett, vertolkt door Nasrdin Dchar, zijn het middelpunt van relatief korte episodes vol gebeurtenissen en emoties: Scarlett is vroeg weduwe en moeder, vermoordt iemand, hertrouwt, krijgt nog een kind, verliest haar ouders, verliest haar thuis, vecht voor haar bestaan, verleidt en: overleeft. Ook Rhett krijgt het nodige voor zijn kiezen.


Maar door die dwingende verhalende structuur komen de mogelijkheden om doorleefd spel te laten zien danig in de knel. Drijver en Dchar zijn leuk in kleine humorvolle momenten, een wegwerpgebaar, het optrekken van een neusje, een kleine vreugdedans. Maar verlies van een dochter, een hartsvriendin - het wordt niet overtuigend of invoelbaar. Lottie Hellingman springt eruit als Melanie, ook al vanwege haar mooie zangstem. En zo trekt de avond voorbij, niet meeslepend of prikkelend - eerder gerieflijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.